Bob Dylan - Live 1966 (1998)

Tja, er bestaan zoveel verschillende verhalen over dat moment. Volgens mij zijn er zo al 10 mensen die beweren dat zij degene waren die 'Judas!' riepen. De waarheid zal ergens in het midden liggen.

Klopt niet, voor Manchester had Dylan al 6 keer eerder gespeeld in Engeland gedurende 1966.

Dit fenomenale en legendarische concert was vandaag exact 45 jaar geleden, een mooie reden om hem weer eens op te zetten dacht ik zo...

45 jaar geleden was het nog een week voor Dylan's 25e verjaardag, maar over een week bereikt hij de cijfermatige mijlpaal van 70 jaar

PLAY FUCKING LOUD

Deze heeft een erg hoog gemiddelde hier op mu.me. Is dit nu een goede aanvulling op zijn studio platen? Ik heb H61R, en die bevalt me erg goed, misschien dat dit nog een goede live aanvulling kan zijn met zijn vroege nummers. Deze is half elecktrisch en half acoustisch geloof ik.

En zijn de nummers hierop een goede dwarsdoorsnede van zijn eerste albums?

Naar mijn mening wel, deze liveversies zijn minimaal gelijk aan de studioversies en sommigen zijn zelfs beter. Voor de rest geeft het een aardig overzicht van Bob Dylan's eerdere albums, al kun je die net zo goed ook proberen aangezien die ook erg sterk zijn. Maar dit live album kun je gerust eens proberen ja.

Wel jammer dat Blowing In The Wind hier niet opstaat.

Je mist hem hier echt niet hoor...

Zeker geen slecht nummer, maar het is helaas de eeuwige molensteen rondom Dylan's nek geworden.
De beste man zal tot het eind der tijden gezien worden als de man achter DIE ''protestzong''.
Beetje jammer, want in de (tot nu toe bijna) 50 jaar daarna heeft hij zoveel ander moois gemaakt en geschreven...

Volgens Dylan was het zeer zeker geen protestzong en nam bij een zeer vroege live-uitvoering van het nummer (in april 1962 in Gerde's Folk City NYC) al meteen afstand van dat door anderen opgeplakte stigma:

Dylan is natuurlijk vooral de man van dat nummer, maar ook van Like A Rolling Stone en Hurricane. Volgens mij zijn dat zijn bekendste nummers. Ik ken de muziek nog niet zo goed, maar misschien zijn er nog wel meer van zulke bekende nummers. Niet echt boeiend natuurlijk, maar zijn wel nummers die ik graag in huis zou willen hebben.

Hier staan toch ook 2 nummers die zeer bekend zijn zoals Just Like A Woman en Mr. Tambourine Man, niet onbekend me dunkt. En hij heeft nog veel meer bekende nummers gemaakt hoor.

Ik denk dat alle nummers van dit album ook wel terug te vinden zijn op diverse verzamelaars. Misschien is dit wel een soort van best-of, maar dan live in een fantastisch jasje, tijdens een van de meest legendarische concert ooit

CD 2 van dit album heeft verreweg mijn voorkeur, al is de eerste cd ook heel erg goed, en vooral leuk om ook eens de acoustische Dylan te horen. Iedereen die het unplugged album uit 1995 heeft kan beter de eerste cd van deze gaan beluisteren, want dat was echt unplugged, en niet uit de jaren 90 rage tijd.

Ik heb het moment ook gehoord net voor het laatste nummer, maar het incident is luid en duidelijk te volgen. Bijzonder moment en nog niet eerder meegemaakt op een live cd van wat voor artiest ook.

Opvallend vooral ook de zeer heldere geluidskwaliteit. Wat cd1 van deze plaat is voor Dylan, is Massey Hall voor Neil Young, ook zo'n mega goede live plaat. Net offie voor je neus staat te spelen zo helder en goed.

Heb deze vandaag ook weer ff beluisterd, maar cd 2 heeft met afstand toch echt mijn voorkeur. De zangstem stoor ik mij op den duur teveel aan met de acoustische Dylan, dat valt met de rockende en elecktrische Dylan enorm mee. Al bevalt het monotone van de zangstem van dit live album mij minder goed dan van het studio album H61R.

Heb dat live album uit 1975 ook nog ff beluisterd, maar die vind ik over de gehele linie toch nog een stuk beter. Er staat een prachtige band te spelen, en de stem van Dylan klinkt beter dan ooit. Minder rebels dan de 1965 Dylan, en een stuk volwassener, maar vooral niet monotoon wat mij op den uur toch gaat irriteren.

Vind trouwens op cd 2 van dit album de instrumenten ook vrij rommelig klinken en je kunt de instrumenten ook nauwlijks van elkaar onderscheiden soms. Deze plaat is qua historisch besef natuurlijk de belangrijkste live cd van Dylan, maar alles van live 1975 vind ik eigenlijk gewoon beter klinken dan deze plaat. Maar ben toch blij dat ik deze gekocht heb.

Hier kan ik me helemaal in vinden, Ricardo! Ik heb ook nooit begrepen wat er nou zo geweldig is aan dat "Royal Albert Hall" concert.

In mijn ogen zwaar overgewaardeerd dit concert. De electrische set heeft natuurlijk z'n momenten (Tell Me Momma, I Don't Believe You, Ballad Of A Thin Man), maar de akoestische set vind ik ook behoorlijk irritant. Dat deed hij een jaar eerder (1965) nog stukken beter.

Ook Like A Rolling Stone vind ik over de top. De studio-versie is gewoon ongeëvenaard.

Klopt...

Ik zat eigenlijk te denken aan dit concert, Stalin, eveneens in de Free Trade Hall in Manchester:

Now Aint the Time for Your Tears

Boooooh, Booooh, Booooh, (niet bedoeld voor floater of stalin, meer historisch ).
Over de top was natuurlijk ook de bedoeling, niet beter dan de studiouitvoering wel heel menselijk en gepast.
Onmisbaar natuurlijk het judas incident, wat op zich niet zoveel voorstelde maar wel tot een mythe is uitgegroeid.
Mooi zijn de bekende beelden van engelse tieners die Dylan door het autoraampje toeroepen dat zij toch echt niet gebooohed hebben.
Robertson en in mindere maten de rest van The band konden niet zo best tegen de vijandigheid.

De package van dit album (zo als de hele prachtige serie) vind ik fantastisch, onmisbaar.
Het album is mij zeer dierbaar en dat er betere uitvoeringen bestaan van nummers hier en daar kan op zich wel kloppen, maar ach dat is bij Dylan met al die illegale en officiele bootlegs nog al snel het geval.

Er is natuurlijk heel veel geschreven over dit bewuste concert. C.P. Lee heeft er zelfs een heel boek (Like The Night Revisited, 224 pagina's) aan gewijd. Er wordt beweerd dat het een roadie was die riep "Play Fucking Loud". Mij lijkt het niet aannemelijk dat iemand anders dan Dylan iets dergelijks zou roepen tijdens een van zijn concerten.

Overigens geloof ik ook niet dat hij "I don't believe you...you're a liar" schreeuwt als reactie op de Judas-kreet. Dat is geen logisiche reactie. (Stijn_Slayer heeft dit eerder hier ook al eens terecht aangedragen) Als je goed luistert hoor je na de Judas-kreet nog andere kreten. Het lijkt mij meer voor de hand liggen dat Dylan reageert op één van die latere kreten (wat dat ook mag zijn geweest).

Enfin, Scorsese heeft het allemaal prachtig in beeld gebracht in zijn documentaire "NO DIRECTION HOME". Zeer boeiend om naar te kijken!



Levon Helm had al afgehaakt voor tour van 1966. Hij was de vijandigheid tijdens de najaarsconcerten van 1965 in de VS al helemaal beu. Dylan en The Band hadden alle concerten daar opgenomen en vervolgens na ieder concert beluisterd. Ze snapten niet dat er zo afkeurend door het publiek werd gereageerd.

Ik begrijp dat overigens ook totaal niet. Slecht waren de concerten zeer zeker niet. Na de pauze werd hard gespeeld en Dylan leek onder invloed van speed. Vóór de pauze leek het alsof hij onder invloed was van wiet. Mogelijk was ook dit iets, wat bij een deel van het publiek niet in goede aarde viel.



Dit kan ik alleen maar beamen, Rudi.



Klopt inderdaad. Als je luistert naar andere versies van Like A Rolling Stone die tijdens tour van werden gespeeld dan hoor je dat Dylan daar de woorden met minstens evenveel venijn het publiek in spuugt als tijdens dit Manchester concert. Ik denk dan vooral aan Liverpool (14 mei), Edinburgh (20 mei) en het eerste concert in London (Royal Albert Hall, 26 mei 1966).

Maar dit concert is zonder twijfel legendarisch en voor veel fans het absolute hoogtepunt van zijn carriere. Voor mij is dat echter niet het geval. Net als Ricardo heb ik meer met de Rolling Thunder tour van 1975.

Er wordt gezegd dat er ook "I'm never listening to you again, ever!" geschreeuwd werd voor hij hem Liar noemde... (dat vertelt even googlen mij tenminste)

Dat legendarische moment is duidelijk hoorbaar en vooral door dat moment word je nieuwschierig gemaakt en wil je het graag horen. Daarom heb ik deze ook blind aangeschaft laatst, en vooral puur voor dat ene moment eigenlijk. Qua historisch besef en voor het mooie complete boekje en mooie kaft die eromheen zit is deze beslist een 5* waard, maar qua luisterplezier ga ik hem toch maar terugstellen naar een voor mij meer realistische 3.5*. Dat is het mij waard wat luisterplezier betreft.

Ik had deze hoger ingeschat en had gedacht dat ik deze na H61R weleens het beste album van Dylan zou vinden, maar vind Live 1975 een stuk beter en ook Blood On The Tracks bevalt mij inmiddels een stuk beter dan deze. Maar zal deze nog vaak opzetten, vooral cd 2, want de meeste Dylan albums zijn groei albums. Wie weet ga ik deze ooit nog weleens hoger beoordelen, maar vrees dat ik met die 3.5* al aan het plafond zit met deze.

Jakkes wat gaat de eerste cd na een stuk of 3 nummers op je zenuwen werken. Maar snel cd 2 derin luistert een stuk lekkerder weg.

Ben eigenlijk benieuwd of de meesten die op dit album gestemd hebben nu cd 1 of cd 2 als voorkeur hebben?

Ik houd niet echt van de folky Dylan, vooral omdat dan de nadruk mij net even teveel op zijn stemgeluid ligt dan. Mijn voorkeur ligt bij mij dus echt zwaar bij de tweede cd. Heb cd 1 in totaal 2 keer afgespeeld, en heb cd 2 nu voorin gedaan, omdat ik die toch weer altijd opzet.

De kans is niet erg groot dat ik cd1 nog snel weer eens ga afspelen. Wel mooi gedaan, maar niet echt mijn ding.

Al kan ik mij best voorstellen dat er velen zijn die de eerste cd wel de betere van de 2 vind.

De tweede cd is ook beter, wat mij betreft. Niet alleen hou ik meer van de electrische Dylan, ook de sfeer is daar echt om te snijden. Het Judasmoment is natuurlijk ook geweldig om - indirect dan - mee te maken. Overigens vind ik de liveversies op de eerste cd wel echt van een ontzettend goed niveau. Luister meestal de tweede cd, maar vaak ook allebei achter elkaar.

Ik kan eigenlijk niet echt een duidelijke voorkeur geven. Ik vind het juist een perfecte balans om eerst een folk gedeelte te spelen en daarna de band erbij te roepen en elektrisch af te sluiten. Ik luister dit concert, evenals Karl, dan eigenlijk ook alleen in zijn geheel.

Voor een ietwat andere kijk op de tournee van 1966 is er ook het nooit officieel uitgebrachte Eat The Document.

Gelukkig heeft iemand hem in zijn geheel op Youtube gezet...

Volgens mij inderdaad DE enige manier om dit te beluisteren.... Historisch hoogtepuntje, alleen daarom al....

Heerlijke Dylan plaat met het beroemde Judas moment.En wat een nummers die bijna 50 jaar later nog steeds als een huis staan.Dylan is een meester observator en houdt de hele boel spannend door net even dat te doen wat je niet verwacht.Zowel tekstueel als muzikaal.Voor mij 1 van de betere releases van The Bootleg Series ,al heb ik ze nog niet allemaal in in bezit. 4 en halve ster voor dit prachtwerkje.

Festival Hall
Melbourne, Victoria, Australia
20 April 1966



The Children's Crusade

Vandaag alweer 47 jaar geleden dat Dylan en The Hawks dit legendarische concert gaven.
Weer een mooi excuus om hem weer eens op de draaitafel te gooien dacht ik zo...

Bijna een halve eeuw geleden en nog weet de beste Bob nog van geen ophouden, wat een eindbaas

Ik vind The rolling thunder tour 1975 vele malen beter.
De opnames zijn rommelig en klinken als een bootleg die regulier is uitgebracht. Bovendien klinkt Dylan, als hij zingt en soms iets zegt, zo stoned als een garnaal.
Historisch een leuk hebbeding, zijn eerste Engelse concert ( of zoiets) en iedereen vind het prachtig, want het is wel Dylan. En probeer daar maar een kritische noot tegenover te zetten.

Ben ik volledig met je eens devil hunt, ik vind dat live album uit 1975 ook vele malen beter, maar hier hoor je zijn overgang van folk acoustisch naar elektrisch, en natuurlijk dat legendarische moment maken deze plaat tot een niet te missen hebbeding.

De eerste CD, de akoustische set, draai ik maar zelden. CD 2 kan ik dromen. Wat een heerlijk gevecht tussen Dylan en zijn publiek. Hij is giftig en dronken van woede. The Band speelt magistraal. Wat een heerlijke samenwerking op dat podium! Gebroederlijk lukt het Dylan en zijn achtermannen om het luie, vijandige publiek te verpletteren met een haast buitenaards totaalgeluid.
Wat willen jullie nou met dat akoustisch gerammel? Stelletje jammerende moederskinderen, jullie brave burgerlijke kwijlers, ga gauw je broertje pesten.
Play fucking loud!
Met het laatste nummer, een furieuze versie van Like a rolling stone, viert Dylan de overwinning. Hard, meedogenloos, alsof wij allen morgen sterven. En men staat erbij, kijkt ernaar. Ademloos. Het Trojaanse paard is los, de burgerij moet rennen voor z'n leven. De stad brandt.
Daarna: doodse stilte.
Iemand speelt het volkslied.
Maestro, licht!