Fish - Vigil in a Wilderness of Mirrors (1990)

Zie mijn post op Marillion's Seasons End, geweldig solodebuut en vastgevroren op plek 4, muurvast!

Bij nader inzien staan er twee skipmomenten op. A gentlemen's excuse me en The voyeur.

Gentlemen is me gaan vervelen en The voyeur heb ik nooit wat aan gevonden.

De rest is redelijk tot goed. Ik denk dat het meer te maken heeft met het vertrek bij Marillion dat het zo'n legendarisch album is geworden. Want het is nogal wisselvallig. Het begint met goede Vigil gevolgd door het niks aan de hand Big wedge. State of mind en The company kunnen er mee door. Gentlemen en The voyeur zijn, zoals al eerder gezegd, skipnummers. Family business is een stap vooruit gevolgd door het fraaie View from a hill en Cliche. Kortom: Het is valt achteraf gezien wel een beetje tegen met dit album.

Ik heb eigenlijk alleen moeite met Big Wedge en idd ook The Voyeur.
Big Wedge is mij wat te opzichtig populair en die horns vind ik niet echt bij Fish passen - althans niet in deze setting.
Voyeur is gewoon niet echt een sterke compositie.
Maar de rest is m.i van een behoorlijk nivo.
Fish is gretig, kritisch en gepassioneerd.
Hij is en blijft een peformer die echt meent wat ie doet. Daar heb ik de reus altijd voor gerespecteerd.
Lang niet alle Fishalbums zijn memorabel, maar dit is naar mijn idee een behoorlijk sterk debuut.

Na 25 jaar vind ik dit eigenlijk nog steeds de beste (solo) CD van Fish.

Vandaag eindelijk op vinyl. Gatefold hoes in zeer nette staat en de plaat zelf? Halverwege kant B nog geen ruis of iets dergelijks gehoord, en dat op een goedkope speler.
Heerlijk!

Album is een top 10 album voor mij. Geen enkel minpuntje te ontdekken.
Nu nog zien of ik zijn opvolger op vinyl kan scoren.

Valt mij ineens op dat The Voyeur niet op de lp staat vreemd genoeg.
4 tracks per lp-kant. Ik denk door de lengte van de tracks dat deze is gesneuveld.

Daar mis je ook niets aan....

Ben dit album later pas gaan waarderen,op the Voyeur na!
Was echt een fan van Marillion,het "nieuwe" Marillion heb ik nooit wat gevonden en Fish alleen vond ik ook niet sterk,maar dit album vond ik steeds beter worden.

Prachtplaat met meteen een super opener waar een mede-user de mosterd haalde.
Dat ik dit nu pas hoor is bizar trouwens

Deze staat voor mij nog steeds net iets boven Seasons End en als er al een skip moment is dan is dat voor Big Wedge met mijn favoriete top 3 Vigil..., State of Mind, Cliche

Gisteravond deze nog eens gedraaid en daarna zijn laatste, A feast of consequences. Ik heb dit jarenlang het beste Fish-album gevonden, maar vind Feast toch nog net iets sterker. Niettemin is ook dit een zeer sterk album, met eigenlijk geen skipmomenten.
Het hier door sommigen gewraakte Big wedge valt wat uit de toon, maar ik vind het wel goed dat hij een uptempo-popnummer erop zet om het album wat beter in balans te brengen, anders wordt het zo'n topzwaar prog-album. Deze is daarmee wel gevarieerder dan Feast, en dat is ook wat waard. Al moet ik er ook weer bij zeggen dat de sterkste tracks toch het eerste en het laatste nummer zijn: die met de meeste prog-invloeden dus.

Ik vond de scheiding tussen Fish en Marillion destijds echt een drama. Het was tot dan toe een van mijn favoriete bands en die eerste Hogarth-plaat maakte al meteen duidelijk dat het met Marillion nooit mee zo zou worden als het was. Ik vond het in het begin helemaal niks, die platen met die nieuwe zanger. Na een periode van gewenning zag ik toch wel wat lichtpuntjes. Maar waar ik alles van Marillion tot dan toe echt uitstekend vond, heeft de band met Hogarth naar mijn smaak maar een paar albums gemaakt die ik echt de moeite waard vind. Alleen Brave, Marbles, Season's End en Afraid of sunlight vind ik heel behoorlijk. En hun laatste album klinkt ook wel interessant. Lijkt wat op Brave, maar zoekt het (nog) meer in sferen i.p.v. liedjes.

Jammer genoeg verloor ik Fish na enkele albums ook min of meer uit het oog. Pas bij 'Feast' kreeg hij mijn volle aandacht weer te pakken en ben ik ook latere albums meer gaan ontdekken waarderen. En deze draai ik sinds een paar jaar ook weer regelmatig, om te ontdekken dat-ie nog niets aan kracht heef ingeboet. Mooie hoes ook trouwens, ik zou hem om die reden ook best nog wel eens op LP willen hebben.

Ik ben een groot liefhebber van Fish bij Marillion, en dat hij besloot de band te verlaten heb ik lang ervaren als verraad.
Alsof hij de overige leden, en ook de fans niet nodig had.
De verzamelaar Yang kon ik niet hoog waarderen, en ondanks dat ik Marillion zonder Fish al lang een plek heb gegeven, heb ik eerlijk gezegd nooit een hele soloplaat van Fish geluisterd.
Misplaced Childhood beschouw ik nog steeds als het hoogtepunt, omdat ik daarbij ook de indruk had dat vooral Fish daar zijn ziel volledig bloot legde, en de rest van Marillion wist hem volledig te ondersteunen door de muzikale invulling.
Hoe kan een eenheid die zo’n geweldige plaat afleverde drie jaar later zo totaal op elkaar uitgekeken zijn.
Zo voelde het toen, en zo voelt het nog steeds, misschien zijn hierin de feiten wel anders, en liggen er andere oorzaken aan ten grondslag, in mijn hoofd blijf ik het nog steeds zo ervaren.
Dan toch maar vandaag besloten om een heel solo album van Fish goed te beluisteren, en dan leek het mij het meest logisch om met zijn eerste soloplaat te beginnen; Vigil in a Wilderness of Mirrors.

Zou Fish op een morgen wakker zijn geworden, en eindelijk in een spiegel durven te kijken, en de conversatie met zichzelf aan gaan.
Wil je verder gaan, dan moet je de demonen niet wegkijken, maar ze bestrijden.
Vigil in a Wilderness of Mirrors opent wanhopig, bijna Nine Inch Nails achtig; pas als de schreeuw er na een paar minuten uit is gekomen, lijkt er ruimte te zijn gemaakt voor een vervolg.
Het komt over als therapeutische opluchting, en vervolgens hoor je Fish die weer eens waanzinnig goed bij stem is.
Al gelijk in de opener is er ruimte voor zijn Schotse roots, wat het een soort van Braveheart gevoel geeft.
Ik weet niet wat het is met die Schotse artiesten, ze hebben het ruige van de Ieren, maar zijn over het algemeen een stuk minder stug; erg open, romantischer misschien?
En al na het eerste nummer heb ik spijt dat ik nooit eerder dit album heb gehoord.
Big Wedge is dan misschien een stuk minder indrukwekkend, maar het bevalt mij wel.
De symfonische invloeden zijn hier minimaal aanwezig, dit is gewoon een pakkende popsong, bijna Simple Minds achtig.
Komen die toevallig ook niet uit…..
Toch hoop ik dat de rest meer aansluit bij de opener.
State Of Mind klinkt echter ook behoorlijk toegankelijk, met dat huppelende basmelodietje, en het gemis van zijn vroegere muzikale begeleiders is nu wel duidelijk aanwezig.
Niet echt het gevoel van chemie.
Maar er valt vervolgens weer genoeg te genieten, The Company heeft weer een opbouw die je min of meer bij Marillion kon verwachten, en Fish laat vocaal horen waar hij toe in staat is; het Mike Oldfield achtige tussenstuk is ook de moeite waard, en hoe zou het zijn geweest als deze twee grootheden samen om de tafel hadden gezeten, met een plaat als resultaat.
Fish zou een Shadow On The Wall ook prima kunnen dragen; maar ik dwaal in mijn enthousiasme af.
Gelukkig zet het prachtige A Gentleman's Excuse Me mij weer met beide voeten op aarde, zo hoor ik Fish toch wel het liefste; net zo krachtig als Kayleigh en Lavender, al blijf ik daarbij de muziek net wat beter vinden, maar dat is persoonlijke voorkeur.
Fish is in ieder geval even goed in vorm.
Dan is het Higher Ground (Stevie Wonder) achtige begin van The Voyeur (I Like to Watch) een flinke stap terug, hier heb ik niks mee.
Family Business is mysterieus, en weer zeker een hoogtepunt; rustige opbouw, gaat zelfs qua sfeer richting Kate Bush (Hounds Of Love album), en ik krijg meer het gevoel dat Fish twijfelde om een persoonlijke plaat af te leveren; de nummers die een kijk in zijn ziel geven, worden afgewisseld door gemiddelde popsongs; aan totale openheid als op Misplaced Childhood durft hij zich net niet helemaal te wagen.
View From The Hill heeft iets white souls achtig, hij gaat hiermee de kant van Spandau Ballet op, al hoor je gelukkig al snel het venijnige terug in zijn stem.
Cliche is absoluut niet cliche, gevoelig en sterk, hier is de muziek en zang weer volledig in balans; gelijk ben ik weer totaal gefocust op de plaat.
Het Gilmour achtige gitaarspel past er heel mooi in, en ook hier moet ik weer aan Kate Bush denken (Hounds Of Love).
Geen verkeerd debuut, al wisselen hoogtepunten zich net te vaak af met mindere songs.

Mooi geschreven stuk over deze prachtige plaat!

De opener van dit album is nog altijd mijn favoriete Fish solo nummer en hier haalt hij wat mij betreft ruimschoots zijn vroegere Marillion niveau wat betreft kracht, tekst en ja ook wat betreft ondersteunende muziek! Verder heb ik State Of Mind altijd 1 van de betere nummers hier gevonden; de tekst lijkt me nog steeds actueel in onze tijd; mogelijk zelfs nog meer dan ooit!

Nu ben ik eigenlijk ook wel benieuwd naar je mening over View from the Hill want dat nummer mis ik hierboven nog

Is aangepast; bedankt voor het compliment en het opmerken.

Gelukkig zie ik dat hier door mij al 5* voor gegeven is. Heb 'm echter dit jaar (2019) nog helemaal niet geluisterd (althans niet digitaal weet last.fm me te vertellen). Daar is nu verandering in aan het komen

Door het lange stuk van deric raven had ik weer zin om 'm te luisteren. Eigenlijk alle nummers tegelijk.... dat waar ik over las, dat wilde ik horen! Het fantastische openingsnummer, het breekbare 'gentleman's excuse me', het cynische view from the hill. Geweldig nummer, in 1989 voorzag hij al de oppervlakkigheid en de vatbaarheid voor status van (veel?) mensen. Geniaal. En ook al die andere nummers. Big wedge (daar heeft Genesis een nummer van 'afgekeken') en ...

Gewoon luisteren. Brengt me terug naar 4 HAVO en de strijd in onze vriendengroep welke beter was "Seasons End" of deze.... Ik ben er nog niet uit. Ik denk een gelijkspel. Iets in de trant van 681-681 ofzo Beiden zijn meesterwerk.

Heerlijk album. Op The Voyeur na staat alles als een huis en laat Fish ook solo horen dat ie hele mooi composities kan maken. Muzikaal wat minder dan het beste Marillion werk, maar zijn teksten zijn beter dan ooit.

Goeie start van de solo carrière van Fish. Het niveau van deze plaat werd daarna nog maar sporadisch gehaald.

Big Wedge is voor mij de dissonant: dat nummer past voor mijn gevoel beter bij Phil Collins. Maar verder een prima plaat: Vigil, Company, View, Cliche; stuk voor stuk geweldige nummers die het live ook altijd uitstekend doen.

4,5*

Volgens mij stond "The Voyeur" in eerste instantie toch ook niet op de originele vinylplaat? CD-only volgens mij (zou dus een sterretje achter moeten).

Bevestiging bij Artiesten KO's #4: Fish - MusicMeter.nl ?

Ik vind m mooi!
Cover van John Mitchell

A Gentleman's Excuse Me - YouTube

Zeker een mooie uitvoering.. Mitchell doet mij wat denken aan Pete Jones van Tiger Moth Tales.

Kan na het horen van deze uitvoering geen toeval zijn dat juist Mitchell de co-auteur van Garden of Rememberance is. Toch een beetje Gentleman’s part 2.

Zeker goed hoor maar maakt voor mij ook wel duidelijk hoeveel emotie Fish wist mee te geven door zijn stem....

Nou zit er natuurlijk ook wel wat verschil tussen een dure door EMI betaalde studio met een heleboel knopjes en schuifjes plus strijkkwartetje of een zolderkamer met webcam van 2 tientjes

Grappig, ik krijg negen jaar na dit bericht ineens een like. Ik sta er alleen zelf niet meer achter, of beter gezegd, Fish heeft sindsdien een album gemaakt dat ik sowieso beter vind en een album gemaakt dat die potentie ook zeker heeft.

Dit album blijft een ijkpunt in de carrière van onze Schotse vriend - zeker ook door de iconische opener en fanfavoriet The Company - en Fish' stem was hier ontegenzeggelijk beter, maar uiteindelijk verkies ik het einde van zijn loopbaan toch boven het (solo)begin.

Zoals ik al eerder memoreerde in een bericht; Fish heeft baat gehad bij de juiste musical director. Op deze plaat zal dat toetsenist Mickey Simmons geweest zijn. Op een aantal follow ups mis ik dat wel eens bij Fish.
Hij zal zelf muzikaal ook boordevol ideeën zitten, maar hij is geen echte instrumentalist. Hij heeft en inmiddels had, een muzikaal klankbord nodig.
Op een plaat als Suits bijvoorbeeld vind ik het vrij stuurloos. Veel songs op die plaat beginnen hoopvol, maar verzanden dan uiteindelijk in een wat matig verloop.
Ik vind Sunsets Of Empire bijvoorbeeld een plaat die eindelijk eens echt in de buurt komt van dit uitstekende debuut.
Maar daar was Steven Wilson bij betrokken. Een duizendpoot die hoorbaar een behoorlijke vinger in de pap heeft gehad.

Jammer dat Fish zijn stem behoorlijk heeft ingeleverd. Ik vind het jammer om het te moeten vermelden, maar dat is de voornaamste reden dat ik zijn concerten skipte op een gegeven moment.
De hoge noten niet meer halen is vervelend voor een zanger en het werd echt knijpen en persen om er nog enigzins in de buurt te komen.
Maar wat een voortreffelijke frontman. Dat imposante figuur, zijn motoriek en zijn verhalen en humor.
Altijd erg van hem genoten live.

Helemaal mee eens, tot mijn teleurstelling moest ik vaststellen dat Fish solo en Marillion met Hogarth (in mindere mate) nooit meer op het niveau hebben gezeten van daarvoor. Toen dit album uitkwam was ik nog behoorlijk enthousiast maar naarmate het aantal solo albums bij Fish vorderde ben ik hem steeds meer uit het oog verloren.

Wat een mooie recensie!
Ik heb dat ook altijd als een soort verraad gezien.
Dit album ben ik in de loop der tijd steeds mooier gaan vinden,wat hij later uitbracht een stuk minder.
Marillion heb ik na het vertrek van Fish volledig de rug toegedraaid [kon mij echt niet boeien].

Ieder zijn ding Lucy.L, i, was/ben ook een groot aanhanger van Marillion met Fish maar heb Marillion met Hogarth inmiddels breed omarmd, hebben m.i. veel moois gemaakt, anders dan met Fish maar voor mij uiteindelijk niet “minder”.
By the way, het laatste album van Fish, Weltschmerz, is een prachtig album. Probeer het eens!

Zeker geen slecht debuutalbum van de sympathieke Schot.

Heb wel moeten wennen aan dit album, wat ook heeft te maken met de teleurstelling dat hij uit de band Marillion stapte.
Jaren later ben ik dit album meer gaan waarderen.