Lunatic Soul - Fractured (2017)

Alicia Ik moest "toevallig" aan jou denken, de nieuwe LS-plaat werd hier vorig weekend geüpload. 6 oktober is D-Day!

Fractured klinkt in iedergeval weer heerlijk, erg bekend maar toch ook anders. Ben benieuwd.

Ik ben ook zeer benieuwd Mindscapes
Titeltrack Fractured is nu te beluisteren op YouTube en Spotify.

Ik ben zeer te spreken over de voorganger, dus laat deze maar komen!

Het album is vrijgegeven op Spotify. Het eerste nummer vind ik nu al erg goed. Ik ben benieuwd of hij Walking on a Flashlight Beam overtreft. Die heb ik helemaal grijs gedraaid. Gezien de drama's in z'n leven verwacht ik wel een heel persoonlijk en intens album. Eerst maar eens een aantal luisterbeurten geven.

Fractured opent erg fraai met Blood on the Tightrope . De mooie, ingetogen zang van Mariusz Duda blijft enorm intrigeren. Het muzikale spectrum op dit album is eveneens behoorlijk breed te noemen. Ik hoor van alles voorbij komen. Van een hartverscheurende saxofoon naar een rollende basgitaar, van prachtig drumwerk tot een uitgebreid arsenaal aan elektronica. Het tempo is ook dit keer weer helemaal "Lunatic Soul", meeslepend, dromerig, hypnotiserend en toch kan het zo nu en dan ook behoorlijk swingen. Maar het zijn wederom de verdraaid knappe composities, die mij erg blij maken. Als ik dan helemaal gesmolten ben tijdens het prachtige A Thousand Shards of Heaven had ik al lang besloten dat dit het volgende meesterwerkje van de Riverside frontman is geworden.

Ben benieuwd. Vandaag ook eens aan een luisterbeurt onderwerpen. Mariusz kan er wat van.

Dat klinkt veelbelovend, een van de sterke onderdelen van Night Session vond ik juist de combinatie van electronic en saxofoon. Ik hoop vandaag de cd te kunnen ophalen, heb hier ondertussen hoge verwachtingen voor.

Hoge verwachtingen worden ingelost hoor. Prachtige plaat!

Leg de albumhoezen van Fractured en Walking on a Flashlight Beam eens naast elkaar...

Flashlight is Fractured!

Oeh, benieuwd naar deze. De vorige vond ik erg goed.

Waar ik Walking on a Flashlight Beam altijd al een (erg fijn) winters plaatje gevonden heb, past deze nieuwe plaat toch ook wel heel fijn in dit warme nazomerweer. Ik hoor weer veel goeie dingen terug uit de voorganger, zoals het mysterieuze sfeertje en dromerige melodieën. Naar mijn idee is Fractured iets harmonieuzer en minder kil, maar dat past me eigenlijk wel. Wederom wordt bevestigd dat ik een zwak voor de saxofoon heb, dus ik ben al direct erg geneigd om hoge punten te gaan gooien. Ik houd me echter nog eventjes in tot ik meer luisterbeurten gehad heb.

Niet het langere en enigszins voorspelbare (ook wat voorkeur op deze site betreft) A Thousand Shards of Heaven is het mooiste nummer van dit album maar het creatieve titelnummer Fractured. Echt prachtig! Ook Blood on the Tightrope (vooral het excentrieke begin) en Moving On vind ik fijn om te beluisteren.

De 2 gezichten van Mariusz komen op dit album meer bij elkaar dan ooit. Ik hoor toch behoorlijk wat meer Riverside invloeden in de arrangementen als in de voorgaande Lunatic Soul albums. Die hadden meer een ambient inslag. Fractured laat mooie, ingetogen liedjes horen van een man die weet waar hij met zijn muziek naar toe wil. De boodschap achter de liedjes is een mooie context. Man heeft het nodige leed meegemaakt de afgelopen tijd en schrijft en musiceert dat op fantastische wijze van zich af. Authentiek.

Dit project van de frontman van Riverside, Mariusz Duda, begint steeds serieuzere vormen aan te nemen. En behoorlijk productief te worden. Vijfde album inmiddels en wederom een sfeervol en aangenaam ingetogen werkje. Flink beïnvloed door Pink Floyd, maar er is genoeg eigen inbreng om overwegend origineel en inventief over te komen. Het album neemt zijn tijd en het duurt even voor het songmateriaal indruk maakt, maar eenmaal op stoom is het allemaal weer erg fraai. Vooral de laatste drie songs zijn prachtig.

Ik kan deze plaat eigenlijk niet geheel eerlijk beoordelen. Muzikaal klinkt het allemaal ontzettend goed en ik ben ondertussen fan van Marius zijn stemgeluid. Maar het is de inhoud die de plaat zo lastig maakt. Deze periode van het jaar zag er vorig jaar heel anders uit met het overlijden van mijn oma en een ziektebed en uiteindelijk overlijden van mijn oom. Twee families die in twee maanden tijd te maken kregen met het verlies van dierbaren waarbij mijn ouders, mijn zus en ik de enige waren die ze allebei direct meemaakte. Het maak deze periode van het jaar weer ontzettend zwaar en emotioneel. Een plaat als Fractured raakt mij dan ook enorm diep.

Ik had toentertijd voldoende druk en stress om veel van de emoties weg te stoppen. Dat resulteerde vaak in nachtelijke luisterbeurten van Skeleton Tree. Fractured gaat waarschijnlijk eenzelfde behandeling krijgen aangezien ik ook nu weer (te) veel druk en stress heb. Of het de verwerking ten goede komt weet ik niet, maar het levert tenminste wel intense luisterbeurten op van dit prachtige emotionele album.

Geniet van die al te zeldzame rustpunten en tracht er voldoende in te plannen legian. Dit plaatje zich daar inderdaad wel toe

Lunatic Soul hoorde ik niet eerder zo goed. Bij de vorige albums bleef het regelmatig hangen in het "net iets te vaag". Op dit album bleef ik de laatste maanden telkens terugvallen en het is duidelijk mijn favoriet geworden. Heerlijke dromerige klanken en toch ook composities die houvast bieden; deze combi werkt hier voortreffelijk. Het stemgeluid van Mariusz Duda leent zich uitstekend bij dit geluid en zo is dit de positieve verrassing van 2017 geworden.

De Poolse multi-instrumentalist Mariusz Duda is een druk baasje. Naast zijn werk voor de veelgeprezen progressive rock band Riverside en samenwerkingen met verschillende artiesten is hij ook al enige jaren actief met zijn soloproject Lunatic Soul. In 2014 verscheen het indrukwekkende Walking On a Flashlight Beam, gevolgd door één van de meest in het oog springende releases uit 2015: Love, Fear and the Time Machine met Riverside. Met Fractured herrijst Lunatic Soul uit zijn as, ditmaal ontwaakt hij na de persoonlijke tragedies uit zijn leven. Het overlijden van zowel Riverside gitarist Piotr Kozierdadzk als zijn vader in 2016 zijn gebeurtenissen die hij op het album een plek probeert te geven. Deze verwerking legt hij neer in de mysterieuze en donkere klanken van de ambient, synthpop en rock. Het is een weldoordachte keuze, want inhoudelijk staat het album als een huis.

Het repetitieve wordt verwerkt in de pianopartijen op opener Blood on the Tightrope. De opbouw van de nummers staan daarbij centraal op het album. Ruim 12 minuten klokt het langste en tevens meest in het oog springende nummer A Thousand Shards of Heaven. De compositie is doordrenkt van de emoties, vastgelegd op een herhalende gitaarlijn. De verbinding wordt in het nummer gelegd met het werk van Riverside. Met zijn zachte en ontroerende zang weet Mariusz je mee te slepen door de moeilijke fases die hij heeft meegemaakt, maar ook de wederopstanding van zijn levenslust. De synths vormen de donkere ondergrond voor de rijke instrumentatie op de nummers, op twee tracks zelf ondersteund door het Poolse Sinfonietta Consonus Orkest. Hiermee worden de muzieklandschappen vormgegeven met strijkers en blazers, maar ook gitaren en keyboards. De samenkomst van alle gebeurtenissen uit Mariusz zijn leven maakt Fractured niet alleen tot een zeer persoonlijk album, maar ook tot een album waarin al zijn muzikale interesses op indrukwekkende wijze bijeen komen.

4*

Afkomstig van mijn site Platendraaier

Dit album is nog altijd even mooi (understatement) als toen ik de plaat voor het eerst hoorde. Ook Mariusz Duda is niet meer uit huize Alicia weg te slaan. Wat een gevoelige en mooie stem heeft die man toch.

Ach ja... ik zeg het nog maar een keer.

Je doet net alsof dat jaren geleden is. 2017 was toch niet zo lang geleden?

Op muziekgebied is drie maanden terug eigenlijk best wel heel lang geleden voor mij, ja....

Ik was dus totaal vergeten dat dit nieuwe album eraan zat te komen...
Vandaag binnen en nu voor het eerst aan het luisteren van begin tot eind.

Wat in de eerste 5 nummers al een scala aan prachtige klanken en melodieën met als zeer vroege favorieten Blood on the Tightrope en Red Light Escape; vooral het drumwerk in Red Light Escape maakt dat toch weer tot een uitzonderlijk fraai nummer

Wat weer een schitterend album is dit geworden en ik geef hier zonder twijfel direct een dikke 4,5* aan.
Blood on the Tightrope is hier voor mij toch wel het topnummer maar nu op de voet gevolgd door Battlefield.

Koude rillingen over de rug bij :

"And the sound
like far-off drums
hammers in my head
I can hear them getting ready
I know they're coming for
what's left of my soul "

( crumbling teeth and the owl eyes )

Een zeer fraaie stem inderdaad Alicia en de laatste 12 jaar zeker 1 van mijn favorieten.

Ik vind het titelnummer nu in ieder geval juist het "zwakste" nummer hier; zowel wat betreft arrangement als zeker ook tekst en zang.

1 ding lijkt zeker; een Lunatic Soul top 10 ziet er weer anders uit dan voor dit album uit kwam

Muziek >> Toplijsten en favorieten >> Lunatic Soul top 10

Wow, wat een mooi album. Zot van Red Light Escape, zoooo mooi!!
Wat een topmuziekant is Duda toch, en een prachtige emo-stem!

Dit klonk al een heel stuk aangenamer dan het album van Riverside uit 2018. Uitgekiende composities, uitgevoerd en een sterke productie. Mariusz Duda heeft een zachte, subtiel stem die perfect samengaat met de door hem gecreëerde composities. Een mix van strijkers, elektronische soundscapes en de zwevende gitaar hier en daar. Niets werk echt toe naar een grootse climax, maar er worden genoeg spanningsbogen opgebouwd. Soms een tikkeltje aan de veilige kant, maar zeer degelijk en meeslepend album.

Gisteravond bij het licht van de lantaarnpaal opnieuw beluisterd. Voor de zoveelste keer. Ditmaal na ongeveer 4 jaar, 9 maanden en 19 dagen.

Kriebels... wat blijft Fractured toch een mooi album!

Duda is een bezig bijtje en zijn oeuvre begint met Riverside maar ook op sologebied een aardig uitdijend geheel te vormen.
Hoewel Duda met Riverside natuurlijk grotere bekendheid geniet en een scala aan progliefhebbers bereikt, heb ik heel stiekem een voorkeur voor Lunatic Soul.
Niet dat alles sterk is, integendeel. Sommige ideeën klinken onaf, ongeïnspireerd of worden uitgerekt tot epische proporties zonder dat daar de noodzaak voor is.
Echter elke schijf van Lunatic Soul bevat wel enkele prima songs of kent een grote parel.
Zo ook Fractured, de plaat trekt geruisloos aan mij voorbij, tot ik bij A Thousand Shards of Heaven ben aanbeland.
Er ontvouwd zich een prachtig muzikaal landschap waarbij Duda het canvas voorziet van de mooiste kleuren, lijnen en tinten. In mijn ogen de beste songs die Mariusz ooit heeft gecomponeerd.
Het is een dikke 12 minuten puur genieten. De overige tracks van dit schijfje steken hier in mijn ogen buiten de afsluiter om wat bleekjes tegen af.