Motorpsycho - The Tower (2017)
mijn stem
103 stemmen
1
geplaatst: 11 september 2017, 16:24 uur
Ook hier gemengde gevoelens van een (kritische) fan van het eerste uur. Motorpsycho is na Let Them Eat Cake voor mij grotendeels hit/miss geweest. Goede platen wisselden af met voor mij nietszeggende als Behind the Sun, waarvan ik me werkelijk geen fragment voor de geest kan halen. Drummer Kenneth Kapstad vond ik een vloek voor de band, werkelijk alles moest met dertigduizend slagen worden volgedrumd, het ging neigen naar muzikantenmuziek en opeens verschenen met name in op progmuziek gerichte bladen en sites reviews van de band. Een veeg teken.
Here Be Monsters was voor mij wél een voltreffer. Het leek wel of Kapstad de opdracht had zich in toom te houden, wat de muziek enorm ten goede kwam. Een beresterke plaat, vertrouwd zonder nostalgisch te zijn, met in de vorm van Big Black Dog eindelijk weer eens een lang nummer dat zich kan meten met een Chien d'espace of The Golden Core. En de exit van Kapstad.
En nu is hier The Tower met nieuwe drummer Tomas Järmyr. En gelukkig, deze weet meer in dienst van het liedje te drummen dan Kapstad. Op zeker een verbetering, al zal de persoonlijkheid die eerste drummer Gebhardt was/had wel nooit meer terugkomen. Toen was het een trio, nu is het al heel lang Bent en Snah + drummer.
Het titelnummer begint majestueus met een goede riff en herkenbare zanglijn, maar ontaardt gaandeweg in gepiel, daarna volgen een aantal stukjes die het nummer een hak-op-de tak gevoel geven, om weer terug te keren naar het beginthema. Dit nummer had voor mijn gevoel een prima inleiding van de plaat kunnen zijn als er vijf minuten bagage vanaf was gesneden.
Bartok of the Universe (net zo'n beroerde titel als Überwagner) is een nummer in dezelfde lijn. Te veel tierelantijntjes. Snah kan erg mooi zingen, vooral in breekbare nummers, maar dat doet hij hier zeker niet.
A.S.F.E. (A Song For Everyone) was als opwarmer al vrijgegeven en is (ondanks de lengte) compact, melodieus en aanstekelijk. Zo hoor ik de band veel liever! Hier hoor je wel een toekomstige live-klassieker.
Intrepid Explorer begint ingetogen en psychedelisch, kabbelt aangenaam voort tot er weer zo’n geforceerd aandoende overgang naar een instrumentaal stuk komt, wat op zichzelf ook wel lekker doorkabbelt, op een goede manier. Meer sfeer dan solo’s, mooi zo! Daarna nog een keer stukje 1, nu met effectje op de zang om het nóg psychedelischer te maken. Dat riekt naar effectbejag, lelijk!
Stardust is een “klein” akoestisch liedje. Op zijn Californisch qua sfeer. Het lijkt me té veel op Bedroom Eyes (van Phanerothyme). Het lijkt zelfs of dezelfde mellotronlijn erin zit.
In Every Dream Home gaat weer door in de lijn van de eerste nummers. De zanglijn lijkt wel heel erg op veel andere nummers van de band, al tijdens de eerste zin hoor je aankomen dat Bent aan het einde van de tweede zin omhoog gaat. Na couplet-refrein-couplet-refrein volgt dit keer gelukkig eens géén instrumentale sectie met veel noten, maar een fluitsolo. Het Californische sfeertje blijft. Helaas ook hier weer zo’n lelijk effect op de zang.
The Maypole gaat “breezy” verder, full-on CSNY. Met zijn allen lalalala om de meipaal dansen, de handen inelkander.
A Pacific Sonata opent akoestisch, Snah zingt weer en dat doet hij hier stukken beter. Dit nummer ontvouwt zich langzaam en bouwt op organische wijze uit naar een hypnotiserend xylofoon(?)-stuk. Erg mooi, en voor het eerst ben ik echt onder de indruk! Een echte climax ontbreekt, het nummer meandert door naar het einde, op zich helemaal niet vervelend, maar is wel erg abrupt afgelopen.
The Cuckoo laveert tussen heavy en liefelijk, en is ook weer wat geforceerd hak-op-de tak. Een stukjesnummer, met weinig cohesie.
In Ship Of Fools zijn ook weer genoeg ideeën voor drie nummers verwerkt, wat misschien een beter idee was geweest.
Afgaande Op A.S.F.E. en de nieuwe drummer dacht ik dat Motorpsycho nog eens een enorme knaller ging afleveren, maar helaas blijkt dat nummer niet representatief voor de rest van de plaat.
Vooral degelijk maar nergens echt verassend, deze plaat. Het blijft Motorpsycho dus slecht wordt het nooit, maar opeens valt er iets op zijn plek:
- vroegah maakte de band nummers met kop, staart en smoel en gebruikte die als uitgangspunt om live op te rekken, wat wondermooi kon zijn.
- de laatste jaren vindt dit oprekken vaak al plaats op de platen zelf, wat maakt dat de nummers doellozer klinken en wordt dit live nagespeeld.
Here Be Monsters was voor mij wél een voltreffer. Het leek wel of Kapstad de opdracht had zich in toom te houden, wat de muziek enorm ten goede kwam. Een beresterke plaat, vertrouwd zonder nostalgisch te zijn, met in de vorm van Big Black Dog eindelijk weer eens een lang nummer dat zich kan meten met een Chien d'espace of The Golden Core. En de exit van Kapstad.
En nu is hier The Tower met nieuwe drummer Tomas Järmyr. En gelukkig, deze weet meer in dienst van het liedje te drummen dan Kapstad. Op zeker een verbetering, al zal de persoonlijkheid die eerste drummer Gebhardt was/had wel nooit meer terugkomen. Toen was het een trio, nu is het al heel lang Bent en Snah + drummer.
Het titelnummer begint majestueus met een goede riff en herkenbare zanglijn, maar ontaardt gaandeweg in gepiel, daarna volgen een aantal stukjes die het nummer een hak-op-de tak gevoel geven, om weer terug te keren naar het beginthema. Dit nummer had voor mijn gevoel een prima inleiding van de plaat kunnen zijn als er vijf minuten bagage vanaf was gesneden.
Bartok of the Universe (net zo'n beroerde titel als Überwagner) is een nummer in dezelfde lijn. Te veel tierelantijntjes. Snah kan erg mooi zingen, vooral in breekbare nummers, maar dat doet hij hier zeker niet.
A.S.F.E. (A Song For Everyone) was als opwarmer al vrijgegeven en is (ondanks de lengte) compact, melodieus en aanstekelijk. Zo hoor ik de band veel liever! Hier hoor je wel een toekomstige live-klassieker.
Intrepid Explorer begint ingetogen en psychedelisch, kabbelt aangenaam voort tot er weer zo’n geforceerd aandoende overgang naar een instrumentaal stuk komt, wat op zichzelf ook wel lekker doorkabbelt, op een goede manier. Meer sfeer dan solo’s, mooi zo! Daarna nog een keer stukje 1, nu met effectje op de zang om het nóg psychedelischer te maken. Dat riekt naar effectbejag, lelijk!
Stardust is een “klein” akoestisch liedje. Op zijn Californisch qua sfeer. Het lijkt me té veel op Bedroom Eyes (van Phanerothyme). Het lijkt zelfs of dezelfde mellotronlijn erin zit.
In Every Dream Home gaat weer door in de lijn van de eerste nummers. De zanglijn lijkt wel heel erg op veel andere nummers van de band, al tijdens de eerste zin hoor je aankomen dat Bent aan het einde van de tweede zin omhoog gaat. Na couplet-refrein-couplet-refrein volgt dit keer gelukkig eens géén instrumentale sectie met veel noten, maar een fluitsolo. Het Californische sfeertje blijft. Helaas ook hier weer zo’n lelijk effect op de zang.
The Maypole gaat “breezy” verder, full-on CSNY. Met zijn allen lalalala om de meipaal dansen, de handen inelkander.
A Pacific Sonata opent akoestisch, Snah zingt weer en dat doet hij hier stukken beter. Dit nummer ontvouwt zich langzaam en bouwt op organische wijze uit naar een hypnotiserend xylofoon(?)-stuk. Erg mooi, en voor het eerst ben ik echt onder de indruk! Een echte climax ontbreekt, het nummer meandert door naar het einde, op zich helemaal niet vervelend, maar is wel erg abrupt afgelopen.
The Cuckoo laveert tussen heavy en liefelijk, en is ook weer wat geforceerd hak-op-de tak. Een stukjesnummer, met weinig cohesie.
In Ship Of Fools zijn ook weer genoeg ideeën voor drie nummers verwerkt, wat misschien een beter idee was geweest.
Afgaande Op A.S.F.E. en de nieuwe drummer dacht ik dat Motorpsycho nog eens een enorme knaller ging afleveren, maar helaas blijkt dat nummer niet representatief voor de rest van de plaat.
Vooral degelijk maar nergens echt verassend, deze plaat. Het blijft Motorpsycho dus slecht wordt het nooit, maar opeens valt er iets op zijn plek:
- vroegah maakte de band nummers met kop, staart en smoel en gebruikte die als uitgangspunt om live op te rekken, wat wondermooi kon zijn.
- de laatste jaren vindt dit oprekken vaak al plaats op de platen zelf, wat maakt dat de nummers doellozer klinken en wordt dit live nagespeeld.
2
geplaatst: 12 september 2017, 12:17 uur
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Motorpsycho - The Tower - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De Noorse band Motorpsycho is sinds haar oprichting in 1989 enorm productief en heeft inmiddels een zeer imposant oeuvre opgebouwd. The Tower wordt hier en daar de 31e plaat van de band uit Trondheim genoemd en ik ga er maar even van uit dat het klopt.
De band bracht eerder dit jaar nog de soundtrack bij een fictief toneelstuk uit, maar The Tower is wat mij betreft de echte opvolger van het vorig jaar verschenen Here Be Monsters.
Voor The Tower koos Motorpsycho voor de afwisseling eens voor een studio ver van huis, want de plaat werd opgenomen in Los Angeles en Joshua Tree. Heel veel invloed op het geluid van de Noorse band heeft het niet gehad, want Motorpsycho doet nog altijd heel nadrukkelijk haar eigen ding.
The Tower opent met de bijna 9 minuten durende titeltrack, waarin een stevige stonerrock achtige riff wordt gecombineerd met invloeden uit de psychedelica en vooral de progrock. Ik heb bij beluistering van de platen van Motorpsycho wel vaker associaties met de platen van Yes uit de jaren 70, maar zo duidelijk als in de openingstrack van The Tower hoorde ik invloeden van Yes nog niet vaak. Het zijn invloeden die ook in de andere tracks op de plaat een belangrijke rol spelen en persoonlijk vind ik dat een pre.
Motorpsycho doet vervolgens haar eigen ding met de invloeden uit het verleden en combineert de zweverige sfeer en het muzikaal spierballenvertoon waarvoor Yes zich niet zou hebben geschaamd met redelijk rechttoe rechtaan rock ’n roll, waardoor de energie werkelijk uit de speakers knalt.
Motorpsycho heeft zoveel platen gemaakt die ik koester, dat iedere nieuwe plaat moet opboksen tegen heel veel moois, maar The Tower had me dankzij de ijzersterke openingstrack onmiddellijk te pakken. Hierna moet er nog heel veel moois komen, want zoals gewoonlijk neemt de Noorse band de tijd voor haar muziek en krijgen we dit keer bijna anderhalf uur muziek voor de kiezen. Dat is bijna altijd teveel, maar iedereen die de platen van Motorpsycho koestert, weet dat de Noren met hun muziek niet snel vervelen.
De loodzware en zoals gezegd bijna aan de stonerrock ontleende riffs uit de openingstrack keren met grote regelmaat terug op The Tower wat veel dynamiek toevoegt aan de plaat. Motorpsycho heeft een lekker stevige rockplaat afgeleverd en het is een rockplaat die kan vermaken met meedogenloze riffs maar ook kan betoveren met muziek die alle kanten op schiet.
Het is een plaat die je mee terugneemt naar de hardrock en symfonische rock uit de jaren 70, maar Motorpsycho staat ook met minstens één been in het heden en voorziet haar muziek ook van allerlei accenten uit de rockmuziek uit de afgelopen decennia. Een aantal songs op de plaat is verrassend toegankelijk, maar The Tower kan ook flink ontsporen in psychedelische klanken die zorgen voor fascinerende beelden op het netvlies.
Muziekliefhebbers die niets hebben met moeilijkdoenerij zullen The Tower waarschijnlijk wat teveel van het goede vinden, maar liefhebbers van muziek die net zo makkelijk betovert als overweldigt, horen op The Tower verschrikkelijk veel moois. The Tower is daarmee het zoveelste voorbeeld van het bijzondere of zelfs unieke muzikale universum dat Motorpsycho de afgelopen twee decennia heeft gecreëerd. Erwin Zijleman
De krenten uit de pop: Motorpsycho - The Tower - dekrentenuitdepop.blogspot.nl
De Noorse band Motorpsycho is sinds haar oprichting in 1989 enorm productief en heeft inmiddels een zeer imposant oeuvre opgebouwd. The Tower wordt hier en daar de 31e plaat van de band uit Trondheim genoemd en ik ga er maar even van uit dat het klopt.
De band bracht eerder dit jaar nog de soundtrack bij een fictief toneelstuk uit, maar The Tower is wat mij betreft de echte opvolger van het vorig jaar verschenen Here Be Monsters.
Voor The Tower koos Motorpsycho voor de afwisseling eens voor een studio ver van huis, want de plaat werd opgenomen in Los Angeles en Joshua Tree. Heel veel invloed op het geluid van de Noorse band heeft het niet gehad, want Motorpsycho doet nog altijd heel nadrukkelijk haar eigen ding.
The Tower opent met de bijna 9 minuten durende titeltrack, waarin een stevige stonerrock achtige riff wordt gecombineerd met invloeden uit de psychedelica en vooral de progrock. Ik heb bij beluistering van de platen van Motorpsycho wel vaker associaties met de platen van Yes uit de jaren 70, maar zo duidelijk als in de openingstrack van The Tower hoorde ik invloeden van Yes nog niet vaak. Het zijn invloeden die ook in de andere tracks op de plaat een belangrijke rol spelen en persoonlijk vind ik dat een pre.
Motorpsycho doet vervolgens haar eigen ding met de invloeden uit het verleden en combineert de zweverige sfeer en het muzikaal spierballenvertoon waarvoor Yes zich niet zou hebben geschaamd met redelijk rechttoe rechtaan rock ’n roll, waardoor de energie werkelijk uit de speakers knalt.
Motorpsycho heeft zoveel platen gemaakt die ik koester, dat iedere nieuwe plaat moet opboksen tegen heel veel moois, maar The Tower had me dankzij de ijzersterke openingstrack onmiddellijk te pakken. Hierna moet er nog heel veel moois komen, want zoals gewoonlijk neemt de Noorse band de tijd voor haar muziek en krijgen we dit keer bijna anderhalf uur muziek voor de kiezen. Dat is bijna altijd teveel, maar iedereen die de platen van Motorpsycho koestert, weet dat de Noren met hun muziek niet snel vervelen.
De loodzware en zoals gezegd bijna aan de stonerrock ontleende riffs uit de openingstrack keren met grote regelmaat terug op The Tower wat veel dynamiek toevoegt aan de plaat. Motorpsycho heeft een lekker stevige rockplaat afgeleverd en het is een rockplaat die kan vermaken met meedogenloze riffs maar ook kan betoveren met muziek die alle kanten op schiet.
Het is een plaat die je mee terugneemt naar de hardrock en symfonische rock uit de jaren 70, maar Motorpsycho staat ook met minstens één been in het heden en voorziet haar muziek ook van allerlei accenten uit de rockmuziek uit de afgelopen decennia. Een aantal songs op de plaat is verrassend toegankelijk, maar The Tower kan ook flink ontsporen in psychedelische klanken die zorgen voor fascinerende beelden op het netvlies.
Muziekliefhebbers die niets hebben met moeilijkdoenerij zullen The Tower waarschijnlijk wat teveel van het goede vinden, maar liefhebbers van muziek die net zo makkelijk betovert als overweldigt, horen op The Tower verschrikkelijk veel moois. The Tower is daarmee het zoveelste voorbeeld van het bijzondere of zelfs unieke muzikale universum dat Motorpsycho de afgelopen twee decennia heeft gecreëerd. Erwin Zijleman
1
geplaatst: 1 december 2017, 09:28 uur
Na 'Remedies' van Soup een tweede prog plaat uit Noorwegen die dwars door alle lagen van mijn conventies heen knalt en uitermate goed landt op wat daarachter ligt. Met The Tower doet Motorpsycho in mijn ogen eigenlijk alles goed.
Er zijn spannende vergezichten die de band tot in de details uitwerkt in uitgesponnen nummers die werkelijk geen seconde gaan vervelen. Er zijn intermezzo's die lucht geven aan de zwaarte die delen van de plaat kent. De melodieën zijn goed, harmonisch prima uitgewerkt en heerlijk om te volgen van stap naar stap, inclusief de verrassende wendingen.
Motorpsycho en ik gaan terug tot een recensie van 'Let Them Eat Cake', die er spannend uitzag, maar bij beluistering in de platenzaak, zo ging dat toen, remember?, ontzettend tegenviel. Niet veel later gebeurde hetzelfde met 'Phanerothyme' met het verschil dat die cd mee naar huis ging. Dat ging ongeveer door tot en met 2010, waarna mijn aandacht voor de band wegviel. Teveel van hetzelfde of niet spannend genoeg meer. Terug in de tijd gaan heb ik met Motorpsycho echter nooit gedaan. Met 'Here Be Monsters' kwam ik terug aan boord en met The Tower is de band weer hecht geworden.
Wat mij aantrok bij de eerste beluistering van The Tower, is de enorme energie die in het album zit. De band gaat er, ook na een kleine 30 jaar, volledig voor. Er wordt niets terug gehouden. Dit resulteert in een muzikaal standbeeld van epische proporties. Ja, het kan ook overweldigend zijn en beslist niet voor alle momenten van de dag.
In de momenten waar het gas er even af mag, laat Motorpsycho die andere kant van zichzelf zien, de band die het leuk vindt om Westcoast rock van de late jaren 60 en vroege jaren 70 te spelen en te zingen als CSN(&Y). Momenten die de feestvreugde nog wat verhogen.
Neem daarbij nog een paar persoonlijke associaties die het album bij mij opriep, Boudewijn de Groots The Tower (van 'In Your Life') en de uiterst onwaarschijnlijk verbanden tussen The Tower en het lo-fi Franse album 'Dreameater' van Garciaphone en het is duidelijk dat The Tower nagenoeg volledig is geslaagd. Om van te genieten met mate, maar je hebt wel het beste in zijn soort dat verkrijgbaar is in handen.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
Er zijn spannende vergezichten die de band tot in de details uitwerkt in uitgesponnen nummers die werkelijk geen seconde gaan vervelen. Er zijn intermezzo's die lucht geven aan de zwaarte die delen van de plaat kent. De melodieën zijn goed, harmonisch prima uitgewerkt en heerlijk om te volgen van stap naar stap, inclusief de verrassende wendingen.
Motorpsycho en ik gaan terug tot een recensie van 'Let Them Eat Cake', die er spannend uitzag, maar bij beluistering in de platenzaak, zo ging dat toen, remember?, ontzettend tegenviel. Niet veel later gebeurde hetzelfde met 'Phanerothyme' met het verschil dat die cd mee naar huis ging. Dat ging ongeveer door tot en met 2010, waarna mijn aandacht voor de band wegviel. Teveel van hetzelfde of niet spannend genoeg meer. Terug in de tijd gaan heb ik met Motorpsycho echter nooit gedaan. Met 'Here Be Monsters' kwam ik terug aan boord en met The Tower is de band weer hecht geworden.
Wat mij aantrok bij de eerste beluistering van The Tower, is de enorme energie die in het album zit. De band gaat er, ook na een kleine 30 jaar, volledig voor. Er wordt niets terug gehouden. Dit resulteert in een muzikaal standbeeld van epische proporties. Ja, het kan ook overweldigend zijn en beslist niet voor alle momenten van de dag.
In de momenten waar het gas er even af mag, laat Motorpsycho die andere kant van zichzelf zien, de band die het leuk vindt om Westcoast rock van de late jaren 60 en vroege jaren 70 te spelen en te zingen als CSN(&Y). Momenten die de feestvreugde nog wat verhogen.
Neem daarbij nog een paar persoonlijke associaties die het album bij mij opriep, Boudewijn de Groots The Tower (van 'In Your Life') en de uiterst onwaarschijnlijk verbanden tussen The Tower en het lo-fi Franse album 'Dreameater' van Garciaphone en het is duidelijk dat The Tower nagenoeg volledig is geslaagd. Om van te genieten met mate, maar je hebt wel het beste in zijn soort dat verkrijgbaar is in handen.
Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.
1
geplaatst: 16 maart 2019, 00:15 uur
jurado schreef:
Teveel King Crimson, te weinig Sonic Youth, Ik roep het al 15 tot 20 jaar.
Wanneer komt er weer eens zo'n spannende, schurende indieplaat met mooie liedjes?
Man, wat snak ik daar naar.
Teveel King Crimson, te weinig Sonic Youth, Ik roep het al 15 tot 20 jaar.
Wanneer komt er weer eens zo'n spannende, schurende indieplaat met mooie liedjes?
Man, wat snak ik daar naar.
1
geplaatst: 19 november 2019, 11:40 uur
Nou, afgezien van het Paranoid-achtige A.S.F.E. weet dit album me dan weer niet te overtuigen. Er wordt nog lekker gespaced door Motorpsycho, maar de laatste albums hadden blijkbaar teveel structuur en daarom zijn de songs hier al wat losser en maar mijn idee te spontaan. Het is verder lastig om de vinger op de zere plek te leggen. Het album overtuigt me niet, maar is ook niet slecht. Een speelduur van 85 minuten weerhoudt me ervan om het vaker te draaien. Potentie is er wel overigens.
Tussenstand:
1. Here Be Monsters
2. Heavy Metal Fruit
3. Here Be Monsters
4. Angels And Daemons At Play
5. Little Lucid Moments
6. Behind The Sun
7. Phanerothyme
8. Trust Us
9. The Tower
10. Still Life With Eggplant
11. Black Hole/Black Canvas
12. Blissard
13. It's A Love Cult
14. Lobotomizer
15. Child Of The Future
16. Let Them Eat Cake
17. 8 Soothing Songs For Ruud
18. Barracuda
19. Demon Box
20. Timothy's Monster
Tussenstand:
1. Here Be Monsters
2. Heavy Metal Fruit
3. Here Be Monsters
4. Angels And Daemons At Play
5. Little Lucid Moments
6. Behind The Sun
7. Phanerothyme
8. Trust Us
9. The Tower
10. Still Life With Eggplant
11. Black Hole/Black Canvas
12. Blissard
13. It's A Love Cult
14. Lobotomizer
15. Child Of The Future
16. Let Them Eat Cake
17. 8 Soothing Songs For Ruud
18. Barracuda
19. Demon Box
20. Timothy's Monster
2
geplaatst: 22 november 2019, 09:28 uur
Nog een album te gaan, maar voorlopig ben ik nog steeds goed aan het genieten. Met The Tower heeft Motorpsycho een ultiem jaren '70 album gemaakt. Het is bijzonder gitaar-georiënteerd en daardoor bij vlagen echt enorm stevig. Bartok Of The Universe en A.S.F.E. hebben dikke Black Sabbath-knipogen en heerlijke gitaarlijnen met esoterische zanglijnen die me lekker doen wegdromen en het afsluitende Ship Of Fools doet me verlangen naar een nieuwe paddestoelentrip. Ik 'voel' dit album helemaal en zet hem ook op de 'nog aan te schaffen'-lijst!
Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Behind The Sun
3. Heavy Metal Fruit
4. The Tower
5. Trust Us
6. Here Be Monsters Vol. 2
7. Still Life With Eggplant
8. Blissard
9. Here Be Monsters
10. Phanerothyme
11. Black Hole / Blank Canvas
12. Child Of The Future
13. It's A Love Cult
14. Angels And Daemons At Play
15. Timothy's Monster
16. Demon Box
17. Barracuda
18. 8 Soothing Songs For Rut
19. Lobotomizer
20. Let Them Eat Cake
Tussenstand:
1. Little Lucid Moments
2. Behind The Sun
3. Heavy Metal Fruit
4. The Tower
5. Trust Us
6. Here Be Monsters Vol. 2
7. Still Life With Eggplant
8. Blissard
9. Here Be Monsters
10. Phanerothyme
11. Black Hole / Blank Canvas
12. Child Of The Future
13. It's A Love Cult
14. Angels And Daemons At Play
15. Timothy's Monster
16. Demon Box
17. Barracuda
18. 8 Soothing Songs For Rut
19. Lobotomizer
20. Let Them Eat Cake
0
geplaatst: 18 september 2021, 22:46 uur
Jeetje... kom ik daar als neofiet tussen de mensen die deze band vaak al 25 jaar en evenzovele platen volgen... Toch maar mijn stuivertje wijsheid: ik hoor een band die net zo vaak naar Black Sabbath en Kyuss als naar CSN heeft geluisterd, maar die daar een geheel eigen draai aan geeft middels lange instrumentale passages, fraaie solo's en een modern geluidsbeeld met lekkere drums en een heerlijk zware bas. Diepe bewondering daarvoor, maar tegelijkertijd moet ik bekennen dat ik die folky CSN-stukjes niet zo geweldig vind, noch qua melodie noch qua uitvoering, terwijl die lange passages op bijvoorbeeld Intrepid explorer en A pacific sonata te weinig "hypnotiserend" werken en daardoor een beetje saai aandoen. Ik kan hier kortom niet echt enthousiast voor worden, op de opener en het vrij geniale A.S.F.E. na. Het kruipt voor mij gewoon niet genoeg onder mijn huid.
Wel een fraai hoesje trouwens. Jammer dat er geen boekje bij zit met bijvoorbeeld de teksten of nog wat meer cover-art, dat had de ervaring van het geheel misschien nog wat meer impact gegeven (of mij persoonlijk wat meer het album "in" getrokken).
Wel een fraai hoesje trouwens. Jammer dat er geen boekje bij zit met bijvoorbeeld de teksten of nog wat meer cover-art, dat had de ervaring van het geheel misschien nog wat meer impact gegeven (of mij persoonlijk wat meer het album "in" getrokken).
* denotes required fields.