menu

Motorpsycho - The Tower (2017)

mijn stem
3,91 (79)
79 stemmen

Noorwegen
Rock
Label: Rune

  1. The Tower (8:44)
  2. Bartok of the Universe (6:08)
  3. A. S. F. E. (6:53)
  4. Intrepid Explorer (9:52)
  5. Stardust (3:34)
  6. In Every Dream Home (8:35)
  7. The Maypole (3:39)
  8. A Pacific Sonata (15:30)
  9. The Cuckoo (7:29)
  10. Ship of Fools (14:41)
totale tijdsduur: 1:25:05
zoeken in:
khonnor
De eerste luisterbeurten zitten er op, en net als jurado ben ik niet zo positief gestemd als gehoopt. meer zelfs, ik begrijp de issues die hij heeft bij le nouveau motorpsycheau volledig. te veel king crimson, te weinig sonic youth, is een goeie omschrijving.

tot en met behind the sun kreeg ik het best nog warm van platen van motorpsycho. deze en here be monsters bevatten spijtig genoeg net iets te veel elementen uit de prog die ik verafschuw.

ik hoop samen met jurado dat motorpsycho ooit nog eens een plaat zal maken waar hun liefde voor de betere indierock de bovenhand heeft

avatar van Alicia
Ik heb 'm snel afgezet... dit wordt 'm niet.

avatar van itchy
4,0
Ook hier gemengde gevoelens van een (kritische) fan van het eerste uur. Motorpsycho is na Let Them Eat Cake voor mij grotendeels hit/miss geweest. Goede platen wisselden af met voor mij nietszeggende als Behind the Sun, waarvan ik me werkelijk geen fragment voor de geest kan halen. Drummer Kenneth Kapstad vond ik een vloek voor de band, werkelijk alles moest met dertigduizend slagen worden volgedrumd, het ging neigen naar muzikantenmuziek en opeens verschenen met name in op progmuziek gerichte bladen en sites reviews van de band. Een veeg teken.
Here Be Monsters was voor mij wél een voltreffer. Het leek wel of Kapstad de opdracht had zich in toom te houden, wat de muziek enorm ten goede kwam. Een beresterke plaat, vertrouwd zonder nostalgisch te zijn, met in de vorm van Big Black Dog eindelijk weer eens een lang nummer dat zich kan meten met een Chien d'espace of The Golden Core. En de exit van Kapstad.

En nu is hier The Tower met nieuwe drummer Tomas Järmyr. En gelukkig, deze weet meer in dienst van het liedje te drummen dan Kapstad. Op zeker een verbetering, al zal de persoonlijkheid die eerste drummer Gebhardt was/had wel nooit meer terugkomen. Toen was het een trio, nu is het al heel lang Bent en Snah + drummer.

Het titelnummer begint majestueus met een goede riff en herkenbare zanglijn, maar ontaardt gaandeweg in gepiel, daarna volgen een aantal stukjes die het nummer een hak-op-de tak gevoel geven, om weer terug te keren naar het beginthema. Dit nummer had voor mijn gevoel een prima inleiding van de plaat kunnen zijn als er vijf minuten bagage vanaf was gesneden.

Bartok of the Universe (net zo'n beroerde titel als Überwagner) is een nummer in dezelfde lijn. Te veel tierelantijntjes. Snah kan erg mooi zingen, vooral in breekbare nummers, maar dat doet hij hier zeker niet.

A.S.F.E. (A Song For Everyone) was als opwarmer al vrijgegeven en is (ondanks de lengte) compact, melodieus en aanstekelijk. Zo hoor ik de band veel liever! Hier hoor je wel een toekomstige live-klassieker.

Intrepid Explorer begint ingetogen en psychedelisch, kabbelt aangenaam voort tot er weer zo’n geforceerd aandoende overgang naar een instrumentaal stuk komt, wat op zichzelf ook wel lekker doorkabbelt, op een goede manier. Meer sfeer dan solo’s, mooi zo! Daarna nog een keer stukje 1, nu met effectje op de zang om het nóg psychedelischer te maken. Dat riekt naar effectbejag, lelijk!

Stardust is een “klein” akoestisch liedje. Op zijn Californisch qua sfeer. Het lijkt me té veel op Bedroom Eyes (van Phanerothyme). Het lijkt zelfs of dezelfde mellotronlijn erin zit.

In Every Dream Home gaat weer door in de lijn van de eerste nummers. De zanglijn lijkt wel heel erg op veel andere nummers van de band, al tijdens de eerste zin hoor je aankomen dat Bent aan het einde van de tweede zin omhoog gaat. Na couplet-refrein-couplet-refrein volgt dit keer gelukkig eens géén instrumentale sectie met veel noten, maar een fluitsolo. Het Californische sfeertje blijft. Helaas ook hier weer zo’n lelijk effect op de zang.

The Maypole gaat “breezy” verder, full-on CSNY. Met zijn allen lalalala om de meipaal dansen, de handen inelkander.

A Pacific Sonata opent akoestisch, Snah zingt weer en dat doet hij hier stukken beter. Dit nummer ontvouwt zich langzaam en bouwt op organische wijze uit naar een hypnotiserend xylofoon(?)-stuk. Erg mooi, en voor het eerst ben ik echt onder de indruk! Een echte climax ontbreekt, het nummer meandert door naar het einde, op zich helemaal niet vervelend, maar is wel erg abrupt afgelopen.

The Cuckoo laveert tussen heavy en liefelijk, en is ook weer wat geforceerd hak-op-de tak. Een stukjesnummer, met weinig cohesie.

In Ship Of Fools zijn ook weer genoeg ideeën voor drie nummers verwerkt, wat misschien een beter idee was geweest.

Afgaande Op A.S.F.E. en de nieuwe drummer dacht ik dat Motorpsycho nog eens een enorme knaller ging afleveren, maar helaas blijkt dat nummer niet representatief voor de rest van de plaat.
Vooral degelijk maar nergens echt verassend, deze plaat. Het blijft Motorpsycho dus slecht wordt het nooit, maar opeens valt er iets op zijn plek:
- vroegah maakte de band nummers met kop, staart en smoel en gebruikte die als uitgangspunt om live op te rekken, wat wondermooi kon zijn.
- de laatste jaren vindt dit oprekken vaak al plaats op de platen zelf, wat maakt dat de nummers doellozer klinken en wordt dit live nagespeeld.

avatar van namsaap
4,0
Ik ben denk ik eerder te typeren als een Psychonaut van het laatste uur . Ik ben de discografie van deze band sinds enkele maanden aan het ontdekken. En in tegenstelling tot de fans van het eerste uur die zich hier hebben gemeld ben ik erg enthousiast over dit album. Juist het progressieve karakter van de latere platen trekt mij enorm aan, zo ook hier. Nog te vroeg voor een definitief oordeel.

avatar van siepie
3,5
jurado schreef:
Teveel King Crimson, te weinig Sonic Youth, Ik roep het al 15 tot 20 jaar.
Wanneer komt er weer eens zo'n spannende, schurende indieplaat met mooie liedjes?
Man, wat snak ik daar naar.

Mee eens!

Ik denk dat zo´n schurende indieplaat er nooit meer komt. Althans, niet van Motorpsycho. Toch vind ik het geen slecht album. Maar ik schrik nu zelf van de woorden´niet slecht´... Het is de ontwikkeling van de band, die wel heel veel betekend heeft (nog) voor de Noorse rock muziek.

4,0
MrB
Jammer dat het over twee cd's is uitgesmeerd ... beter was het geweest om door te selecteren en er een (1) cd van te maken dan was het echt een wereldplaat geworden nu kabbelt het af en toe te veel voort

avatar van erwinz
4,5
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Motorpsycho - The Tower - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De Noorse band Motorpsycho is sinds haar oprichting in 1989 enorm productief en heeft inmiddels een zeer imposant oeuvre opgebouwd. The Tower wordt hier en daar de 31e plaat van de band uit Trondheim genoemd en ik ga er maar even van uit dat het klopt.

De band bracht eerder dit jaar nog de soundtrack bij een fictief toneelstuk uit, maar The Tower is wat mij betreft de echte opvolger van het vorig jaar verschenen Here Be Monsters.

Voor The Tower koos Motorpsycho voor de afwisseling eens voor een studio ver van huis, want de plaat werd opgenomen in Los Angeles en Joshua Tree. Heel veel invloed op het geluid van de Noorse band heeft het niet gehad, want Motorpsycho doet nog altijd heel nadrukkelijk haar eigen ding.

The Tower opent met de bijna 9 minuten durende titeltrack, waarin een stevige stonerrock achtige riff wordt gecombineerd met invloeden uit de psychedelica en vooral de progrock. Ik heb bij beluistering van de platen van Motorpsycho wel vaker associaties met de platen van Yes uit de jaren 70, maar zo duidelijk als in de openingstrack van The Tower hoorde ik invloeden van Yes nog niet vaak. Het zijn invloeden die ook in de andere tracks op de plaat een belangrijke rol spelen en persoonlijk vind ik dat een pre.

Motorpsycho doet vervolgens haar eigen ding met de invloeden uit het verleden en combineert de zweverige sfeer en het muzikaal spierballenvertoon waarvoor Yes zich niet zou hebben geschaamd met redelijk rechttoe rechtaan rock ’n roll, waardoor de energie werkelijk uit de speakers knalt.

Motorpsycho heeft zoveel platen gemaakt die ik koester, dat iedere nieuwe plaat moet opboksen tegen heel veel moois, maar The Tower had me dankzij de ijzersterke openingstrack onmiddellijk te pakken. Hierna moet er nog heel veel moois komen, want zoals gewoonlijk neemt de Noorse band de tijd voor haar muziek en krijgen we dit keer bijna anderhalf uur muziek voor de kiezen. Dat is bijna altijd teveel, maar iedereen die de platen van Motorpsycho koestert, weet dat de Noren met hun muziek niet snel vervelen.

De loodzware en zoals gezegd bijna aan de stonerrock ontleende riffs uit de openingstrack keren met grote regelmaat terug op The Tower wat veel dynamiek toevoegt aan de plaat. Motorpsycho heeft een lekker stevige rockplaat afgeleverd en het is een rockplaat die kan vermaken met meedogenloze riffs maar ook kan betoveren met muziek die alle kanten op schiet.

Het is een plaat die je mee terugneemt naar de hardrock en symfonische rock uit de jaren 70, maar Motorpsycho staat ook met minstens één been in het heden en voorziet haar muziek ook van allerlei accenten uit de rockmuziek uit de afgelopen decennia. Een aantal songs op de plaat is verrassend toegankelijk, maar The Tower kan ook flink ontsporen in psychedelische klanken die zorgen voor fascinerende beelden op het netvlies.

Muziekliefhebbers die niets hebben met moeilijkdoenerij zullen The Tower waarschijnlijk wat teveel van het goede vinden, maar liefhebbers van muziek die net zo makkelijk betovert als overweldigt, horen op The Tower verschrikkelijk veel moois. The Tower is daarmee het zoveelste voorbeeld van het bijzondere of zelfs unieke muzikale universum dat Motorpsycho de afgelopen twee decennia heeft gecreëerd. Erwin Zijleman

avatar van philtuper
khonnor schreef:
De eerste luisterbeurten zitten er op, en net als jurado ben ik niet zo positief gestemd als gehoopt. meer zelfs, ik begrijp de issues die hij heeft bij le nouveau motorpsycheau volledig. te veel king crimson, te weinig sonic youth, is een goeie omschrijving.

tot en met behind the sun kreeg ik het best nog warm van platen van motorpsycho. deze en here be monsters bevatten spijtig genoeg net iets te veel elementen uit de prog die ik verafschuw.

ik hoop samen met jurado dat motorpsycho ooit nog eens een plaat zal maken waar hun liefde voor de betere indierock de bovenhand heeft


Oh boy, wist niet dat ze alweer een nieuw album hadden maar ook ik ben ergens het draadje met Motorpsycho kwijt geraakt, spijtig genoeg. Eind jaren '90 - begin jaren 2000 zo vaak live aan het werk gezien en bewierookt als beste live band ever. En toen kwam toch de klad erin, voor mij na Phanerothyme geloof ik. Heavy Metal Fruit is het laatste album dat ik gekocht heb. De liefde was over en daar baalde ik stevig van. Maar het latere werk pakt me simpelweg niet meer. Iedere keer grijp ik terug naar de voor mij klassiekers als Trust us, Let Them Eat Cake, Angels And Deamons At Play, Blissard en Timothy's Monster. Als ik de reacties hierboven lees denk ik dat ik deze nieuwe worp niet eens meer een kans ga geven, bang om wederom bevestigd te worden dat Motorpsycho niet meer die magische (live)band van weleer is...

avatar van jurado
3,0
philtuper schreef:


Motorpsycho niet meer die magische (live)band van weleer is...
Live weten zij mij nog altijd in hogere sferen te brengen... gelukkig, laatste keer in Vera was één van de beste MP concerten ever.
Ben ook zeer benieuwd hoe ze het gaan doen in Zwolle met nieuwe trommelaar.

avatar van philtuper
jurado schreef:
(quote)
Live weten zij mij nog altijd in hogere sferen te brengen... gelukkig, laatste keer in Vera was één van de beste MP concerten ever.
Ben ook zeer benieuwd hoe ze het gaan doen in Zwolle met nieuwe trommelaar.


Geloof het meteen. De live-kwaliteiten van Motorpsycho zullen zeker nog wel fier overeind staan. Voel alleen zelf de behoefte niet meer om ze te zien, wat misschien dus wel heel stom van me is.

avatar van Chris de Graaf
4,5
Stom niet. Moet je natuurlijk helemaal zelfs weten. Je kunt ook niet overal naartoe gaan. Het zou wel eens heel erg zonde kunnen zijn. De live kwaliteiten staan wat mij betreft absoluut fier overeind.

Ik verbaas me een beetje over het vroeger was alles beter sentiment bij aan aantal mensen. Smaken verschillen, mensen veranderen, bands ontwikkelen enzo. Ieder z'n mening natuurlijk maar ik vind de ontwikkeling(en) die Motorpsycho doormaakt altijd fascinerend. Naar mijn mening is alleen Behind the Sun iets zwakker, verder louter topplaten de afgelopen jaren. Ik koester platen als Demon Box en Trust Us maar trek bijvoorbeeld Still Liff With Eggplant en Be Here Monsters vaker uit de kast de laatste tijd.

Over the Tower: behoorlijk veel geluisterd ondertussen en nog altijd behoorlijk onder de indruk. Hun beste sinds jaren en dat zegt voor mij nogal wat. Elk nummer heeft wat eigens, verrassends en de plaat klinkt in meerdere opzichten fris en urgent. Topplaat.

avatar van jellecomicgek72
4,5
Stardust doet me qua stijl denken aan een Simon & Garfunkel nummer Hebben meer mensen dit?

avatar van siepie
3,5
Chris de Graaf schreef:

Ik verbaas me een beetje over het vroeger was alles beter sentiment bij aan aantal mensen. Smaken verschillen, mensen veranderen, bands ontwikkelen enzo. Ieder z'n mening natuurlijk maar ik vind de ontwikkeling(en) die Motorpsycho doormaakt altijd fascinerend. Naar mijn mening is alleen Behind the Sun iets zwakker, verder louter topplaten de afgelopen jaren. Ik koester platen als Demon Box en Trust Us maar trek bijvoorbeeld Still Liff With Eggplant en Be Here Monsters vaker uit de kast de laatste tijd.



Vroeger was het niet beter, maar wel anders.

avatar van Chris de Graaf
4,5
Gelukkig maar!

avatar van Ray P Leak
3,0
Hier nóg een ex-psychonaut.

Welgeteld 1 nummer op deze plaat dat voor mij nog enige Motorpsycho-magie heeft (Intrepid Explorer), en met de rest zetten ze de koers naar de middelmaat vrolijk voort.
Ook live kunnen ze me helaas niet voldoende meer boeien. Het laatste concert van hen waar ik bij aanwezig was - in het "vernieuwde" Doornroosje, bleef ik in shock achter. Erg jammer.

avatar van namsaap
4,0
jellecomicgek72 schreef:
Stardust doet me qua stijl denken aan een Simon & Garfunkel nummer Hebben meer mensen dit?


Eerder Crosby, Stills, Nash (& Young). Prima nummer overigens....

avatar van bennerd
4,5
bennerd (moderator)
Ben helemaal weggeblazen door deze plaat. Het is me eindelijk gelukt om eens iets van deze band te beluisteren en het komt zeer goed binnen. Er gebeurt wel heel erg veel, maar het gaat allemaal naadloos over in elkaar. Fantastisch.

avatar van Chris de Graaf
4,5
Nog altijd weg van deze plaat. Zin in zaterdag!

avatar van WoNa
4,5
Voor de tweede keer aan het luisteren, Behoorlijk overdonderende ervaring. Beste plaat sinds 'Phanerothyme', zonder problemen. Nog te vroeg voor een definitief oordeel.

avatar van jurado
3,0
WoNa schreef:
Beste plaat sinds 'Phanerothyme', zonder problemen.

Dat is een mening.

avatar van WoNa
4,5
Dat is het mooie aan muziek, literatuur, kunst, etc. jurado iedereen mag zijn eigen mening vormen en er is geen "goed" of "slecht". Enkel smaken die verschillen. Ik heb die eerste tien jaar van Motorpsycho niet meegekregen, dus had dan wellicht ook heel anders gedacht over over wat ik nu hoor.

Voor nu, The Tower is mind blowing. Ik sluit zelfs niet uit dat The Tower op ***** gaat uitkomen. Recensie wordt "gebouwd" as we write. Komt over een week of twee online.

Misterfool
khonnor schreef:
te veel king crimson

* draait hoofd*
Klinkt als een plaat die ik kan waarderen. Mijn interesse is gewekt.
Te veel KC is voor mij namelijk praktisch gezien onmogelijk.

Edit:
Dit album heeft meer dan een luisterbeurt nodig om volledig te doorgronden, maar ik kan nu alvast zeggen dat dit mijns inziens de beste plaat van deze Noren is sinds Heavy metal Fruit.

avatar van WoNa
4,5
Na 'Remedies' van Soup een tweede prog plaat uit Noorwegen die dwars door alle lagen van mijn conventies heen knalt en uitermate goed landt op wat daarachter ligt. Met The Tower doet Motorpsycho in mijn ogen eigenlijk alles goed.

Er zijn spannende vergezichten die de band tot in de details uitwerkt in uitgesponnen nummers die werkelijk geen seconde gaan vervelen. Er zijn intermezzo's die lucht geven aan de zwaarte die delen van de plaat kent. De melodieën zijn goed, harmonisch prima uitgewerkt en heerlijk om te volgen van stap naar stap, inclusief de verrassende wendingen.

Motorpsycho en ik gaan terug tot een recensie van 'Let Them Eat Cake', die er spannend uitzag, maar bij beluistering in de platenzaak, zo ging dat toen, remember?, ontzettend tegenviel. Niet veel later gebeurde hetzelfde met 'Phanerothyme' met het verschil dat die cd mee naar huis ging. Dat ging ongeveer door tot en met 2010, waarna mijn aandacht voor de band wegviel. Teveel van hetzelfde of niet spannend genoeg meer. Terug in de tijd gaan heb ik met Motorpsycho echter nooit gedaan. Met 'Here Be Monsters' kwam ik terug aan boord en met The Tower is de band weer hecht geworden.

Wat mij aantrok bij de eerste beluistering van The Tower, is de enorme energie die in het album zit. De band gaat er, ook na een kleine 30 jaar, volledig voor. Er wordt niets terug gehouden. Dit resulteert in een muzikaal standbeeld van epische proporties. Ja, het kan ook overweldigend zijn en beslist niet voor alle momenten van de dag.

In de momenten waar het gas er even af mag, laat Motorpsycho die andere kant van zichzelf zien, de band die het leuk vindt om Westcoast rock van de late jaren 60 en vroege jaren 70 te spelen en te zingen als CSN(&Y). Momenten die de feestvreugde nog wat verhogen.

Neem daarbij nog een paar persoonlijke associaties die het album bij mij opriep, Boudewijn de Groots The Tower (van 'In Your Life') en de uiterst onwaarschijnlijk verbanden tussen The Tower en het lo-fi Franse album 'Dreameater' van Garciaphone en het is duidelijk dat The Tower nagenoeg volledig is geslaagd. Om van te genieten met mate, maar je hebt wel het beste in zijn soort dat verkrijgbaar is in handen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

avatar van Mindscapes
5,0
WoNa schreef:
Er zijn spannende vergezichten die de band tot in de details uitwerkt in uitgesponnen nummers die werkelijk geen seconde gaan vervelen. Er zijn intermezzo's die lucht geven aan de zwaarte die delen van de plaat kent.

Dit

avatar van WoNa
4,5
Gisteren een geweldig concert gezien van de heren in Alkmaar. Met de plaat op vinyl naar huis gegaan, die vandaag heerlijk ronddraait in het huis. Er is niets verloren gegaan van de ervaring die ik eind vorig jaar had. Geweldige plaat.

avatar van motorpsycho
geplaatst:
jurado schreef:
Teveel King Crimson, te weinig Sonic Youth, Ik roep het al 15 tot 20 jaar.
Wanneer komt er weer eens zo'n spannende, schurende indieplaat met mooie liedjes?
Man, wat snak ik daar naar.

avatar van motorpsycho
geplaatst:
Beste Jurado,

Jij verwoordt eigenlijk precies het gevoel wat ik ook al jaren heb bij Motorpsycho. Al heb ik er ook al jaren niet aan toe willen geven....
Mijn liefde voor Motorpsycho gaat oneindig ver, ik heb alles in huis wat ze hebben uitgebracht, sinds 1992 ze elk jaar minstens 1 maal gezien. En koop nog steeds elke CD blind (doof ?).
Maar ook ik wacht al lange tijd op krakers als Trust Us of Timothy's
Monster (hun beste ooit naar mijn mening). Maar wordt dan toch telkens een beetje teleurgesteld want die klasse van toen is er echt vanaf helaas. Te inwisselbaar, songs blijven je niet bij, teveel gepiel op de vierkante centimeter ook....
Live echter blijft het zeer interessant want ze blijven onvoorspelbaar. Laatste concert nog nummers zelfs van 8 soothing songs for Rut want dan weer erg leuk was !!
Mijn verkering met ze is niet helemaal uit maar wel op een laag pitje...

Gast
geplaatst: vandaag om 23:09 uur

geplaatst: vandaag om 23:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.