Neil Young - Hitchhiker (2017)

Oh, Neil Young! Bijna alles wat 'ie aanraakte in de jaren '70 veranderde in goud. Of hij nu rockt met Crazy Horse ('Everybody Knows This Is Nowhere'; 'Zuma'; 'Rust Never Sleeps'), sprankelende countryrock maakt ('Harvest'; 'Comes A Time'), gloedvol en melancholisch overpeinst ('After The Gold Rush'), z'n Old Black geselt op het Hurricane (van 'American Stars 'n Bars') of rouwt en sombert over het leven ('On The Beach'; 'Tonight's The Night'); het is allemaal van een bijna onwerkelijke schoonheid.
Dat 'ie ook puur akoestisch kon schitteren, wisten we al ('Live At Massey Hall'). Slechts gewapend met gitaar en incidenteel achter de piano. Zomaar op één avond speelt hij dan bijna achteloos tien pareltjes bij elkaar. Probeer je in te denken dat je het merendeel van de nummers nog niet kende, dan zou je toch achterover slaan van zoveel pracht. Nu wat moeilijker omdat de meeste nummers inmiddels in andere standaardversies bekend zijn. Maar in 1976 vormde 'Hitchhiker' de geboorte van veel nieuwe Young-klassiekers en een nieuw bewijs van zijn ongeëvenaarde songwriterschap.

Sorry voor de late reactie Harm. Ik heb mijn score niet verlaagd omdat de nieuwe nummers me tegenvallen, mijn aanvankelijk hogere score was juist ingegeven door de nieuwe nummers. Maar het lichte enthousiasme daarover was ik na 'n paar keer luisteren alweer kwijt. Ik ben gewoon sowieso 'n beetje klaar met Neil Young, zelfs als ik zijn 5 sterren meesterwerken beluister doet me dat 'n stuk minder dan vroeguh. Verder ingaan op je bericht heeft daarom niet veel zin voor mij. Jij bent wel nog enthousiast over de artiest, daarin verschillen wij. Oké?

Echte fan kent natuurlijk alles al van deze plaat. Pocahontas hoorde ik voor het eerst via zijn Unplugged album, overigens mijn eerste kennismaking met Neil. Verliefd op de eerste 4 regels van de song, was dat vooral de reden om meer en meer van Neil's discografie te gaan ontdekken.



Zeven jaar na uitgave van Unplugged hebben we een gedeelte van Neil's tekst (Harvest Moon) op onze trouwkaart gezet. Niet alles wat hij heeft uitgebracht (vooral in deze eeuw) is voor mij te pruimen, maar dit album is meesterlijk, tijdloos en Neil op z'n best.
Volle pond zonder erbij na te denken.

Gisteren aangeschaft, mooi album enkel aan de korte kant, was de laatste jaren een beetje Neil Young moe aan het worden maar dit album maakt weer veel goed.

Hoewel ik zijn albums niet meer zoveel draai als een aantal jaar terug heeft Neil Young altijd een speciale plek in mijn muzikale hart gehad. Links- of rechtsom heb ik de meeste nummers van dit album dan ook al gehoord. En eigenlijk is mijn initiële kennismaking met dit officiële album een bevestiging van wat ik al dacht... het mist iets. Het lastig om de vinger erop te leggen, maar wellicht is het gewoon de (oneerlijke?) vergelijking met zijn overige 70s-oeuvre. Het miste de productie van Harvest, de bezieling van Tonight's the Night, de laid-back sfeer van On the Beach, de kracht van de albums met Crazy Horse of de intimiteit van zijn akoestische live-albums.

Dat maakt het album niet slecht, verre van, maar het voelt in alle opzichten als een tussendoortje dat terecht op de plank bleef liggen. Enfin, het zegt volgens mij meer over de kwaliteit van zijn 70s-producten van over de intrinsieke waarde van dit album.

Hitchhiker kan gezien worden als iets wat Bob Dylan al sinds begin jaren 90 doet, bootlegs legaal alsnog uitbrengen. Er is een verschil, een enorm verschil, Neil Young bracht zijn beste werk wel uit. Dylan soms niet. Ik luister naar Hitchhiker en zit zonder moeite in mijn favoriete Young jaren en probeer me voor te stellen hoe ik het had beleefd als ik het album dus rond 1979-1980 had gekocht.

'American Stars 'n' Bars' was mijn eerste Neil Young album in 1977 en het country deel kon ik heel weinig mee. 'Comes A Time' heb ik dan ook pas jaren later aangeschaft. Kortom, in die tijd had Hitchhiker mij niet heel veel gedaan. Een paar jaar later waarschijnlijk al wel, maar tegen die tijd kende ik vrijwel alle songs op dit album al in hun definitieve versie. Dan is er geen vergelijking meer mogelijk.

In 2017 is Hitchhiker een prachtig tijdsmonument met een collectie van Young's sterkste akoestische songs van die tijd en één nummer dat in een zwaar rockende versie nog steeds als een huis overeind staat, 'Powderfinger'.

Uiteindelijk maakte Reprise de juiste afweging in 1976: dit album is niet af. Dat neemt niets weg van de duidelijke kwaliteit van alle tien de songs. Dat staat hier niet ter discussie. Als chevy93 schrijft dat hij niet precies kan omschrijven wat hij mist, zou ik zeggen dit: Neil Young nam demos voor zichzelf op en dat hoor je. Hij geeft niet alles. Dit is Neil in zijn eigen huis onder het genot van een hapje, een drankje en misschien nog iets meer. Totaal relaxt, gefocust op het vastleggen van nieuwe songs voor later gebruik. Dat is wat ook is gebeurd.

In 2017 een prima album om uit te brengen in 1976 niet. **** zijn dan ook volkomen terecht, ook al ben ik ook een beetje ome Neil moe. Toch verbaast hij me zeer vaak weer hoe goed zijn nieuwe platen zijn, ook al draai ik ze niet vaak. Over een paar weken ligt er al weer een in de winkel.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Wat de afweging is geweest om eerst niet en nu wel uit te brengen boeit mij geen zak. Deze schijf staat bij mij na 3 keer draaien gelijk in mn top 50.
Mooi klein alles. Ik hoor Neil heel graag dat hij stevig tekeer gaat op een elektrische gitaar met een lekkere band OF met alleen een tokkelmachine.
Ik ben er blij mee.

Heerlijk intiem album van Neil, was niet met alle nummers bekend maar de liedjes die uiteindelijk op Rust Never Sleeps zijn terechtgekomen vind ik de beste. Na Le Noise had ik wel een beetje gehad met Young maar dit album vergoed bijzonder veel.

Wat een plaat, benaderd bij vlagen zelfs het niveau van Harvest en On the Beach!

Met het uitbrengen van Homegrown werd ik weer enthousiast over het werk van Neil Young en ik zag dat in 2014 ben afgehaakt met zijn nieuwste releases. Met name deze plaat, Hitchhiker, maakte me nieuwsgierig. Zowaar hoor ik een singer-songwriter plaat van de beste man alleen op zijn gitaar met verhalende nummers. Ik ben dan ook geen groot kenner van zijn werk, maar ik kan me 1-2-3 niet zo'n kale plaat van Neil voor de geest halen. Breekbaar, voor de late uurtjes.

Een leuk album van Neil Young. Met uiteraard nummers die al op diverse andere uitgaves te horen waren. Een nummer als Powderfinger is toch wel mijn favoriet en ik was wel benieuwd hoe die uitgekleed klinkt. Dat valt mij toch wel wat tegen, op de Rust never sleeps versie zit wat mij betreft wat meer passie.
Neemt niet weg dat dit geen slecht album is, het is ook hoe ik Neil graag hoor, met alleen een gitaar. Toch snap ik ook wel dat dit album toen even is blijven liggen. Vermakelijk.

ook al schaf ik al vele jaren geen albums meer aan van Neil Young, blijf ik een groot fan van de man die mij met zijn muziek zeg maar door mijn jeugd in de seventies begeleidde. onlangs toch deze "Hitchhiker" aangeschaft, waar ik na meerdere luisterbeurten gemengde gevoelens bij heb.

uitschieters zijn de akoestische versies van "Pocahontas", "Powderfinger", het fraaie "Captain Kennedy" en "Human Highway", maar ook de piano ballad uitvoering van "The Old Country Waltz" reken ik tot de hoogtepunten.

de kwaliteit van het overige songmateriaal is wisselvallig met als dieptepunt het voor zijn doen matige "Hawaii", maar ook "Give Me Strength" en "Hitchhiker" ervaar ik niet als memorabele liedjes.

hoe persoonlijk muziekbeleving is blijkt wel uit sommige commentaren hierboven "benaderd bij vlagen zelfs het niveau van Harvest en On the Beach" en iemand maakt zelfs vergelijkingen het het magistrale live album "Live at Massey Hall". prima natuurlijk maar persoonlijk beleef ik "Hitchhiker" niet zo. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. vanwege de 5 bovengemiddeld goede liedjes/uitvoeringen toch maar 4 sterren.

overigens is de kwaliteit van "Hitchhiker" over de hele linie genomen wel een verademing vergeleken met albums als "Fork In the Road" en "A Letter Home".