Neil Young - Live at Massey Hall 1971 (2007)

Volgens mij heb ik wel indruk gemaakt op je Mr. Mask. Tja dat geklap! Het is live, he. Wel mooi live.

Een pareltje van deze grootheid. Het geluid wat Neil voort brengt moet toch bij iedereen door merg en been gaan. Elk uitgevoerd nummer overstijgt met gemak de studio-opnames.

Ik ben totaal niet van de live-albums. Toch valt me dit niet tegen. Bij 'a man needs a maid' mis ik stiekem het bombast van de strijkers. De meeste nummers komen echter goed uit de verf.

Wat een score ... Is dit mooi zonder enig Neil Young kennis?

Ja.

Kort en bondig antwoord... Het geeft direct een overzicht van Youngs bekendere werk. Als je hem nog niet ken raad ik je aan om het te proberen, want je wordt onmiddelijk gepakt door de Neil met zijn accoustische gitaar... Prachtige hoe hij je zo kan innemen.

Zonder enige Neil Young kennis zou je naast deze ook Weld moeten horen, dan heb je hier de akoestische Neil Young in topvorm en op Weld de rockende Neil Young op zijn best gehoord.

Als ik nog ooit van plan ben om een top 10 in mekaar te zetten, dan komt deze er zeker in te staan!

Echt kippenvel materiaal

Ik wou hem 4,5 * geven omdat hij zo'n prachtige live-cd heeft gemaakt, maar naar het bekijken van de dvd (allemaal materiaal uit 1971) ben ik helemaal verkocht!
Prachtig!
5*!

Deze is echt prachtig, geweldige uitvoeringen van Helpless, Ohio, Old Man + onvergetelijke Down by the River & Cowgirl in the Sand.

Ga een halfje omhoog naar 5*.

Dit is gewoon een mega prachtig live album van Neil met als uitschieter Old Man en wat is die prachtig zuiver van geluid dit album.

Ik ben een beetje overdonderd door de hoge waarderingen. De DVD is erg boeiend, maar over het algemeen zijn de originele uitvoeringen vele malen beter.

Totaal niet mee eens. Sommige akoestische versies op deze plaat zijn echt tig keer beter dan het origineel. Zo vind ik Helpless zo veel mooier zonder CSN erbij.

Elk nummer is tig keer beter dan de studio versies, behalve 'A Man Needs a Maid / Heart of Gold Suite'. Deze versies van 'Down by the River' en 'Cowgirl in the Sand' vind ik te verschillend om goed te kunnen oordelen, maar ik vind ze sowieso gelijkwaardig aan de studio versies.

Door toplijstjes samen te stellen ben je voortdurend bezig om sinaasappelen met bloemkolen te vergelijken. Te verschillend om goed te kunnen beoordelen, bestaat wat mij betreft niet. Het gaat er om wat je mooier vindt. Maar, bij herhalingsoefeningen is het natuurlijk wel een pluspunt dat het zoveel verschilt met het origineel.
Ik schreef overigens dat ik in het algemeen vind dat de originele uitvoeringen beter vond. Na jullie kritiek heb ik nog maar eens een quick scan gedaan. Don't let it bring you down vind ik op Massey beter dan op After the Goldrush.
Ik was ook wel iets te negatief en zal mijn oordeel bijstellen, maar echt goed blijf ik het album niet vinden.

Als je niet van Neil Young houdt, is dat helemaal niet erg. Je hoeft dat dan ook geen beoordeling in de vorm van sterretjes te geven. Om dat tóch te doen en dan met een half puntje te verhogen is even zinloos als belachelijk. Voor liefhebbers, kenners en fans van Young wordt dit album met argumenten zéér goed beoordeeld. En onder één van die groepen hoor ik ook!

Lees ik het nou goed???

Als er één nummer hier beter is dan de studio versie is het 'A Man Needs a Maid' wel. Topper van deze live opname wat mij betreft.

Het zit em vooral in de details bij AMNAM, hij zingt hier nog voornamelijk 'Afraid, a man feels afraid' wat het lied toch net in een ander licht zet. Domme mensen beschouwen dit nummer sowieso als seksistisch, maar daar is in deze versie geenszins sprake van.

Dit album is in alle opzichten beter dan Harvest, rauwe pure emotie en passie die er in de studio uitgegaan zijn (wat het Nashville gedeelte betreft dan). Zang is loepzuiver, teksten een voor een briljant, gitaarspel strak en ook al is het af en toe wat zwaarmoedig, want Neil schreeuwt zijn eenzaamheid hier haast uit, hij stuurt zijn publiek toch nog met een goed gevoel weg met Dance, Dance, Dance en I am a Child.

Ik geef het je maar te doen: je (soms elektrische) klassiekers in een nieuw jasje steken en je publiek tegelijkertijd een rits nieuwe nummers voorschotelen waar je U tegen zegt. Dit is Unplugged Avant la Lettre en geeft aan waarom Neil Young een van de meest invloedrijke artiesten ooit is. Of denken jullie soms dat Kurt Cobain anders zelf op zijn setlist was gekomen voor MTV Unplugged in New York?

OK, de DVD (of Blu-Ray) bevat geen beelden van het daadwerkelijke concert (ze zijn een paar dagen later opgenomen door Wim van der Linden voor een Duitse tv show, Swing In mit Neil Young) maar het geeft wel een mooi totaal plaatje waar we anders van verstoken waren geweest. Deze pure topvorm zou hij pas in 76 weer halen, en daarom smacht ik nu al naar Archives Vol. 2. Misschien zijn Harvest en After the Gold Rush wat toegankelijker als je niet bekend bent met het werk van Neil, maar als je eenmaal wat bekender bent met dat materiaal dan is dit echt smullen.

KIPPEVEL!!! :-o

Meer zeg ik niet. 5*

Woorden schieten inderdaad te kort bij dit album. Samen met Live at Leeds mijn favoriete livealbum. Waar 'Leeds' het moet hebben van kracht en spirit is het hier die eenvoudige schoonheid van de akoestische gitaar.

Dit album bezorgt me millimeters hoog kippenvel, de neiging te huilen en een ongelooflijke hoeveelheid energie. Het hele optreden is voor mij een hoogtepunt in de songer-singwriter gechiedenis. Old Man en Helpless zijn mijn favorieten, voor zover ik die eigenlijk kan aanwijzen.

Sinds ik dit gehoord heb komt Harvest, toch één van mijn favorieten, bedroevend weinig in mijn CD-speler terecht en dat wil wat zeggen! Dikke 5*

wondermooie live cd van de heer YOUNG , echt een parel !!!!

In 2007, net na het verschijnen van dit album, voor het eerst beluisterd. Verpletterende ervaring. Wat een verstilde pracht, wat een wonderschone liedjes. En je hoort de kracht ervan juist in een sobere, accoustische setting. En als je dan probeert te bedenken dat hij veel liedjes speelt die pas op latere albums ('Harvest', 'Time Fades Away' en 'On The Beach') zijn verschenen en dus nog niet bekend waren bij het grote publiek, en toch al zo'n intieme sfeer weten op te roepen. Dan ben je een groot artiest.
Ik heb meer dan 600 albums gewaardeerd, waaronder maar een stuk of 20 platen met 5*****. 4 Young-platen! Dat zegt genoeg. The Master!

Verwachte eerlijk gezegd niet zo'n goed album, maar het gemiddelde is wel terecht als je het mij vraagt.

Grootste misser: Dance Dance Dance. Dan niet het nummer zelf, maar het eeuwige applaus achteraf. Begrijp me niet verkeerd, applaus is voor mij een must bij een live album. Ik krijg altijd kippenvel als zo'n publiek helemaal stuk gaat. Geweldig!
Maar ze hadden het genuanceerder moeten doen. Delen per nummer en niet één nummer waar ze minutenlang klappen.

Dat minutenlang klappen komt omdat ze wachten op de toegift, die daarna in de vorm van I Am a Child ook nog komt.

.............

Op beeld zou het misschien werken. Als je alleen het geluid hebt, is het saai. Zo enthousiast zijn ze trouwens ook niet. Geef mij liever de bootleg van Dire Straits (luister 'Going Home' maar) of The Dance van Fleetwood Mac (luister Tusk/Don't Stop maar). Dat is pas enthousiast publiek.

Dire straits....Dat jij úberhaupt in een Neil Young topic een vergelijk durft te maken met een priegelbandje uit de jaren 80. Schaam je.

Het is te veel eer om nog verder te reageren.