Neil Young - Hitchhiker (2017)

Mja. Toen dit werd aangekondigd, vroeg ik me af waarom dit niet als onderdeel van de 'Archives' werd uitgebracht. Dat is een symptoom van de constante verwarring aan mijn kant over het release-beleid van Neil Young, en doet verder natuurlijk niet echt ter zake.

Behalve dat vrijwel iedere andere artiest deze opnamen had uitgebracht als een 'CD2' op een reissue van een van zijn klassiekers uit die tijd. Eigenlijk is het gewoon een demo uit 1976, die nu als nieuw album of 'vergeten meesterwerk' (another Treasure?) op de wereld wordt losgelaten.

Die predicaten zou ik er zelf niet voor gebruiken. Uiteraard is het de moeite waard om naar Young te luisteren, hier op de top van zijn kunnen als performer en songwriter, in een intieme setting. De subtiele details in zijn gitaarspel en teksten komen daardoor extra goed naar voren. Maar zo zijn er wel meer releases van hem geweest in de laatste jaren, en voegt deze echt veel toe?

De helft van de songs zijn gewoon uitgeklede versies (of zelfs de basis-takes) van nummers die we al jaren kennen. Alleen het titelnummer, 'Powderfinger' en 'The Old Country Waltz' zijn radicaal anders dan hun bekendere versies, en eerlijk gezegd lijkt de kans me vrij groot dat je die eerste twee al kent, als je enigszins 'into' Neil Young bent. De twee nieuwe nummers zijn oké, maar naar mijn mening geen verborgen pareltjes ('Give Me Strength' zou dat bij herbeluistering nog kunnen worden).

En dan ga ik toch weer denken aan die CD2 van die heruitgave, zo'n schijfje dat je één of twee keer beluistert, waarbij je dan denkt: 'Interessant', en dan nooit meer uit het hoesje haalt. Hitchhiker is eigenlijk wel beter dan dat, maar niet zoveel beter dat ik me kan aansluiten bij het enthousiasme van anderen hier.

Hitchhiker kan gezien worden als iets wat Bob Dylan al sinds begin jaren 90 doet, bootlegs legaal alsnog uitbrengen. Er is een verschil, een enorm verschil, Neil Young bracht zijn beste werk wel uit. Dylan soms niet. Ik luister naar Hitchhiker en zit zonder moeite in mijn favoriete Young jaren en probeer me voor te stellen hoe ik het had beleefd als ik het album dus rond 1979-1980 had gekocht.

'American Stars 'n' Bars' was mijn eerste Neil Young album in 1977 en het country deel kon ik heel weinig mee. 'Comes A Time' heb ik dan ook pas jaren later aangeschaft. Kortom, in die tijd had Hitchhiker mij niet heel veel gedaan. Een paar jaar later waarschijnlijk al wel, maar tegen die tijd kende ik vrijwel alle songs op dit album al in hun definitieve versie. Dan is er geen vergelijking meer mogelijk.

In 2017 is Hitchhiker een prachtig tijdsmonument met een collectie van Young's sterkste akoestische songs van die tijd en één nummer dat in een zwaar rockende versie nog steeds als een huis overeind staat, 'Powderfinger'.

Uiteindelijk maakte Reprise de juiste afweging in 1976: dit album is niet af. Dat neemt niets weg van de duidelijke kwaliteit van alle tien de songs. Dat staat hier niet ter discussie. Als chevy93 schrijft dat hij niet precies kan omschrijven wat hij mist, zou ik zeggen dit: Neil Young nam demos voor zichzelf op en dat hoor je. Hij geeft niet alles. Dit is Neil in zijn eigen huis onder het genot van een hapje, een drankje en misschien nog iets meer. Totaal relaxt, gefocust op het vastleggen van nieuwe songs voor later gebruik. Dat is wat ook is gebeurd.

In 2017 een prima album om uit te brengen in 1976 niet. **** zijn dan ook volkomen terecht, ook al ben ik ook een beetje ome Neil moe. Toch verbaast hij me zeer vaak weer hoe goed zijn nieuwe platen zijn, ook al draai ik ze niet vaak. Over een paar weken ligt er al weer een in de winkel.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

ook al schaf ik al vele jaren geen albums meer aan van Neil Young, blijf ik een groot fan van de man die mij met zijn muziek zeg maar door mijn jeugd in de seventies begeleidde. onlangs toch deze "Hitchhiker" aangeschaft, waar ik na meerdere luisterbeurten gemengde gevoelens bij heb.

uitschieters zijn de akoestische versies van "Pocahontas", "Powderfinger", het fraaie "Captain Kennedy" en "Human Highway", maar ook de piano ballad uitvoering van "The Old Country Waltz" reken ik tot de hoogtepunten.

de kwaliteit van het overige songmateriaal is wisselvallig met als dieptepunt het voor zijn doen matige "Hawaii", maar ook "Give Me Strength" en "Hitchhiker" ervaar ik niet als memorabele liedjes.

hoe persoonlijk muziekbeleving is blijkt wel uit sommige commentaren hierboven "benaderd bij vlagen zelfs het niveau van Harvest en On the Beach" en iemand maakt zelfs vergelijkingen het het magistrale live album "Live at Massey Hall". prima natuurlijk maar persoonlijk beleef ik "Hitchhiker" niet zo. twijfel tussen 3,5 en 4 sterren. vanwege de 5 bovengemiddeld goede liedjes/uitvoeringen toch maar 4 sterren.

overigens is de kwaliteit van "Hitchhiker" over de hele linie genomen wel een verademing vergeleken met albums als "Fork In the Road" en "A Letter Home".