UFO - The Salentino Cuts (2017)

Als ik goed kijk word dit een coveralbum en ik zou gewoon niet kunnen verzinnen dat hier een moer aan is
Nummers van The Doors of Robin Trower ik moet er niet aan denken
Nou heb ik nog niks gehoord (gelukkig) maar ik vrees dat de UFO in het zwarte gat van de wansmaak is verdwenen
Ain't No Sunshine gezongen door Phill Mogg erger kan gewoon niet
Nou houd ik me eigen nog in omdat deze CD nog moet uitkomen maar ik vermoed dat ik naar Atomic Tommy M ga verlangen

liefkleinhertje, mijns inziens mis je echt niets als je deze aan je laat voorbijbaan. Je kunt vaak - en terecht - twisten over het hoe en waarom van coveralbums. Soms kunnen ze een meerwaarde zijn als onderdeel van een box, waarop dan al die b-kantjes annex covers staan.

Maar om gewoon een nieuw regulier album uit te brengen met enkel covers, na tweeënhalf jaar stilte? De periode met Michael Schenker draag ik het diepst in mijn hart, hoewel ik veel respect blijf houden voor een Paul Chapman of een Vinnie Moore die sinds 2004 bij UFO meespeelt.

Volgend jaar wordt zanger Phil Mogg zeventig jaar en je herkent hem nog altijd onmiddellijk, hoewel die karakteristieke stem ook al vele kilometers op de teller heeft staan, en dan kan hij hier en daar mij tegensteken (ook een première) en stoor ik mij vaak aan de matte uitvoering van de nummers. Steak au poivre maar met te weinig peper in de saus.

Zit er ook niet op te wachten. De nieuwe cover cd van Krokus klinkt wel een stuk frisser, pittiger en een betere songkeuze.

Wel leuk is Brown Sabbath. Een Cajun coverband die subliem Black Sabbath nr's speelt op 2 hele aardige albums.

In het septembernummer van Classic Rock Magazine een interview met zanger Phil Mogg, nu 76 jaar.

In een notendop: UFO is definitief ter ziele, maar al op 6 september verschijnt het debuut van Moggs Hotel. Die staat nog niet op MuMe, daarom plaats ik dit bericht bij wat tevens het allerlaatste studioalbum van UFO blijkt te zijn.

Deze videoclip van Moggs Hotel gaat vooruit: klikkerdeklik.

Edit: reeds de ochtend na mijn bericht vind ik hem wél op MuMe, zie daar!

En met dit album uit 2017 sluit ik mijn "marathon" voor de band UFO af. Echt een marathon wil ik het niet per definitie noemen, want ik heb zo nu en dan wel een pauze van de band gehad maar, de hele discografie (en dan luister ik alleen de reguliere albums) heb ik gehad. Nu wil ik ook niet direct zeggen dat dit een waardige afsluiter noem, dan refereer ik liever naar het album 'A Conspiracy of Stars', die tenminste in mijn ogen nog een beetje waardigheid kent en die zelfs nog behoorlijk wist te vermaken. Al merk je wel dat de UFO-koek een beetje op is. Het gaat me overigens niet verbazen als Mogg besluit er nog een album uit te persen, zoals Ronald hier onder mij zegt is hij gewoon bezig met side-projects en zit hij dus niet stil.

UFO is een band met een grote geschiedenis, al was de band wel een warrige bedoeling van leden. Het komen en gaan is dan niet iets nieuws binnen deze band, en wellicht merk je dat ook wel in de kwaliteit van de muziek. Het zijn pieken en diepe dalen, en misschien is deze "The Salentino Cuts" wel het slechtste werk wat ik heb gehoord van deze band. Ik ben zieker geen hater op cover-albums, ik vind ze soms ook best tof maar, hier was het duidelijk niet geslaagd. Mogg zingt in mijn oren toch als een soort natte spons, het kwam er gewoon niet uit.

De plaat trekt trouwens mijn gemiddelde wel echt omlaag bij de band, best jammer maar goed, het is wel de werkelijkheid. Ik eindig dus met een 3.66* gemiddelde, en dus is de best in het algemeen een positieve indruk geweest. En ik ben blij om te zeggen dat de band mij over het algemeen wel gewoon is bevallen, en ik een berg aan leuke nummers als nog heb ontdekt. De bands periode in de jaren zeventig waren in mijn ogen wel echt de beste tijden van deze band, al was de terug komst van Schenker in de jaren negentig als nog een opleving.

RonaldjK ben jij nog van plan UFO door te pakken? Ik ben benieuwd wat je uiteindelijk van alle andere albums vind !

Jazeker! Uiterlijk begin oktober ga ik verder, eerst nog even Europe en John Norum / Joey Tempest tot Europes comebackalbum (2004) beluisteren.

Ik vind Heart of Soul hier trouwens wél lekker. Leerde het nummer kennen op het album van Joshua - Surrender (1985), maar de UFO-versie mag er ook zijn. Hetzelfde geldt voor het gitaarwerk van Vinnie Moore op deze UFO, voor zijn spel heb ik een zwak.

Bedoeld als een extraatje voor het eigen plezier, werd coveralbum The Salentino Cuts onbedoeld de zwanenzang van UFO. Omdat de groep bij de totstandkoming de avonden doorbracht bij Bistrorante Salentino in Hannover, werd het album daarnaar vernoemd.
Na jaren bij SPV te hebben gezeten, was dit hun debuut bij het Amerikaanse label Cleopatra. Dat bracht sindsdien het nodige eerdere werk van de groep uit op zowel vinyl, cd en zelfs cassette. Verpakt in nieuwe hoezen met vaak de nodige extra's. Bovendien kwamen de nodige livealbums uit.

Bij coveralbums ontdek ik soms nieuwe pareltjes, aanbevolen door de coveraars. Feit is dat veteranen hiermee met plezier terugkeren naar hun jonge jaren, waarmee je hun muzikale helden ontdekt. Hetzelfde deed ik tijdens de lockdowns met de kofferplaatjes die Deep Purple en Saxon maakten (wat dat betreft was UFO de coronacrisis vóór!)
In dit geval kende ik vijf nummers, waarvan er twee bij UFO een dikke voldoende halen: Heartful of Soul (oorspronkelijk van The Yardbirds, 1965) en Paper in Fire met hier heerlijke slidegitaar (John Cougar Mellencamp, 1987).
Rock Candy hoor ik echter véél liever in de oorspronkelijke versie van Montrose (1973), mijn favoriete versies van Ain't No Sunshine zijn het origineel van Bill Withers (1971) en de cover van Adam Again (1988) en Just Got Paid overtreft niet het origineel van ZZ Top (1972).
De voor mij nieuwe nummers zijn vrij langzaam, op Too Rolling Stoned van Robin Trower (1974) na. Dat is mijn enige ontdekking, mede dankzij het lekkere wahwah-gitaarspel van Vinnie Moore. De rest? Meestal traag, spetteren wil het nergens. En dat terwijl voorganger A Conspiracy of Stars zo ijzersterk is!

Het debuut bij Cleopatra werd dus tevens de onbedoelde (?) afzwaaiplaat van UFO. Debet aan het einde was een reeks tegenslagen, ofschoon frontman Phil Mogg reeds enkele jaren nadacht over het slot van de groep.
Toetsenist/gitarist Paul Raymond (73) overleed in april 2019, een week na een groot Londens optreden bij de Last Orders, The 50th Anniversary Tour.
Toetsenist Neil Carter (ook al groepslid van 1980-1983 en daarna bij Gary Moore) is zijn vervanger. Rockportaal berichtte in juni 2019 over het concert van UFO in Zoetermeer.
Vanaf maart 2020 valt het concertleven stil wegens de internationale lockdown na de covid-19-pandemie. Plannen voor een vervolg worden uitgesteld tot oktober 2022. Als frontman Phil Mogg in augustus dat jaar een hartaanval krijgt, blijkt dat UFO definitief zijn laatste vlucht heeft gemaakt.

Er vielen meer overlijdens te betreuren in het UFO-kamp. Gitarist Paul Chapman, bij de groep in 1977 en van 1978 - 1983 en zo tweemaal de grote schoenen van Michael Schenker vullend, overlijdt op zijn verjaardag in juni 2020, 66 jaar.
Originele bassist en oprichter Pete Way, al bij de groep toen die nog The Boyfriends en later Hocus Pocus heette en groepslid van 1967-1982 en van 1991-2006, publiceerde in 2017 zijn autobiografie. Worstelend met zijn gezondheid begon hij in 2018 de Pete Way Band met ex-UFO-drummer Clive Edwards. Dit om zijn plannen voor een nieuw studioalbum eindelijk eens te realiseren, maar Way overlijdt in augustus 2020, 69 jaar.

Nadat UFO in 1983 en 1989 ook al eens stopte, hoopte ik dat er voor de derde keer een wondertje zou gebeuren. Zie daar: in juni 2024 wordt een single van Moggs Hotel aangekondigd, nieuws dat ik miste. Eind augustus las ik wél dat reeds twee weken later een album van de frontman zou volgen. Op daarheen!