Bob Dylan - Live 1966 (1998)
Alternatieve titels: The Bootleg Series Vol. 4 | The Royal Albert Hall Concert
mijn stem
191 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: Columbia
-
She Belongs to Me (3:27)
-
Fourth Time Around (4:37)
-
Visions of Johanna (8:08)
-
It's All over Now, Baby Blue (5:45)
-
Desolation Row (11:31)
-
Just Like a Woman (5:52)
-
Mr. Tambourine Man (8:53)
-
Tell Me, Momma (5:10)
-
I Don't Believe You (She Acts Like We Have Never Met) (6:07)
-
Baby, Let Me Follow You Down (3:46)
-
Just Like Tom Thumb's Blues (6:50)
-
Leopard-Skin Pill-Box Hat (4:50)
-
One Too Many Mornings (4:22)
-
Ballad of a Thin Man (7:55)
-
Like a Rolling Stone (8:02)
0
geplaatst: 31 maart 2009, 14:59 uur
Ik ben Dylan pas echt gaan waarderen toen ik wat live-opnames in handen kreeg.
En dit pareltje is uit zijn sterkste periode: de eerste zeven songs met alleen gitaar; adembenemende muziek om heel stil naar te luisteren. Na de pauze komen z'n makkers van de Band erbij en is het alsof er een storm van geluid losbarst. Het nummer Tell Me Momma - nooit op een studioplaat gezet - is de perfecte opener van het electrische gedeelte.
Het publiek verstomt in dit geweld, om tussen de nummers door de muzikanten af te leiden met a-ritmisch geklap. Dylan zegt hier iets van na I Don't Believe You, om met een luid hoongeklap beantwoord te worden.
En voor het laatste nummer klink er nog een luid "Judas!" door de zaal, waarop Dylan roept "I don't believe you! You're a liar!" Wie goed luistert kan hem nog tegen zijn band horen zeggen "Play it fuckin' loud!"
Bijna onverstelbaar tegenwoordig dat er zo'n weerstand kan zijn tegen een muzikant die uit zijn hokje breekt.
Een tijdsdocument van de jaren 60 en van een geniale artiest.
(Andere sterke concerten zijn met de Rolling Thunder Revue in 1975-1976 en zijn evangelische periode in 1979. Kunnen we daar nog een officiële uitgave van krijgen, Bobbie?)
En dit pareltje is uit zijn sterkste periode: de eerste zeven songs met alleen gitaar; adembenemende muziek om heel stil naar te luisteren. Na de pauze komen z'n makkers van de Band erbij en is het alsof er een storm van geluid losbarst. Het nummer Tell Me Momma - nooit op een studioplaat gezet - is de perfecte opener van het electrische gedeelte.
Het publiek verstomt in dit geweld, om tussen de nummers door de muzikanten af te leiden met a-ritmisch geklap. Dylan zegt hier iets van na I Don't Believe You, om met een luid hoongeklap beantwoord te worden.
En voor het laatste nummer klink er nog een luid "Judas!" door de zaal, waarop Dylan roept "I don't believe you! You're a liar!" Wie goed luistert kan hem nog tegen zijn band horen zeggen "Play it fuckin' loud!"
Bijna onverstelbaar tegenwoordig dat er zo'n weerstand kan zijn tegen een muzikant die uit zijn hokje breekt.
Een tijdsdocument van de jaren 60 en van een geniale artiest.
(Andere sterke concerten zijn met de Rolling Thunder Revue in 1975-1976 en zijn evangelische periode in 1979. Kunnen we daar nog een officiële uitgave van krijgen, Bobbie?)
0
geplaatst: 20 augustus 2014, 08:11 uur
De eerste CD, de akoustische set, draai ik maar zelden. CD 2 kan ik dromen. Wat een heerlijk gevecht tussen Dylan en zijn publiek. Hij is giftig en dronken van woede. The Band speelt magistraal. Wat een heerlijke samenwerking op dat podium! Gebroederlijk lukt het Dylan en zijn achtermannen om het luie, vijandige publiek te verpletteren met een haast buitenaards totaalgeluid.
Wat willen jullie nou met dat akoustisch gerammel? Stelletje jammerende moederskinderen, jullie brave burgerlijke kwijlers, ga gauw je broertje pesten.
Play fucking loud!
Met het laatste nummer, een furieuze versie van Like a rolling stone, viert Dylan de overwinning. Hard, meedogenloos, alsof wij allen morgen sterven. En men staat erbij, kijkt ernaar. Ademloos. Het Trojaanse paard is los, de burgerij moet rennen voor z'n leven. De stad brandt.
Daarna: doodse stilte.
Iemand speelt het volkslied.
Maestro, licht!
Wat willen jullie nou met dat akoustisch gerammel? Stelletje jammerende moederskinderen, jullie brave burgerlijke kwijlers, ga gauw je broertje pesten.
Play fucking loud!
Met het laatste nummer, een furieuze versie van Like a rolling stone, viert Dylan de overwinning. Hard, meedogenloos, alsof wij allen morgen sterven. En men staat erbij, kijkt ernaar. Ademloos. Het Trojaanse paard is los, de burgerij moet rennen voor z'n leven. De stad brandt.
Daarna: doodse stilte.
Iemand speelt het volkslied.
Maestro, licht!
* denotes required fields.