Herbie Hancock - Head Hunters (1973)

Dat loopje in Chameleon!

4 *

Hancock is echt een genie. Unieke timing. Prachtige experimenten ook met alternatieve instrumenten en muziekstijlen. Een pionier en echt een van de grootsten.

Deze plaat is fantastisch, met Sly als psychedelisch hoogtepunt, en Watermelonman...dat begin...hoe kom je erbij...Superb.

Ik ben nu voor de eerste keren jazz aan het luisteren en heb KOB en A Love Supreme (volgens velen de 2 beste jazz albums ooit gemaakt) beide al geluisterd. Vond KOB goed, maar te rustig. Met A Love Supreme had ik niet zoveel. Ik was even door de top 40 jazz gegaan en deze viel wel op vanwege de albumhoes. Dus maar eens gaan luisteren. Bij Chameleon zit meteen een heerlijk loopje Waar ik ook blij mee ben, is dat er genoeg instrumenten in zitten. Dit vind ik veel beter. De rest van de nummers zijn ook heerlijk en is dit het tweede jazz album wat ik echt goed vind (Aja van Steely Dan ook)

Dat beginloopje van Chameleon zit al de hele dag in mijn hoofd! Niet dat dat erg is

Verhoging van 4,5* naar 5*, na 7 keer luisteren beginnen de andere nummers ook steeds beter te worden. Geweldig album!!!!!

Kan iemand mij vertellen waar ik dat basloopje van Chameleon nog meer van ken?
Het moet iets in de hip hop zijn.

Een van deze?

In Money on my brain is het in ieder geval erg nadrukkelijk aanwezig. In de andere was het mij nog niet opgevallen.

Lekker album, alleen af en toe zitten er wat irritante hoge stukjes tussen (weet niet wat voor instrument dat is) en het laatste nummer vind ik niet heel boeiend.

3,5*

eerste twee nummers: 4,5
laatste twee nummers: 3,5

komt uit op 4 sterren : )

Ik vind dit erg lekker, heeft iemand nog tips voor muziek die hier op lijkt? Lekker groovend dus

Herbie Hancock - Thrust (meer groove per seconde kun je haast niet vinden)

Haha ik had er even bij moet zeggen dat ik van Herbie al Man-Child, Thrust en sextant heb geluisterd. Die vind ik ook erg goed maar ik bedoel dus andere artiesten.

Hoewel niet helemaal in dezelfde stijl denk ik dat je Roy Hargrove's Hard Groove wel kunt waarderen, maxinator.

Oei het voelt stom om met "maxinator" aangesproken te worden (eigen schuld natuurlijk ).

Maar.... Common, Q-tip, Erykah Badu Ik ga het zeker checken

De geluiden in Watermelon Man doen me sterk denken aan een stel heel raar fluitende vogels, ik kan me een grijns vaak moeilijk onderdrukken wanneer ik het nummer weer beluister .

perfect na te doen met 'n 'panfluit' van bierflesjes, weet ik uit ervaring!

hoewel erg veel ge-freak en ge-experimenteer is dit toch 'n heel toegankelijke plaat!

haha, als ik nou een panfluit bezat .

Herbie Hancock, aan de wieg van de Jazzrockfusion, creeert hier een lekker funky plaat. Veel Rhodes, lekker funky baslijntjes en straight-on drumbeats.

Heel andere koek dan andere vroege jazzrockfusion platen van oa. Wheather Report, Return to Forever, Willam's Lifetime en natuurlijk Miles Davis.

Het soms wat langrdadige aan deze elpee, weerhoudt mij ervan het volle pond uit te keren, voor wat betreft de score.

Drie bierflesjes op rij: halfleeg, kwartleeg en geheel leeg. Het vereist enige oefening, maar dan lijkt het ook sprekend!

where the Chameleon meets the Watermelon man to talk to Sly and plays jazz with with Vein Melter on a five star level.

Haha, ik betwijfel of ik het ooit zou proberen, maar toch bedankt voor de tip .

Zeer vermakelijke funkplaat. Fijne instrumentaties die blijven boeien, ondanks de lange speelduur van de tracks en ondanks het gegeven dat er niet eens heel veel variatie geboden wordt. Dat is dus ook niet nodig. De nummers blijven op deze manier heerlijk hangen en bovendien swingt het behoorlijk. En ook dat laatste is vrij knap, aangezien er ook genoeg ingetogen momenten op Head Hunters staan. Fijne funk/toegankelijke jazz is dit met voor mij als hoogtepunt Watermelon Man.

Een van de weinige jazzartiesten die ik goed kan hebben. De jazz / funk combinatie is uitstekend te noemen. Twee zaken die bij mij bijna nooit leiden tot een positieve waardering, instrumentale albums en lange tracks, blijken dus wel te kunnen werken. Petje af voor de 4 nummers op dit lekker album van Herbie.

Wat een fantastische plaat is dit, vooral de eerste twee nummers. Wat een groove, echt fantastisch! Dit gaat vaker gedraaid worden in huize Lexcoaster.

Hét Jazz-Funk album waar alle toekomstige fusionplaten aan gemeten zouden worden! Met de piano ingruild voor een rij elektrische toetsen en synths allerhande, aangevuld met een breed gamma aan percussie, saxen en andere blaasfluiten -tot een simpel bierflesje toe- allemaal tegen een stevige beat; niets is te veel om een hard, authentiek funkgeluid tevoorschijn te toveren. En vanuit een jazzachtergrond creëert dit gezelschap een magisch hybride. De solo's en structuren worden kundig met de funky instrumentatie gerijmd. Jazz om op door te zakken, Funk om je achterover te leggen.

Toch een sterretje er vanaf, vanwege de laatste twee nummers. die zijn lang niet slecht, maar missen de funk feel die de eerste twee hebben wat die nummers zo geweldig maakt.

Wat een vette jazz en funk plaat is dit zeg. "Head Hunters" is een echte trip van begin tot eind. Herbie Hancock bouwt zijn composities gestaag op, laag voor laag. Iedere laag heeft weer een ander of extra instrument. Je wordt erin meegezogen, ontzettend verslavend en hypnotiserend. Deze plaat kent slechts vier nummers, louter instrumentaal. Maar de lengte en het gebrek aan vocalen is op geen enkel moment een bezwaar. De eerste twee tracks is pure funk. Het basloopje uit "Chameleon" is zo aanstekelijk dat je het niet meer uit je hoofd krijgt. De intro van "Watermelon Man" is al net zo pakkend. Vanaf de derde track krijgt de jazz de overhand. Op "Sly" is het een opzwepende mix van blazers en toetsen, waarop "Vein Melter" meer ingetogen en subtiel is. Kenmerkend voor alle nummers is die onderliggende vibe en groove die "Head Hunters" tot een spannende luisterbelevenis. Deze verveelt nooit!

als je de linernotes leest zie je dat het inderdaad op bierflessen gespeeld is.

Er is ook een andere versie van van Watermelon Man gemaakt door Herbie Hancock al in de jaren 60 toch?