Neil Young - Live at Massey Hall 1971 (2007)

Het zit em vooral in de details bij AMNAM, hij zingt hier nog voornamelijk 'Afraid, a man feels afraid' wat het lied toch net in een ander licht zet. Domme mensen beschouwen dit nummer sowieso als seksistisch, maar daar is in deze versie geenszins sprake van.

Dit album is in alle opzichten beter dan Harvest, rauwe pure emotie en passie die er in de studio uitgegaan zijn (wat het Nashville gedeelte betreft dan). Zang is loepzuiver, teksten een voor een briljant, gitaarspel strak en ook al is het af en toe wat zwaarmoedig, want Neil schreeuwt zijn eenzaamheid hier haast uit, hij stuurt zijn publiek toch nog met een goed gevoel weg met Dance, Dance, Dance en I am a Child.

Ik geef het je maar te doen: je (soms elektrische) klassiekers in een nieuw jasje steken en je publiek tegelijkertijd een rits nieuwe nummers voorschotelen waar je U tegen zegt. Dit is Unplugged Avant la Lettre en geeft aan waarom Neil Young een van de meest invloedrijke artiesten ooit is. Of denken jullie soms dat Kurt Cobain anders zelf op zijn setlist was gekomen voor MTV Unplugged in New York?

OK, de DVD (of Blu-Ray) bevat geen beelden van het daadwerkelijke concert (ze zijn een paar dagen later opgenomen door Wim van der Linden voor een Duitse tv show, Swing In mit Neil Young) maar het geeft wel een mooi totaal plaatje waar we anders van verstoken waren geweest. Deze pure topvorm zou hij pas in 76 weer halen, en daarom smacht ik nu al naar Archives Vol. 2. Misschien zijn Harvest en After the Gold Rush wat toegankelijker als je niet bekend bent met het werk van Neil, maar als je eenmaal wat bekender bent met dat materiaal dan is dit echt smullen.

Woorden schieten inderdaad te kort bij dit album. Samen met Live at Leeds mijn favoriete livealbum. Waar 'Leeds' het moet hebben van kracht en spirit is het hier die eenvoudige schoonheid van de akoestische gitaar.

Dit album bezorgt me millimeters hoog kippenvel, de neiging te huilen en een ongelooflijke hoeveelheid energie. Het hele optreden is voor mij een hoogtepunt in de songer-singwriter gechiedenis. Old Man en Helpless zijn mijn favorieten, voor zover ik die eigenlijk kan aanwijzen.

Sinds ik dit gehoord heb komt Harvest, toch één van mijn favorieten, bedroevend weinig in mijn CD-speler terecht en dat wil wat zeggen! Dikke 5*

Dit album had ik een paar jaar geleden al eens beluisterd, en redelijk snel aan de kant gelegd als ‘saai’ en ‘voortkabbelend’. Toch goed dat ik het onlangs nog maar weer eens een kans heb gegeven. Live at Massey Hall bleek stukken beter dan ik me had herinnerd.
Neil Young werkt zich met gitaar en piano, door een set bestaand uit vooral (destijds) nieuwe nummers die in de loop van de jaren ’70 allemaal uit zouden komen. In deze akoestische setting vind ik de nummers erg goed tot hun recht komen. Zelfs nummers van Everybody Knows This Is Nowhere, een album dat allesbehalve akoestisch is, blijven hier prima overeind. Samen met de nummers van albums als After the Gold Rush en Harvest, twee albums die beide ook een ander geluid hebben, weet Neil Young de nummers hier als een consistent geheel te brengen. Doordat het alleen maar Neil Young met z’n gitaar en piano is, en vanwege het kraakheldere geluid, klinkt dit album erg intiem. Neil Young’s commentaren tussen de nummers door versterken dat gevoel nog. Wat me nog het meest opviel, was dat hij bijna verlegen klinkt. Dat kan aan mij liggen uiteraard. Ik had het niet verwacht van iemand die al een paar jaar opgetreden had (hoewel Young’s grote doorbraak uiteraard pas een jaar later kwam).
De enige minpuntjes op dit album vind ik de A Man Needs a Maid/Heart of Gold suite en Dance Dance Dance. Hoewel de eerste niet slecht is, vind ik het minder dan de rest van het album. Dance Dance Dance tenslotte heeft niet zoveel om het lijf.

Een aangename verrassing, en een album dat ik vaker moet draaien.

4.0*