Bob Dylan - Live 1966 (1998)

Net de documentaire gezien op de BBC en het viel me weer op dat hij zo irritant zingt op dit album. Hij rekt woorden, kapt ze af, haalt het hele metrum overhoop en intoneert soms vreselijk overdreven. Vooral 'going to' uit 'Mr Tambourine man' viel op maar het komt wel vaker voor tijdens het concert. Erg jammer. Toch een mooi optreden, goed voor 4/5, al is het alleen maar vanwege de legendariteit van het Judas-concert.

Twee laatste berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Muziek op televisie.

zeer goed album, geweldig hoe hij zn liedjes omgegooid heeft! Maar dat zijn we wel van dylan gewend.. Ook een erg goede samenstelling van nummers..

Van het eerste - akoestische - deel van het concert ben ik niet zo ondersteboven, het tweede - elektrische - deel is adembenemend goed. Dylan en The Band die ondanks het boegeroep en hatelijk applaus energiek dóórspelen, Dylan die verbaal in de clinch ligt- en speelt met het publiek. Een fantastisch concert, met een haast voelbare spanning.

Mijn nummer 2 album in mijn top 10. Dit geweldige concert van Bob Dylan is de aller beste weergave van de desbetreffende periode waarin Bob Dylan zat. Veel oude fans zagen hem destijds als een ketter, omdat hij zijn elektrische gitaar luid bespeelt en afwijkt van de folk. Persoonlijk vind ik ook de elektrische kant van Bob Dylans muziek erg goed. De afwisseling in het concert van het eerste deel akoestisch en later elektrisch vind ik ideaal.
Altijd als ik deze plaat luister heb ik het idee dat Bob Dylan er bij dit concert helemaal voor gaat. Alsof hij zichzelf wil bewijzen tegenover zijn oude fans dat hij ook op de elektrische gitaar nog steeds ontzettend goede muziek kan maken.
De absolute hoogtepunten van dit album zijn voor mij:
'Visions of Johanna', deze track heeft een dijk van een tekst en de manier waarop Bob Dylan het nummer uitvoert geeft mij altijd weer kippenvel.
'Mr. Tambourine Man'; vanaf het begin dat je de jingle herkent van het nummer, weet je gelijk dat het gewoon helemaal klopt. Het nummer is natuurlijk vrij bekend, maar in deze uitvoering weer erg goed.
En als laatste hoogtepunt, hoe kon het ook anders, 'Like A Rolling Stone'. Als 'Ballad Of A Thin Man' ten einde komt en iemand in het publiek hem uitmaakt voor 'Judas!!', reageert Bob Dylan laconiek met: 'I dont believe you... You Liar!!!!'. Hierna schreeuwt hij richting de band, ja je kan het écht horen op de cd, 'Play fucking loud', waarna er één grote muziekale explosie plaats vind en Bob Dylan naar mijn idee al zijn emotie en energie in dat laatste nummer pompt met geweldige ondersteuning van The Band. Het hele nummer klopt dan ook helemaal en is absoluut mijn topfavoriete uitvoering die ik ken van het nummer.

Al met al dus een absolute 'must have' voor de echte fans, maar sowieso ook voor de mensen die Bob Dylan ontdekken willen!

Daar ben ik het wel mee eens. Wat mij vooral is bij gebleven van de film is het gevoel dat hij doodmoe was van alle aandacht en discussies die deze concerten opriepen. Toen ik "No direction home" had gezien begreep ik waarom hij niet meer optrad na deze serie en zijn motor ongeluk aangreep om rust te krijgen.

Leuke 2de helft van het album. De akoestische nummers zijn minder dan de albumversies. Wanneer de echte rock begint zit de sfeer er goed in. Mijn hoogtepunt I don't believe you (ook de orginele akoestische versie is top).

Just like a woman doet het dan weer bijzodner aardig als akoestisch nummer hier, prachig gezongen ook.
De harmonica op het eidne van Mr Tambourine man is schitterend, de gitaarsolos doorheen de nummers fantastisch.

De enige minpunten zijn Ballad of a thin man en visions of Johanna. Ballad is nooit bij men favorieten geweest en Visions akoestisch is gewoonweg inferieur aan de albumversie.

4*

Deze staat voor mij beslist op nr 1! Dit album geeft mij het ultieme Dylan-gevoel, als iemand dat gevoel kent. Eerste helft acoustisch, gewoonweg schitterend zoals ie (stoned als een garnaal) die liedjes tot kleine kunstwerkjes weet om te toveren, met uithalen zoals we die van Dylan gewend zijn (Mr. Tambourine Man). Dan de tweede helft, bij een al wat geirriteerd publiek nog eens stevig met The Band er tegenin rocken. Heerlijk! Wat een energie! Wat een emotie! Och jongens! Mijn nr 1!

Nog een berichtje hoor! Zoooo fan ben ik van Bob Dylan! En zoooo genieten doe ik van deze CD! Wat Bob ook allemaal zegt tussen de nummers door naar zijn publiek, dat is ook echt mooi om te horen. Zoals hij het nummer 'Leopard-Skin Pill-Box Hat' ook gaat aankondigen; "This is called........ This is called 'Yes, I Can See... You've Got Your... Brand New... Leopard-Skin.... Pill-Box.... Haaaatttt..." Wenen van vreugde kan ik daarvan!

Wat een emotie legt Dylan toch in zijn stem. Zowel akoestisch en elektrisch 4,5*.

Van Baby, Let Me Follow You Down met The Band word ik heel levenslustig!

Inderdaad dit is Dylan op zijn allerbest, live.

De man heeft zijn fans de laatse paar jaren wel erg op kosten gejaagd met de release van al die liveplaten die verschenen, maar dat is bepaald niet erg te noemen!
Schitterende liveplaat inderdaad en voor Dylanofielen (ik ben er ook ééntje hoor) verplichte kost.

Ballad of a Thin man vind ik zijn allerbeste song ooit. Do You, mrs; Jones ?
4.5 stars ****1/2

Is dat ook de versie dat hij na dat nummer tijdens het klappen van het publiek begint te brabbelen, en eindigt met ''if you only wouldn't clap so hard''?
Of is dat een andere versie?

Haha ja klopt, dat is dezelfde! Ook al zo'n mooi stukje is dat inderdaad!

Eigenlijk is dit mijn favoriete Dylan-plaat, vooral het tweede gedeelte

Die intro is subliem. En ook Ballad of a Thin Man is hier veel beter dan op Highway 61.

Tja, deze plaat is gewoon even essentieel als een 'Blonde on Blonde' of 'Blood on the Tracks', vooral voor cd2. Al wie 'No Direction Home' heeft gezien zal hiervan genieten. Dylan goes rock 'n roll! En 'Tell Me Momma' is nergens anders te vinden denk ik, nog een reden om dit aan te schaffen! Verder exceptionele versies van o.a. 'Ballad of a Thin Man' en 'Baby Let Me Follow You Down'.

Dit album toch maar weer op 1 gezet! Bob Dylan is en blijft toch een levende legende wat mij betreft! En op geen enkel album komt dat zo goed uit de verf als op deze! Schitterend! Waar andere albums van andere artiesten soms een gevoelige snaar raken, raakt dit album meer snaren dan ik dacht dat ik er had!

Ik ben nog maar net begonnen met Bob Dylan te ontdekken (heb vijf CD's van hem - en nu ik erover nadenk: bij zowat alle andere artiesten geldt dat als veel, maar bij Bob Dylan is 't nog helemaal níks), maar als ik dit zo lees ben ik nog láng niet klaar. Ik moet maar oppassen, want als ik te lang hier rond blijf hangen op MusicMeter, krijg ik de nog de onbedwingbare behoefte meteen die hele Bootleg Series te kopen (Wat mijn bescheiden budget als middelbaar scholiertje natuurlijk niet toestaat.)

Eerst maar eens "No Direction Home" te zien krijgen, lijkt me zo

Tja... ik wil je niet een faillisement injagen ofzo, maar als Bob Dylan je ligt, dan zijn alle aankopen die jij noemt de moeite (en het geld) waard! Om te beginnen met dit album natuurlijk he

O, je mag er ook wel op rekenen dat deze uiteindelijk in mijn collectie zal belanden hoor. Alleen nog niet meteen; ik heb namelijk geen eindeloze voorraad aan geld, en er is ook nog andere muziek naast Bob Dylan, natuurlijk

Grappig weetje misschien; de opnamens voor dit album komen helemaal niet van zijn optreden in The Royal Albert Hall, maar van zijn optreden in de Manchester Free Trade Hall!

?? leg uit....

Vandaar dat "Royal Albert Hall" ook tussen aanhalingstekens staat. Ik dacht dat dat toch wel redelijk algemeen bekend was?

De aanhalingstekens vallen me nu trouwens ook voor het eerst op! Dat wil zeggen... ik zie nu het verband! Maar aan de reactie van Oldfart te zien lijkt het me niet direct iets algemeen bekends.

Anyway... hier is te lezen hoe het nou precies zit;

http://en.wikipedia.org/wiki/The_Bootleg_Series_Vol._4:_Bob_Dylan_Live_1966,_The_%22Royal_Albert_Hall%22_Concert

Die harmonica-solos in Mr. Tambourine Man
Eén van die stukjes komt ook in 'I'm Not There' denk ik.

Het mooiste moment van deze plaat (en een moment dat de spanning tussen Dylan en het publiek goed weergeeft) vindt plaats voor het nummer One Too Many Mornings. Het publiek gaat als een idioot tekeer en probeert met staccato geklap het concert te verstoren. Terwijl het publiek bezig is, vertelt Dylan met zijn lage zeurstem een onbegrijpelijk hak-op-de-tak-verhaal. Naar mate hij hiermee doorgaat, wordt het publiek stiller en Dylan luider. Als het publiek bijna stil is, besluit Dylan zijn relaas met "and if only you wouldn't clap so hard".

Jup, helemaal op het eind. Goeie film, trouwens

Die prachtige, verstilde versie van Just Like A Woman: kippenvel!

Ik ben Dylan pas echt gaan waarderen toen ik wat live-opnames in handen kreeg.

En dit pareltje is uit zijn sterkste periode: de eerste zeven songs met alleen gitaar; adembenemende muziek om heel stil naar te luisteren. Na de pauze komen z'n makkers van de Band erbij en is het alsof er een storm van geluid losbarst. Het nummer Tell Me Momma - nooit op een studioplaat gezet - is de perfecte opener van het electrische gedeelte.
Het publiek verstomt in dit geweld, om tussen de nummers door de muzikanten af te leiden met a-ritmisch geklap. Dylan zegt hier iets van na I Don't Believe You, om met een luid hoongeklap beantwoord te worden.
En voor het laatste nummer klink er nog een luid "Judas!" door de zaal, waarop Dylan roept "I don't believe you! You're a liar!" Wie goed luistert kan hem nog tegen zijn band horen zeggen "Play it fuckin' loud!"
Bijna onverstelbaar tegenwoordig dat er zo'n weerstand kan zijn tegen een muzikant die uit zijn hokje breekt.

Een tijdsdocument van de jaren 60 en van een geniale artiest.

(Andere sterke concerten zijn met de Rolling Thunder Revue in 1975-1976 en zijn evangelische periode in 1979. Kunnen we daar nog een officiële uitgave van krijgen, Bobbie?)