Marilyn Manson - Heaven Upside Down (2017)

Voor de nieuwe Sherlock Holmes-film hebben ze Nicholas Cage weten te strikken?

Zijn vorige plaat beviel zeer goed! Hopelijk zet hij deze trend door!

Zeker! Vooral Killing Strangers komt bij mij nog dagelijks voorbij

Tyler Bates is ook nu weer betrokken, dus wie weet. Al trekt Manson zelf ook vergelijkingen met Antichrist Superstar en Mechanical Animals, maar dat doet hij wel vaker.

WE KNOW WHERE YOU FUCKING LIVE is al te beluisteren: Marilyn Manson - WE KNOW WHERE YOU FUCKING LIVE (official audio) - YouTube

????

Lijkt er toch totaal niet op?

Hmm... Na het horen van die eerste single klinkt zijn uitspraak niet zo vreemd meer. Zo Antichrist Superstar'ish heeft hij in geen eeuwen geklonken. Heerlijk overstuurde bak herrie.

Wat een teringherrie zijn nieuwe single en een gruwelijke clip erbij.
Als de rest van de plaat ook zo is dan kan ik niet wachten

Na een 1e luisterbeurt zeker niet teleurgesteld.
Op een paar nummers na klinkt het spannend en hier en daar gelaagd zoals Holywood, MA en AS.
Wel is het geluid wat poppier dan alle voorgaande albums.
Uitschieters (tot nu toe): Saturnalia, Jesus Crisis, Blood Honey, Threats of Romance.

Ik mis trouwens het instrumentale nummer dat live wel gespeeld werd. Jammer, want dat was wel iets vernieuwends voor Manson. Ik had het graag op de CD gezien.

Het is even wennen, behoorlijk agressiever dan voorganger The Pale Emperor (2015). Dat was toen een fijne hernieuwde kennismaking...

Het openingsnummer Revelation #12 valt verkeerd. Nummers met het opnoemen van cijfers kunnen heel goed en catchy uitpakken maar dat doet deze niet. Dan liever Tattooed in Reverse waar duidelijk iets meer tijd aan besteed is.

De single We Know Where You Fucking Live klinkt deels als een KISS nummer (met NIN invloeden) in de refreinen, de rest is typisch MM zoals ik het ken van ouder werk. Say10 was volgens mij de originele titel van het album, maar die is aangepast na het overlijden van MM's vader (aldus Wikipedia). Deze doet me weer denken aan het werk van Ministry van 20 jaar geleden.

Kill4me ElectroRock klinkt als een nummer dat ook nog op de voorganger had kunnen staan als het niet zo door synths was gedomineerd in de refreinen. Saturnalia volgens mij hoor ik daar een stukje van het James Bond theme? en lijkt geïnspireerd door de Post-Punk van de 70s en 80s. Aardig nummer, duurt alleen even voor het pakt. Misschien dat het daarom zo lang is?

Je$u$ Cri$i$ eindelijk weer een titel die uitdaagt, maar de tekst in de eerste minuut pakt totaal niet. Ik had gehoopt op een anthem met Je$u$ Cri$i$ in het refrein maar helaas niet... gemiste kans. Ook hier hoor ik Ministry in terug. Pas in de tweede helft wanneer het nog meer op Ministry begint te lijken hoor ik vuur in de stem en wordt het nog enigszins recht gezet.

Blood Honey ingetogen en de intro doet nu aan IAMX denken, meer synths en spelen met hard en zacht.

Heaven Upside Down eigenlijk het meest 'gewone' Rock nummer op het album... meest natuurlijke nummer op het album ondanks MM die met zijn stem de limieten opzoekt.

Threats of Romance Ook deze is voor MM's doen behoorlijk ingetogen, en ik hoor ook wel Beatlesque invloeden in het gitaarwerk naast wat T-Rex. Zou hij al wat gehoord hebben van Foo Fighters - Concrete and Gold (2017) toen hij dit nummer schreef?

De teksten op dit album klinken minder pakkend en de manier waarop het gezongen wordt spreekt me ook minder aan. Het is steviger geworden in de eerste helft, minder donker dan The Pale Emperor en meer agressiever. Maar het klinkt meer gevarieerd maar ook minder gefocust. De meeste nummers hoor ik wel maar voel ik niet. Het is pas de eerste beluistering en Marilyn Manson heeft genoeg krediet opgebouwd dat ik dit album nog wel een paar keer zal beluisteren... hopelijk valt het dan beter.

Favoriete nummer... afsluiter Threats of Romance

We Know Where You Fucking Live viel me wat tegen na de eerste luisterbeurten. Gelukkig is het album in het algemeen beter.

Marilyn Manson is er weer in geslaagd een goed album uit te brengen. The Pale Emperor was een aangename verrassing en klonk vooral verfrissend. Dat album was meer een gitaaralbum. Op dit nieuwe album keer hij terug naar zijn Industrial sound.

Het openingsnummer is leuk maar niet het beste nummer van de plaat. Say10 & Kill4me klinken na een eerste luisterbeurt het meest aangenaam. Saturnalia is ook niet verkeerd maar mocht een stuk korter. Naar het einde hoor ik in dat nummer ook het James Bond theme nummer zoals hierboven al werd neergeschreven. De afsluiter Threats of Romance is ook een mooi nummer.

Laat me raden dit is ook niet meer de agressieve up-tempo zoals vroeger?

Het is bovenal een zeer slappe plaat. De frisse wind van de voorganger is helemaal weg, dit lijken meer b-kantjes van eerdere albums die nergens écht overtuigen. Voorlopig kan ik ook nog geen groeipotentie ontdekken.

Zeer teleurstellend, zeker omdat Bates gewoon nog aan boord is.

Wat ik er tot nu toe van heb gehoord, klinkt het vooral als meer van hetzelfde. Alle bekende Manson elementen zitten erin, maar echt bizonder wil het maar niet worden.

Op en top een Marilyn Manson-album, maar het songmateriaal doet meer dan eens nogal geforceerd en vooral ongeïnspireerd aan. Een beetje plichtmatig. Gelukkig staan er dan ook wel een paar sterke songs op het album, waardoor het geheel nog niet eens zo beroerd is. Maar we kunnen inmiddels wel stellen dat meneer Manson als artiest een mooie toekomst achter zich heeft.

Ik blijf bij mijn eerdere oordeel. Het is geen slecht album, maar echt vlammen doet het niet. Nummers als Saturnalia, Say10 en Kill4Me zijn toch een beetje saai.

Beste nummers tot nu vind ik Revelation en We Know Where You Fucking Live. Dat zijn dan meteen ook de heftigste nummers van het album. Vast geen toeval.

Saturnalia saai?
Ik vind het vergelijkingen hebben met de gothic rock van de jaren 80 met oa bauhaus.
Hele donkere mooie sfeer.
Marilyn is net oude wijn

Threats of Romance kan wel redelijk mee met de hardheid van de voorgaande plaat. Verder toch een stapje terug.