Neil Young - Hitchhiker (2017)

Inmiddels al voor de tweede keer toegevoegd dit album ?.

Hitchhiker staat inmiddels op Spotify en klinkt veelbelovend. Blijf het jammer vinden dat Kansas, Stringman, No One Seems to Know en Sad Movies er niet opstaan maar wat niet is opgenomen kan je niet op een cd zetten.

Overigens vind ik deze live versie uit 1992 nog iets beter: Hitchhiker Neil Young Unreleased Acoustic - YouTube

Nu dus ineens weer wel officieel ?
Ik dacht al ....Hitchiker II

Ja, hij geeft dit nu eindelijk uit. Samen met de remasters van Comes a Time, American Stars N Bars, Rust Never Sleeps en Live rust.

Er schijnt ook een boxje uit te komen waar de CD remasters in zitten mét Time Fades Away op CD. Pin me er niet op vast, want zie het in mijn systeem nog niet terug.. maar hoorde dit van iemand die aan de productie van de albums mee werkt.

Klopt Ducoz, op Amazon heb ik original release series 5-8 en 8.5-12 al zien staan. Prijzig wel. Ik wacht wel ff tot ze wat goedkoper zijn. 1-4 heb ik ook voor 20 euro kunnen kopen.

Sowieso vraag ik me af hoeveel ze On the Beach en Stars and Bars hebben kunnen verbeteren ten opzichte van de remasters uit 2003 die al prima klonken.

Ik heb het allemaal niet geweldig goed gevolgd. Wat is de reden dat dit album niet 1976 is uitgebracht, maar pas in 2017? Kennelijk vind Neil dit album wel goed genoeg.

Ik ben overigens wel benieuwd naar deze plaat.
Ik hoor het graag!

Inderdaad, dit zijn zelfs twee van de best klinkende CDs uit mijn - toch wel redelijke - collectie. HDCD, helder, vol details en toch met behoud van gevoel, een aspect dat soms in een te perfecte productie kan ondersneeuwen. Moeilijk te verbeteren lijkt mij. Dat is wat anders dan de oude uitgaven van bijv. Comes A Time (hoewel ik die ook zeker niet slecht vind klinken). De productie van Hitchhiker zal ongetwijfeld van een behoorlijk hoog niveau zijn. Immers, Neil Young stelt strenge eisen aan datgene wat hij officieel naar buiten brengt.

'Hitchhiker' is ongetwijfeld één van de vele niet uitgebrachte Young platen die nog het levenslicht zullen zien. Zo kwam The Guardian al in 2010 met het bericht: "Homegrown, Oceanside-Countryside and Chrome Dreams will be released as part of the singer's Archives Volume 2." Helaas ging dit toen niet door. Iedereen die de tracklisting van deze albums kent, weet dat er nog vele NY pareltjes niet zijn uitgebracht. Waaronder dus veel van mijn favoriete NY werken (corrigeer mij als ze al wel zijn gerealesed) : 'Give Me Strength', 'Evening Coconut', 'Traces', 'River Of Pride', 'Homefires', 'Sad Movies', 'No One Seems To Know', 'Powderfinger' (acoustic) en 'Hawaiian Sunrise'. Sommige van deze nummers vormden de basis van toekomstig materiaal, maar ze wijken mijns inziens genoeg af om als zelfstandige song te kunnen worden gezien.

De tracklisting van Hitchhiker laat veel moois zien, waaronder dus versies van een aantal van de bovenstaande nummers. Ook 'Hawaii' springt eruit (als onbekend zijnde), al vermoed ik dat het wel eens afgeleid zou kunnen zijn van 'Hawaii Sunrise'. Is de vraag gerechtvaardigd dat NY fans in de regel meer snakken naar (onbekend) jaren 70 materiaal en/of lopen 'wij' nog steeds warm voor nieuwe releases? Zelf geef ik elke aankomende NY plaat een kans, maar de klik ontbreekt meestal. De wetenschap dat de gouden periode ons allen nog veel moois te bieden heeft, geeft wellicht een beetje het gevoel als de NY fan in vroegere (top)tijden. Zo voelt 'Hitchhiker' althans voor mij. Zoals men in 1979 voor de platenwinkel stond om 'Rust Never Sleeps' te kopen, zo zal 'Hitchhiker' dat voor velen onder ons in 2017 kunnen zijn. Mooie tijden voor Neil Young adept.

Volgens Pledge Music komen de twee boxsets op 8 september uit.

Zijn dit dan andere uitvoeringen van reeds uitgebrachte nummers met wat onbekend materiaal?

Jazeker!

Dus inwezen drie nieuwe nummers en zeven andere uitvoeringen. Hitchhiker heb ik net gehoord en vind het een matig nummer eerlijk gezegd. Ff afwachten hoe de rest is dan maar.

Ik heb bij Hitchhiker meer een Neil Young gevoel dan bij recent ander werk.
Het doet aan Harvest denken en aan After the goldrush.

Er mogen af en toe natuurlijk wel wat steviger nummers tussen zitten, zoals dat dan eigenlijk hoort.
Maar mocht het alleen akoestisch blijven, is het ook goed.

Rond die tijd werd ook Long may you run uitgebracht. Vocaal past het dan mooi bij elkaar, als er van beide albums de betere nummers worden samengevoegd tot één.
Vreemde hobby heb ik eigenlijk...

Ik zie de nieuwigheid en het concept niet helemaal. Drie nieuwe nummers. De rest overbekend. Dit zal toch eerder onder de archivesserie vallen lijkt me. Ik ben benieuwd hoe de andere uitvoeringen zijn en wat de achtergrond van deze samenstelling is.

Iedere uitvoering is (waarschijnlijk) anders dan degene die we al kennen. Of het ooit echt als album bedoeld is, betwijfel ik. Hitchhiker is een benevelde Neil solo akoestisch in de studio met David Briggs, op een moment dat hij daar kennelijk de geest voor had of er noodzaak in zag. In die zin meer is het meer een ongedwongen live-album. Neil had in 1976 meer dan genoeg materiaal, en had achteraf gewoon Chrome Dreams moeten uitbrengen. Het geeft wel te denken: hoeveel van dit soort sessies zijn er nog meer in zijn kluizen?

Neil op de top van zijn kunnen, in een zo intiem mogelijke setting. De selectie is om je vingers bij af te likken. En ik kijk ernaar uit om de nummers in deze context met een andere intensiteit te horen. Moet vreemd lopen, wil dit niet een van zijn beste cd's zijn.

Dit album is in 1976 opgenomen. Destijds was geen van de nummers nog uitgebracht. Pocahontas, Ride my Llama en Powderfinger pas in 1979 op Rust Never Sleeps, al sluit ik niet uit dat de opnames van de eerste twee hiervoor gebruikt zijn en er overdubs zijn toegevoegd.

Captain Kennedy is pas verschenen op Hawks and Doves uit 1980, Campaigner op Decade uit 1977, Human Highway op Comes a Time uit 78 en The Old Country Waltz op American Stars and Bars uit 1977. Van Captain Kennedy en Campaigner sluit ik wederom niet uit dat het dezelfde take is, al dan niet met overdubs of een edit.

En wat Stijn zegt; het kan zelfs zo zijn dat een aantal takes ook op Chrome Dreams terecht was gekomen.

Ik vind de constateringen van Harm en Stijn terecht.
Dit is gewoon een akoestisch album dat eigenlijk een schetsboek is geworden voor een direct vervolg op Zuma.

Doordat het akoestisch is gebleven en een ruwe opname, is het een intiem album geworden. Ik vermoed dat Young het plan had daar, voor de gunstige verkoop, nog heel wat aan te schaven inclusief toevoegen van zijn elektrische gitaar en wellicht Crazy Horse.

Wat er dus niet van is gekomen. Hierdoor kan het de sfeer krijgen van Massey Hall maar dan zonder gejuich van publiek. Na zijn plotse en gelijk weer gedoofde samenwerking met Stephen Stills, wat er tussendoor kwam, is hij gewoon aan een nieuw album begonnen (American Stars 'n Bars) met gebruik maken van een enkel nummer dat hij dus al een keer had opgenomen.

Fraaie hoes, overigens.
Ben er erg benieuwd naar.

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren via een stream van NPR first listen

Wees er snel bij want als er te veel luisteraars zijn wil NPR nog wel eens een regio beperking instellen.

De eerste 2 beluisteringen gehad en gemengde gevoelens.

Heel fijn om de jonge Neil te horen al tokkelend op zijn akoestische gitaar maar het pakt me niet echt als geheel. Het klinkt niet helemaal af en ook zit er iets te weinig variatie in. Dan pak ik toch liever het piepende en krakende laatste album Neil Young - Peace Trail (2016) erbij.

Van de week nog eens luisteren, misschien beter voor later op de avond of zo?

Ruw en ongepolijst had ik wel verwacht. Een album als dit lijkt best briljant als je stoned bent maar eenmaal nuchter blijft het dan toch op de plank wegens niet goed genoeg. Of dient het als basis om verder op te bouwen. Als volwaardig album verwacht ik er niet te veel maar als archives release juist wel.

Mijn eerste indruk - ik heb de nummers niet naast elkaar gelegd - is dat 'Pocahontas' dezelfde versie zonder overdubs is. 'Powderfinger' is de versie voor Chrome Dreams. 'Country Waltz' op piano is trouwens verrassend.

Stem van Neil gaat door merg en been, breekbaar en ingetogen zoals hij dat in die tijd zo goed kon. De begeleiding is misschien wat spaarzaam, minder uitgekristalliseerd dan op bijv. Massey Hall. Ik onthoud me nog even van verder commentaar tot ik deze vaker heb gehoord.

Wat Stijn zegt, verder is Campaigner de zelfde take als op Decade, maar andere edit (Decade versie is korter) en Captain Kennedy is dezelfde take als op Hawks and Doves. Beiden staan ook op de Chrome Dreams bootleg. Ben positief gestemd, maar moet ook bekennen dat dit minder replay value heeft dan een album als Rust Never Sleeps. Maar een veredelde set demo's is dit zeker niet.

Grootste verrassing is niet Hawaii, maar Country Waltz die een heel andere sfeer heeft dan op Stars and Bars. Betere versie dit.

Naar verluidt wilde Neil dit album uitbrengen na "On the Beach". Hij liet vrienden een tape van het album horen, en op dezelfde tape stond erna "Tonight's the night". Na het "Hitchhiker" album bleef de tape doorlopen en de aanwezigen hoorden het "Tonight's The Night" album en hebben toen Neil overtuigd om die uit te brengen in plaats van "Hitchhiker". En zo geschiede. Zoals hierboven aangegeven zijn verschillende nummers in de loop der tijd al op andere albums terechtgekomen. Mooi dat deze parel nu eindelijk in zijn originele vorm verschijnt! De reden dat deze nu uitkomt is denk ik omdat (hopelijk!!) binnenkort deel 2 van Archives zal verschijnen waar deze cd onderdeel van zal uitmaken......

Tonight's the night verscheen in mei 1975.

Hitchhiker werd in 1976 opgenomen, meen ik toch overal te lezen.
Wat je schrijft lijkt mij daarom een fysieke onmogelijkheid.

Trouwens, dat Neil Young zich laat zeggen wanneer er wat moet worden uitgebracht lijkt me ook een gotspe....

@Bongo: dat is het album Homegrown, wat te down bevonden werd.

Vind 'Country Waltz' op Stars N Bars trouwens wel beter. Eén van Youngs beste vocale prestaties als je het mij vraagt. De intensiteit in zijn stem, zwalkend in al zijn glorie, is daar toch een stuk groter. Hier zingt hij het wat terughoudend. Desalniettemin een aardig alternatief.

Toch bijzonder dat nummers als 'Campaigner', 'Hawaii', 'Captain Kennedy' en 'Hitchhiker' maar een beetje afgedankt werden. Goed dat ze nu alsnog van een context worden voorzien. Young is niet altijd de beste criticus van zijn eigen werk, daar hebben CSN trouwens ook last van.

Alleen heeft Neil dan juist van het omgekeerde last. Die heeft meer goede albums in zijn archief zitten dan CSN überhaupt heeft uitgebracht ?

De eerste beluisteringen inmiddels achter de rug. Hij valt me iets tegen. In wezen gaat het hier om bekende nummers op drie na die ofwel als een demo klinken of nog amper in de grondverf staan. Soms klinkt dat fris maar de meeste versies klinken te sober en kaal. Van elk nummer hoor ik liever de bekende versies hoewel The old country waltz hier wel een fraai alternatief is. De "nieuwe" nummers zijn okay maar snap wel dat het destijds geen eerste keuzes zijn geweest. Het geheel voelt aan als een leuke bootleg. Maar om te spreken van een nieuwe plaat gaat te ver. Het is een aardige aanvulling op de archivesserie
Verder is het wel een hele kort album geworden. Nog geen 34 minuten.

@ Harm1985: inderdaad

34 minuten is prima.

After the Goldrush duurt ook 35 minuten, daar zit juist de kracht in.
Als het voor dat moment klaar is, is het in orde. Geen overbodige frutsels, herhalingen of wat dan ook.

Ik ben wel steeds meer geïnteresseerd, aan de hand van de titelsong. Ik weet niet of de rest ook zo is (voor mij geen Spotify) en zal moeten wachten op het album. Maar als de rest zo is, is het het beste van Neil in lange tijd.

Ja, voor mij is dit het beste van NY sinds Dreamin' Man Live Neil Young - Dreamin' Man Live '92 (2009) - MusicMeter.nl en Live At Massey Hall Neil Young - Live at Massey Hall 1971 (2007) - MusicMeter.nl. Allemaal (live) Archives releases en dat zeg iets. De recente studioplaten kunnen mij niet echt bekoren, op Prairie Wind na (2005). Afgezien van de 70 Crazy Horse platen, ben ik het meest verzot op de intieme akoestische NY composities. Helaas brengt NY dit de laatste jaren vrijwel niet meer uit, op de bovenstaande twee releases en 'Celllar Door' (3,5 sterren) na dan. 'Hitchhiker' is dan ook een zeer welkome toevoeging aan het oeuvre.

34 minuten klinkt kort, maar in de jaren 70 hadden veel platen nog een vergelijkbare speeltijd. Pas na de komst van de CD, verdwenen tijdrestricties. Tegenwoordig zie je, waarschijnlijk mede door toedoen van de toenemende populariteit van de LP, de 33 en 40 minuten albums weer toenemen. Ik ben persoonlijk groot voorstander van een gelimiteerde tijdsduur. Geslaagde 'langere' albums en/of dubbelalbums zijn in mijn optiek schaars en meestal doet 'opvulmateriaal' het geheel niet veel goeds.

Het beste van NY moet grotendeels nog worden uitgebracht, zoals ik in mijn eerdere reactie hierboven al beschreef. Diverse 'onbekende' composities zijn op de plank gelegd, maar gelukkig biedt internet ons de mogelijkheid om er toch al kennis mee te maken. Het materiaal is zo goed, dat het om een officiële (Archives) release schreeuwt. Mocht 'Hitchhiker' een succes worden, in commerciële en kritische zin, dan zet dit NY mogelijk aan om - in sneller tempo - de kluizen te openen.

Op youtube is alles al terug te vinden.
Het lijkt er inderdaad op dat wat Stijn schreef juist is; captain Kennedy, Pocahontas en Campaigner
bevatten dezelfde takes zoals we die kennen zonder de overdubs.