The Dave Brubeck Quartet - Time Out (1959)

Dank u zeer ! Nog meer tips voordat ik mij er verder in verdiep?

Jouw tip klinkt op het eerste gehoor in ieder geval al heel erg goed!

Heerlijk album dit. Heb het nu opstaan ter ere van drummer Joe Morello, die pas geleden overleden is. Hij was op dit album, en zowat alle andere Brubeck albums, te horen.

Drummerworld: Joe Morello

Joe Morello (en Paul Desmond) ; Take Five blijft duidelijk mijn (all-time) favorite. Mooi ook hoe hier met maatsoorten door elkaar gespeeld wordt.

Maatsoorten door elkaar? Andere songs misschien, maar niet Take Five. De naam zelf refereert al naar de maatsoort...

Ja, 5/4 . Ik bedoelde dat er met verschillende maatsoorten/ritmes 'gespeeld' wordt op het album zelf (voor de duidelijkheid).

Dat klopt. Misschien een hint voor moderne pop/rock muzikanten om met dat soort muzikale ingevingen eens aan de slag te gaan..

heerlijk album , met name opener blue rondo weet hier goed te vallen. Maar ook strange meadowlark en kathy's waltz zijn favorieten. Mij iets te lichtvoetig om echt een meesterwerk te zijn, maar zeker zeer genietbare topnummer.

Doordat het New York Ska-Jazz Ensemble afgelopen vrijdag 'Take 5' speelden, herinnerde ik me weer dat ik deze nog steeds eens moest beluisteren. Een heerlijke jazz plaat, waarvan vooral Take Five en Kathy's Waltz erg sterke nummers zijn. Zeker de moeite voor de liefhebbers.

Als ik aan Dave Brubeck denk dan denk ik onmiddellijk aan "Take Five". Een tijdloos en ontzettend mooi nummer dat mij nog nooit verveeld heeft. Voor het eerst hoorde ik dat nummer in november 1961 toen het in de UK top 20 een hoge positie innam. Al weer zo'n 50 jaar geleden dus. Het album "Time Out" heb ik een paar maanden geleden in zijn geheel voor het eerst gehoord. De CD lag bij de FRS voor € 5,00 in de uitverkoop. Een koopje achteraf. "Time out" is een prima en zeer sfeervol jazz album van de inmiddels 90-jarige Dave Brubeck.

4,0*

Goeie plaat van The Dave Brubeck Quartet, met 'Take Five' natuurlijk als bekendste nummer. Maar ook het openingsnummer is ontzettend mooi. Bovendien bevalt de algehele sfeer me wel.

'Blue Rondo a La Turk' is ook mijn favoriet. Het nummer klinkt eigenlijk een stuk complexer dan het daadwerkelijk is. Ik ben er eens mee gaan stoeien op m'n keyboard. In feite een heel eenvoudige compositie, maar met een afwijkend ritme en ook een 9/8 maatsoort.

Vind de verscheidene live versies die Keith Emerson over de jaren gebracht heeft nog iets sterker. Daar zit meer pit in.

Als eerbetoon aan deze zojuist overleden man weer eens uit de kast gehaald.
Legendarisch album met een topverkoop. Ongekend voor een jazz album.
Dave R.I.P.

Ook ik heb dit album als eerbetoon aan de gisteren overleden Dave Brubeck weer eens beluisterd. "Take 5" is en blijft een uitstekend nummer dat nooit verveelt. Het behoort voor mij tot de grote klassiekers van de jazz.

R.I.P. Dave Brubeck

Mijn eerste reaktie was: Fuck, leefde die nog dan ? Maar m'n vader is ouder en die leeft ook nog. Zo relatief is het leven ....

Ik ben zo'n beetje opgegroeid met Take Five. Magies nummer uit een andere wereld vond ik het, in vegelijking met de ( andere ) muziek die er uit de radio kwam dan toch ........

Deze plaat gaat volgende week als eerbetoon de wissellijst in .... RIP Dave !

De man was al oud natuurlijk. Maar geweldig dat hij ook bleef optreden tot zo'n hoge leeftijd. Ik heb zijn muziek nooit echt kunnen appreciëren, maar Brubeck was een echte jazzmuzikant: iemand die zijn hele leven met zichtbaar plezier aan de jazz weidde.

RIP

De hele tijd zit ik na te denken: waar ken ik toch dat nummer Take Five van? Misschien van zo'n chille Grolsch-reclame van een aantal jaren terug? Het zou er in ieder geval goed bij passen. Hoe dan ook, ik vind dit echt een tof jazzalbum met veel piano. Muziek met dat laatste instrument kan bij mij eigenlijk nooit stuk. Naast Take Five klinken de andere tracks ook goed tot supersterk, beetje filmsoundtrack-achtig ook.

Het zat in elk geval in de radioreclame voor een bank of verzekeraar, kan wel voor de SNS-bank geweest zijn. Ik kan er nu ook zo snel niet op komen waar die reclame precies voor was, maar die komt nog wel eens voorbij op Radio Gelderland.

Momenteel is dit album aan de beurt in het topic 1001 albums.

Take Five zal wel bijna iedereen kennen denk ik. En Blue Rondo a La Turk minder maar is toch ook vrij bekend. Leuke nummers, al vind ik ze wat te lichtvoetig om echt te beklijven. In ieder geval uniek dat een instrumentaal jazzalbum zulke hits voortbrengt.

Dankzij dat boek, 1001 albums, heb ik deze beluisterd. Het openingsnummer en "Take Five" konden mij zeer wel bekoren. De rest een heel stuk minder.

Zeer smaakvol album, dit ”Time Out” van The Dave Brubeck Quartet. ”Take Five” is wereldwijd bekend, zelfs onder de niet jazz- kenners en/of -liefhebbers. En dat zegt toch wel wat. Brubeck maakt het op ”Time Out” niet al te complex. Ik denk dat hierdoor het album zo bekend is. Dat neemt niet weg, ondanks de toegankelijkheid, dat op ”Time Out” gewoon uitstekend wordt gemusiceerd. De liedjes zijn niet ellenlang en dat komt de luisterbeleving ten goede. Gewoon goede jazzcomposities met een kop en een staart. Het pianospel valt me het meeste op. Bijzonder fraai, smaakvol en warm. Het is de lijm die alles bij elkaar houdt. ”Time Out” is een jazzalbum om heerlijk op te ontspannen, mooie melodieën, spannende maatwisselingen en prima instrumentatie. ”Take Five” is en blijft tijdloos, maar de rest van ”Time Out” vind ik net zo genietbaar.

Time Out is veel meer dan een lichtvoetig en sfeervol jazzalbum met een grote hit en bekend nummer (Take Five natuurlijk). Het is ook een bijzonder sfeervol album, waar uitstekend op gemusiceerd wordt. En inderdaad valt mij ook de piano op: die is werkelijk buitengewoon goed. Maar ja, alle musici zetten hier hun beste beentje voor en het plezier spat van de LP af.
Naast het fijne Take Five is ook Blue Rondo A La Turk, de openingssong enigszins bekend en ook erg goed. Maar dat gaat ook op voor het derde nummer van Side One Strange Meadowlark. Zo heb je een wel erg goede LP-kant. Side Two is ook bepaald niet slecht. Hoogtepunten daar zijn de echt prachtige Kathy's Waltz & het prettige Everybody's Jumpin'. Slotnummer Pick Up Sticks 'loopt heel lekker', ook vanwege een prima swingende bas. Dit Time Out is zo voor mij wel een meesterwerk uit de Jazz historie.

Wat mij betreft méér dan 5 sterren. Was destijds een doorbraak op muziekgebied en nooit meer geevenaard.

Meen je dat nou? Voor mij is dit album wel honderd keer geëvenaard.

Ook mij net iets te lichtvoetig om er echt wild van te worden, maar het is toch wel een verdomd fijn plaatje. Ontspannen en aanstekelijk, bij wijlen ook erg pakkend. De popplaat onder de jazzalbums, en zeer goed uitgevoerd.

Een uitstekende instapper voor iemand die kennis wil maken met jazz.

Zo'n goede 5 jaar verder sta ik nog steeds achter de inhoud van mijn vorige post(achter de spelling/stijl sta ik een stuk minder ). Dit is inderdaad een soort popplaat onder de jazzers. Stijlvolle en relaxte muziek die snel haar geheimen prijs geeft. Menig muziekliefhebber loopt weg met Take Five, maar Blue Rondo à la Turk is het echte meesterwerk van dit album.

Niet alleen reclame, maar ook in Woody Allen Manhattan Murder Mystery film hoor je plotseling Take Five op de achtergrond. Prachtige cd.

Heerlijke en toegankelijke plaat. Dat wil zeggen dat dit album bij uitstek geschikt is om de Jazz te leren kennen.
Na een diner lekker uitbuiken en deze golden oldie draaien, mijn idee van muzikaal relaxen.

Natuurlijk huiver ik ook bij de gedachte dat er hoogstwaarschijnlijk mensen bestaan die enkel naar dit soort albums luisteren en dan met wereldvreemde stellingen komen als "ik durf af en toe zelfs Jazz op te leggen". Alsof Jazz luisteren in eerste instantie 'iets gewaagds' zou moeten hebben. Rond deze tijd werden er vanzelfsprekend baanbrekendere albums gemaakt, maar dat doet denk ik vrij weinig afbreuk aan de kwaliteit van dit werk dat toch wel terecht van een klassieker-status geniet binnen de Cool Jazz.

Dave Brubeck - De man die amper noten kon lezen en enkel mocht aanblijven aan het muziekconservatorium omdat dit gecompenseerd werd door zijn kennis over harmonie en contrapunt en erna de belofte moest maken dat hij nooit pianoles zou gaan geven. Ligt het aan mij of schreeuwt zo'n verhaal niet "JAZZ" uit? Het is geenzins mijn bedoeling om Jazz-artiesten te stigmatiseren als fundamenteel minder begaafde muzikanten, integendeel! Zijn levenslange toewijding en talent waren vanzelfsprekend de doorslaggevende factoren waar hij zijn bijzondere status aan te danken heeft.

"Easy listening" - Toch zo'n term waar ik koude rillingen over me heen door krijg. Het zijn het soort beschrijvingen als "goed als achtergrondmuziek", "erg toegankelijk", "voor beginners": het klopt dat dit zich uitstekend leent voor al die momenten. Muziek vanwege haar 'structuur' degraderen tot een bepaalde lagere vorm van kwaliteitsniveau vind ik lastig om te vatten, en niet enkel bij klassiekers als dit. Het begint met andere woorden problematisch te worden wanneer die beschrijvingen in negatieve zin gebruikt worden. De composities op dit album verdienen minstens de volle aandacht heb ik het gevoel want ondoordacht of simplistisch zijn ze zeker niet, van een eenvoudige schoonheid getuigen ze dan weer wel.Time Out bewijst naar mijn mening dat al die termen geen inferieure lading hoeven te dekken.

Op maat gemaakte witgrijze pakken met vierhoekig gevouwde pochetten, alle dassen in een windsor-knoop, glimmende klassieke zwarte schoenen die er nagelnieuw uitzien, witte pork pie hats met rozen of genoeg wax in de haren zodat het zelfs de dag erna goed blijft zitten, militair perfect glad geschoren aangezichten, een subtiel eau de parfum die de frisse zomergeuren accentueert - het zijn zo het soort vooroordelen die je initieel zou kunnen hebben bij dit album. Kortom, "brave schooljongens-muziek". De ideale schoonzoon in Jazzvorm.

Wat gaat dat beeld toch mooi aan diggelen bij die eerste tikjes van Blue Rondo a La Turke - Het kreukvrije pak wordt al vanaf het begin een beetje om zeep geholpen, alle knopen open, je das die wat nonchalant scheef begint te hangen, er mag wat gezweet worden en het pochet dat opeens gebruikt wordt als zakdoek om dit weg te vegen, zelfs een witte wijnvlek hier en daar - Zeer sterk openingsnummer met erg aanstekelijk energiek spel waarbij meteen een positieve toon wordt gezet. Three To Get Ready klinkt dan weer als een fijne étude door iemand die gewoon in alle rust wil genieten of een korte repititie voor het echte, grotere werk dat er dus nooit komt omdat het er niet is en wil zijn... Op Everybody's Jumping welke klinkt als een laatste krachtsinspanning springt niemand meer aangezien de batterij leeg lijkt, maar heeft eerder wat weg van een beetje vreugdig rondhuppelen aan het eind? Voor mij voelt dit eerder aan als de zachte afsluiter van dit album. Pick-up Sticks is een gemoedelijke epiloog waarbij verder onverstoorbaar doorgespeeld wordt omdat het zoveel plezier gedaan heeft dat het spijtig is dat het al voorbij is. Enkel deze twee laatste nummers vind ik ietsje minder dan de rest, maar nog steeds genietbaar.

Natuurlijk ga ik ook niet ontkennen dat het misschien wat 'uitgebreider of diepgaander kon'. Op zich is er enkel het samenspel tussen de sfeervolle stijl van Brubeck en het diepe geluid van Desmond dat op het eerste zicht opvalt. Hier en daar wat meer muzikale grenzen opzoeken was een optie, maar noodzakelijk of daarom per definitie een meerwaarde? Ik weet niet of hier meer in had kunnen zitten om het zo te stellen. Een marathonloper zoekt zoekt nu eenmaal andere limieten op dan een verspringer. Allebei lovenswaardigde olympische disciplines, compleet andere aanpak.

[steekt waarschijnlijk zijn nek hier uit]

Strange Meadow Larke - dat fabelachtige pianospel hoort voor mij, in haar soort, zo in het rijtje naast de mooiste stukken van Bill Evans en Thelonious Monk. Dave Brubeck klinkt echter als iemand die heel erg in vrede was met zichzelf en de manier waarop hij dat overbrengt is hartverwarmend. Al kan dit natuurlijk afwijken van de realiteit. Bijzonder sfeervol, maar dan eerder op een bijzonder vrolijke manier als een romantische zonsondergang na een fijne dag.

Kathy's Waltz - Als iemand de schoonheid van een Chopin-waltz heeft kunnen overzetten in Jazz dan misschien wel met dit nummer? Je begint er spontaan op een fijne manier bij te dagdromen...

Take Five


Het lijkt dan misschien wel het enige nummer waar de meningen wat meer eenduidig over schijnen te zijn. Dit is voor Jazzliefhebbers het equivalent van Beethoven's Für Elise of Dr. Dre's The Next Episode: het klinkt érg goed, heeft op een bepaalde manier een groot publiek weten te bereiken, maar heeft de tand des tijds ook doorstaan. Dat zelfs niet-Jazzliefhebbers dit een dijk van een nummer vinden zou toch juist iets lovenswaardig moeten zijn? Commercieel is verder eerder een beschrijving die betrekking heeft op het verkoopsucces, niet op hoe goed een tijdloze klassieker klinkt... - Waarbij ik maar bedoel dat ervan uitgaan dat Paul Desmond dit componeerde 'met nobele artistieke bedoelingen' zonder voorafgaand ondoordachte ringtone-vriendelijke melodieën te willen schrijven toch dichter bij de waarheid zou moeten aanleunen dan iets anders. Als er van dit nummer dertien in een dozijn te vinden zijn, toon me dan aub. waar ik dat dozijn kan vinden opdat ik u eeuwig dankbaar kan zijn Wat speelt Morello trouwens toch bijzonder fijn in dit nummer... - Nummers zo vanzelfsprekend goed laten klinken is een aparte kunst op zich. Grappig weetje: het nummer werd pas in '61 een onverwachte hit.

Een tijdje geleden was ik verbaasd dat hier een stem ontbrak. Waarschijnlijk in de tijd dat ik het Jazz-landschap voor het eerst verkende eventjes opgelegd, voor later bewaard en uiteindelijk compleet vergeten. Na die eerste herluisterbeurt werd ik met verstomming geslagen door de aangename sfeer die dit uitstraalt. Dit is gewoon érg goed gebracht, en daar zou het toch om moeten draaien.

[/Jazz-credebiliteit kwijt, ach het zij zo ]

Dit is om het zachtjes uit te drukken een steengoed album dat van begin tot eind piekfijn in elkaar steekt. Als alle muziek waar binnen de lijntjes gekleurd werd - wat dit ook moge betekenen - opgevuld werd met even mooie, eenvoudige kleurencombinaies zouden we een heel andere discussie hierop lezen.

Time Out is alles behalve een kitscherig album voor pseudo-muziekliefhebbers en het is bijzonder jammer dat het soms daartoe herleid wordt. Na een paar bijkomende luisterbeurten kan ik niet anders dan dit belonen met een maximale score en een (voorlopig) terechte plaats in mijn Jazz-top 10.

Dank u voor het lezen en hopelijk voelt niemand zich persoonlijk aangesproken want dat is zeker niet de bedoeling geweest. Dit is louter als boodschap van persoonlijk nut bedoeld.

Nog eventjes als vermeldenswaardige kanttekening: wat een prachtig artwork voor de hoes door S. Neil Fujita!

Ooit gekocht vanwege Take Five, in mijn beleving nog steeds een prachtige song. Hoewel ik Dave Brubeck niet de hele avond op zou zetten vind ik de (deels) toegankelijke wijze waarop hij deze vorm van Jazz voor het voetlicht brengt wel charmant. Ik schrijf deels omdat het stoeien met onregelmatige maatsoorten een bepaalde aanleg vereist maar ook de aandacht eist van de luisteraar. Het begrip Easy Listening (een wat vreemde uitdrukking trouwens maar dat terzijde) is dus wat mij betreft niet direct van toepassing op Brubeck. Dat maakt Time Out echter wel tot een fijne luisterervaring, Brubeck houdt je bij de les, weet de grote lijnen (in Jazz geen grote vanzelfsprekendheid) voor ogen te houden en weet zich gesteund door een fantastische begeleidingsband. Favorieten; Kathy's Waltz, Strange Meadow Lark, afsluiter Pick Up Sticks en het heerlijke Take Five.

Viel mij tegen nadat ik alleen Take Five kende en mijn verwachtingen hooggespannen waren. De eersye 3 nummers doen het voor mij.