The Dave Brubeck Quartet - Time Out (1959)

Het schijnt tot de klassiekers der jazz te horen (samen met Miles Davis' Kind of blue en Coltrane's A love supreme).
Het zal best: ik vind het in elk geval een sterk album waar mij vooral het pianospel van Brubeck enorm opvalt.
Het klinkt in mijn oren ook een beetje als een film-soundtrack.
Wat me zeker bevalt is dat het allemaal kort en bondig is gehouden: geen minutenlang solo-geneuzel, geen noot te veel.
Misschien daarom ook zo'n hooggewaardeerd album dat ook de massa wist te bereiken ?

Het is in ieder geval commercieel toegankelijk, met veel standaard akkoordkeuzes en weinig gesoleer, wat jij dus als 'geen noot teveel' bestempelt. Wél kiest Brubeck veel aparte maatvormen.

En Take Five was natuurlijk een enorme hit destijds.

Toch wel één van mijn favoriete jazz-platen nu, "Take Five" vind ik het beste nummer.

Zo groot als die klassiekers is hij zeker niet. Gewoon een erg fijne plaat met geslaagde thema's en improvisaties. Heel leuk om zo nu en dan eens te beluisteren, maar zeker geen topper van formaat.
4*

Zoals ik al zei: "het schijnt" gevolgd door "het zal best".
Ik persoonlijk vind dat ook niet: gewoon lekker, maar doe mij maar wat Miles en vooral Mingus

Pas aangeschaft, waarbij de lieve medewerkster in Concerto me een beetje wegwijs maakte in het jazz-gebeuren (Wat een adembenemende collectie hebben ze daar!!). Deze heb ik ook nog even opgepikt, ik hoor het nu dus voor het eerst, en damn.... Wat klinkt dit verdorie toch lekker met een koude rakker erbij!!

In ieder geval een 4, maar dat wordt waarschijnlijk wel meer in de nabije toekomst!

.. en in die zin is het toch een zeer bijzonder album. Ik bedoel: ik was er nog niet toen dit uit kwam, maar als ik lees dat het eigenlijk voor het eerst was dat dat werd gedaan in de jazz, ga ik er wel van uit dat dat zo is.

En natuurlijk is dit een van de meest bekende Jazzalbums ooit, en commercieel zijn Take five en Blue Rondo enorme succesen geweest. Maar dat neemt niet weg dat hier iets heel bijzonders is gedaan. De toch wat teruggehouden stemgemiddelden, en het uitblijven van superlatieven in de commentaren zullen toch niets te maken hebben met de bekendheid van dit album?

ik heb het niet zoooo echt met Dave Brubeck maar "Take Five" is absolut een Topsong

Ik heb van hem dan ook alleen Ttake five-last set at Newport (1972) en Two generations of Brubeck (73) en dit zijn goede platen

en ik kan hem spelen

En ik kan hem zingen

hahaahhahaha

Muziek waar ik thuis mee ben opgegroeid, Brubeck had blijkbaar een lage drempel, dat was natuurlijk muziek waar als puber even flink tegen af gezet moest worden...entree the Who e.d.
Achteraf onnodig natuurlijk , is gewoon prettige muziek,
maar ja je afzetten tegen Ria Valk en Rita Corrita is wel erg gemakkelijk.

(even voor de duidelijkheid: moeder was Brubeck en Klassiek, vader Ria en Rita )

Take Five

Werkelijk fantastisch die track, de rest nog niet geluistert, dit word mijn eerste West Coast/Cool-Jazz album. Ben eigenlijk best benieud naar de 'blanke en lichte' Jazz. (Zo gelezen). Viel me ook eigenlijk direct op dat dit wat 'lichter' qua sound is.

Ik zag dit in de MediaMarkt (Oostende) staan, en verwarde die cover van ver met die van Mingus Ah Um. Die covers hebben wat van elkaar weg vind ik, dan ook nog de muziek zelf: allebei gecomponeerd en van hetzelfde jaar. De overbodige noten werden hier idd wat weg gelaten, de pianist herhaalt praktisch.

Desondanks een paar minpunten op het eerste gehoor verwacht ik toch een dikke plaat die gaat groeien. Zal hopelijk weer zo'n plaat speciaal weg gelegd zijn voor mij zoals deze.

Ik hoor nu Take 5 voor de 3de keer op rij, wondernummer. Herhaling van de piano-deun bevalt me nu al stukken beter, groeit nu al bij mij Ook de opstelling van de spelers bevalt me, gewoon 4 man, geen heel orkest. Een basis-kwartet gewoon .

Maak je borst maar nat, eazyfan: Blue Rondo a la Turk is zomogelijk nog beter (leuke titel heb ik dat ook altijd gevonden)

In de 80s was er nog even een new wave groepje dat zich zo noemde.

Ben ik een "ouwe lul" aan het worden als ik dit een geweldig album vindt ? Tja...zeg het maar.
Het is wel zo dat mijn vader platen in de kast had van deze man.
Af en toe moet ik van mezelf wel iets van de Deftones opzetten, anders eindig ik in de herfst van mijn leven bij Duke Ellington en de Ramblers. Time Out is toch wel een blijvertje.

Goede muziek is tijdloos..

Het hebben van vooroordelen vind ik typisch een "ouwe lullen" aangelegenheid, dus ja!, je bent een ouwe lul aan het worden (je vroeg het zelf )

Ik vind dit een erg lekker plaatje. Het is weliswaar soms wat braaf uitgevoerd, maar dat geeft het wel iets liefs, iets naïefs, iets eerlijks. Het is gezellig en vooral ook fris. Dat pianogeluid is ook zo puur.

4 sterren derhalve.

Over de kwaliteiten van de heer Brubeck wordt nogal eens getwijfeld. Omdat de man commercieel erg succesvol is geweest kreeg hij veel kritiek te verduren. Op Allmusic las ik dit stukje erover:

Dave Brubeck has long served as proof that creative jazz and popular success can go together. Although critics who had championed him when he was unknown seemed to scorn him when the Dave Brubeck Quartet became a surprise success, in reality Brubeck never watered down or altered his music in order to gain a wide audience. Creative booking (being one of the first groups to play regularly on college campuses) and a bit of luck resulted in great popularity, and Dave Brubeck remains one of the few household names in jazz.

Een soort Beatles van de jazz?

Erg fijn album. Heerlijk zelfs.
Zo'n licht geluid. Zeker uit de alt-sax.
Die maatwisselingen/onorthodoxe maartsoorten merk ik niet zo eigenlijk (het klopt allemaal heel goed...). Briljant album.

Ik vind Kathys Waltz zo leuk

Lekker zwoel jazz-plaatje voor op een zomerse avond. Brubeck loodst ons langs herkenbare, vrolijke thema's, maar komt zelf af en toe nogal ongeïnspireerd uit de hoek. De ritmesectie is me tevens iets te laks, en bijgevolg gaat alle aandacht naar de sfeervolle solo's van Desmond.
Aangenaam voor zijn korte speelduur, maar meer ook niet.

Man, ik snap echt niet dat mensen take five zo'n geweldig nummer vinden. Ik bedoel: ja, intro, catchy enzo maar dan die drum solo van 3 minuten vind ik echt boring as hell.

Ik ga liever lekker wegdromen met Strange Meadow Lark..

Verder vind ik deze plaat heerlijk.. Kathy's Waltz, ook zo'n fijn nummer. Kan zijn dat deze plaat door echte jazzcats misschien als te toegankelijk wordt beschouwd en niet freaky genoeg.. Iedereen zn eigen smaak. Ik wou dat ik meerdere jazz-platen zoals deze ken.

Erg fijne jazzplaat

Heel toegankelijk en een aanrader voor beginners in de jazz(zoals ik).

Mijn neef had in de 60s het singletje van Take Five met Unsquare Dance op de achterkant. Jammer dat het laatste nummer niet op de LP staat ......... Het had het album wat meer smaak gegeven IMO.

Blue Rondo à La Turk werd later "geleend" door The Nice voor Rondo, het hoogtepunt van hun 1e LP ..........

Erg lekker jazzmuziek. Ligt makkelijk in het gehoor, wardoor erg voor jazzbeginners erg fijn is. Veel schwung en muzikaliteit ook, aanrader.

Te makkelijk, jazz voor "beginners", te toegankelijk, te voorspelbaar, te commercieel. Wat een pretentieus mume-geneuzel weer zeg! Waarom heeft deze plaat in godsnaam zo een slechte naam in vergelijking met bv. Kind of Blue?

Ik vind dat alles raak is. Desmond's licht doffe geluid spreekt mij ontzettend aan, de verschillende maatsoorten zijn erg leuk, Brubeck houdt de boel een beetje bij elkaar, soleert ook prima en elk nummer heeft een thema om u tegen te zeggen. Dit is zo'n plaat die de eerste keer gelijk raak is en niets aan kracht inboet na veel luisterbeurten.

5*

The Dave Brubeck Quartet kende ik vanwege het magistrale Take Five, dus laat ik dit album beluisteren.
De rest vind ik eveneens klasse: warm, gezellig en tijdloos. Ik kan mij voorstellen dat Dave Brubeck door de jazz-puristen werd bekritiseerd omdat hij een grote hit scoorde en dus als commercieel werd bestempeld maar daar trek ik mij niets van aan. Als de muziek maar goed klinkt!

Muziek met jazz invloeden doet het vaak goed bij mij, maar pure jazz gaat dan weer snel vervelen. Ben nog maar net begonnen met jazz, en dan kom je al snel bij klassieke jazz uit zoals Kind of Blue. En daar vind ik het al snel eindeloos gepriemel worden.

Gelukkig is er hoop, want dit album bevalt stukken beter. Take Five is echt een ge-ni-aal nummer! En de rest luistert ook zeer lekker weg.
Dus graag meer commerciële jazz, dat door jazz puristen wordt bekritiseerd! Want dit bevalt me wel.