Miles Davis - Bitches Brew (1970)
mijn stem
484 stemmen
Verenigde Staten
Jazz / Rock
Label: Columbia
-
Pharaoh's Dance (20:04)
-
Bitches Brew (26:58)
-
Spanish Key (17:31)
-
John Mclaughlin (4:22)
-
Miles Runs the Voodoo Down (14:01)
-
Sanctuary (10:57)
-
Feio * (11:49)
-
Spanish Key [Alternate Take] * (10:20)
-
John Mclaughlin [Alternate Take] * (6:39)
-
Miles Runs the Voodoo Down [Single Edit] * (2:49)
-
Spanish Key [Single Edit] * (2:49)
-
Great Expectations [Single Edit] * (2:41)
-
Little Blue Frog [Single Edit] * (2:36)
-
Bill Graham Intro [Tanglewood Live 1970] * (0:12)
-
Directions [Tanglewood Live 1970] * (9:31)
-
Bitches Brew [Tanglewood Live 1970] * (9:15)
-
The Mask [Tanglewood Live 1970] * (3:55)
-
It's About That Time [Tanglewood Live 1970] * (7:30)
-
Sanctuary [Tanglewood Live 1970] * (1:35)
-
Spanish Key / The Theme [Tanglewood Live 1970] * (6:32)
-
Miles Runs the Voodoo Down [Tanglewood Live 1970] * (4:39)
-
Bill Graham Outro [Tanglewood Live 1970] * (0:22)
toon 16 bonustracks
totale tijdsduur:
1:33:53
(2:57:07)
6
geplaatst: 27 februari 2025, 22:51 uur
Miles was boos.
Hij had in 1959 een landmark afgeleverd, Kind of Blue.
Maar het was 1969. In a Silent way was net uitgebracht.
Overal hoorde hij jonge rockgroepen die duidelijk inspiratie hadden gevonden bij Jazz en freeform.
Maar Jazz was out, Rock was in. HIj zat zonder werk, en zonder geld.
Hij stormde het kantoor binnen van de baas, en wou geld, of ontslagen worden van verplichtingen bij Columbia. Columbia zag dat niet zitten en bood hem aan op tournee te gaan met wat van die rockbands, in de hoop een nieuw publiek aan te boren, of zijn sound wat aan te passen.
Hij besloot dat hij dit beter deed, en ging zelf aan het werk, gooide de helft van zijn quintet buiten en haalde een ensemble van topmuzikanten binnen : Chick Corea, Larry Young; Wayne Shorter; Bernie Maupin; McLaughlin, allemaal later zelf grootheden binnen de jazzfusion. Een dubbele electrische bezetting, bas, ritme en gaf de opdracht : Volg, en geef het beste wat je kan. Dat deden ze.
1970. 9 maanden na In a Silent way kwam dit. Dit was wild, dit was anders, dit lanceerde Miles weer. Iedereen was er gek van. De Zappa fans, De Pink Floyd fans, de Jazz fans, Sly Stone fans. De manier dat het gemixt is, gewoon echt apart.
De enige echte rockster van de Jazz verkocht maar liefst 100.000 exemplaren (ondertussen 1.000.000) van dit album, met om het mooi te zeggen, moeilijk toegankelijke muziek. (Hoewel echt gevarieerd en voor Miles is het best toegankelijk)
Dit is een essentiële plaat binnen de Jazz. Zet ik dit elke dag op, nee hoor. Misschien eens per jaar. Maar genieten doe ik er elke keer van. 5*.
Hij had in 1959 een landmark afgeleverd, Kind of Blue.
Maar het was 1969. In a Silent way was net uitgebracht.
Overal hoorde hij jonge rockgroepen die duidelijk inspiratie hadden gevonden bij Jazz en freeform.
Maar Jazz was out, Rock was in. HIj zat zonder werk, en zonder geld.
Hij stormde het kantoor binnen van de baas, en wou geld, of ontslagen worden van verplichtingen bij Columbia. Columbia zag dat niet zitten en bood hem aan op tournee te gaan met wat van die rockbands, in de hoop een nieuw publiek aan te boren, of zijn sound wat aan te passen.
Hij besloot dat hij dit beter deed, en ging zelf aan het werk, gooide de helft van zijn quintet buiten en haalde een ensemble van topmuzikanten binnen : Chick Corea, Larry Young; Wayne Shorter; Bernie Maupin; McLaughlin, allemaal later zelf grootheden binnen de jazzfusion. Een dubbele electrische bezetting, bas, ritme en gaf de opdracht : Volg, en geef het beste wat je kan. Dat deden ze.
1970. 9 maanden na In a Silent way kwam dit. Dit was wild, dit was anders, dit lanceerde Miles weer. Iedereen was er gek van. De Zappa fans, De Pink Floyd fans, de Jazz fans, Sly Stone fans. De manier dat het gemixt is, gewoon echt apart.
De enige echte rockster van de Jazz verkocht maar liefst 100.000 exemplaren (ondertussen 1.000.000) van dit album, met om het mooi te zeggen, moeilijk toegankelijke muziek. (Hoewel echt gevarieerd en voor Miles is het best toegankelijk)
Dit is een essentiële plaat binnen de Jazz. Zet ik dit elke dag op, nee hoor. Misschien eens per jaar. Maar genieten doe ik er elke keer van. 5*.
0
geplaatst: 24 oktober 2025, 16:57 uur
Boomersstory schreef:
Zelf heb ik het idee dat heel veel jazz musici sterk zijn geïnspireerd door het meesterwerk van Miles. En laat ik de versie op double vinyl nu scoren 3 jaar terug op een platenmarkt in Dordt. En wel puntgaaf! Tot op de dag van vandaag zeer verguld mee.......Gaat dit luisteren en oordeel zelf....
een logische opvolger in a silent way..Zelf heb ik het idee dat heel veel jazz musici sterk zijn geïnspireerd door het meesterwerk van Miles. En laat ik de versie op double vinyl nu scoren 3 jaar terug op een platenmarkt in Dordt. En wel puntgaaf! Tot op de dag van vandaag zeer verguld mee.......Gaat dit luisteren en oordeel zelf....
0
geplaatst: 24 oktober 2025, 16:59 uur
davevr schreef:
Miles was boos.
Hij had in 1959 een landmark afgeleverd, Kind of Blue.
Maar het was 1969. In a Silent way was net uitgebracht.
Overal hoorde hij jonge rockgroepen die duidelijk inspiratie hadden gevonden bij Jazz en freeform.
Maar Jazz was out, Rock was in. HIj zat zonder werk, en zonder geld.
Hij stormde het kantoor binnen van de baas, en wou geld, of ontslagen worden van verplichtingen bij Columbia. Columbia zag dat niet zitten en bood hem aan op tournee te gaan met wat van die rockbands, in de hoop een nieuw publiek aan te boren, of zijn sound wat aan te passen.
Hij besloot dat hij dit beter deed, en ging zelf aan het werk, gooide de helft van zijn quintet buiten en haalde een ensemble van topmuzikanten binnen : Chick Corea, Larry Young; Wayne Shorter; Bernie Maupin; McLaughlin, allemaal later zelf grootheden binnen de jazzfusion. Een dubbele electrische bezetting, bas, ritme en gaf de opdracht : Volg, en geef het beste wat je kan. Dat deden ze.
1970. 9 maanden na In a Silent way kwam dit. Dit was wild, dit was anders, dit lanceerde Miles weer. Iedereen was er gek van. De Zappa fans, De Pink Floyd fans, de Jazz fans, Sly Stone fans. De manier dat het gemixt is, gewoon echt apart.
De enige echte rockster van de Jazz verkocht maar liefst 100.000 exemplaren (ondertussen 1.000.000) van dit album, met om het mooi te zeggen, moeilijk toegankelijke muziek. (Hoewel echt gevarieerd en voor Miles is het best toegankelijk)
Dit is een essentiële plaat binnen de Jazz. Zet ik dit elke dag op, nee hoor. Misschien eens per jaar. Maar genieten doe ik er elke keer van. 5*.
en vergeet Marcus Miller niet.....-;)Miles was boos.
Hij had in 1959 een landmark afgeleverd, Kind of Blue.
Maar het was 1969. In a Silent way was net uitgebracht.
Overal hoorde hij jonge rockgroepen die duidelijk inspiratie hadden gevonden bij Jazz en freeform.
Maar Jazz was out, Rock was in. HIj zat zonder werk, en zonder geld.
Hij stormde het kantoor binnen van de baas, en wou geld, of ontslagen worden van verplichtingen bij Columbia. Columbia zag dat niet zitten en bood hem aan op tournee te gaan met wat van die rockbands, in de hoop een nieuw publiek aan te boren, of zijn sound wat aan te passen.
Hij besloot dat hij dit beter deed, en ging zelf aan het werk, gooide de helft van zijn quintet buiten en haalde een ensemble van topmuzikanten binnen : Chick Corea, Larry Young; Wayne Shorter; Bernie Maupin; McLaughlin, allemaal later zelf grootheden binnen de jazzfusion. Een dubbele electrische bezetting, bas, ritme en gaf de opdracht : Volg, en geef het beste wat je kan. Dat deden ze.
1970. 9 maanden na In a Silent way kwam dit. Dit was wild, dit was anders, dit lanceerde Miles weer. Iedereen was er gek van. De Zappa fans, De Pink Floyd fans, de Jazz fans, Sly Stone fans. De manier dat het gemixt is, gewoon echt apart.
De enige echte rockster van de Jazz verkocht maar liefst 100.000 exemplaren (ondertussen 1.000.000) van dit album, met om het mooi te zeggen, moeilijk toegankelijke muziek. (Hoewel echt gevarieerd en voor Miles is het best toegankelijk)
Dit is een essentiële plaat binnen de Jazz. Zet ik dit elke dag op, nee hoor. Misschien eens per jaar. Maar genieten doe ik er elke keer van. 5*.
0
geplaatst: 24 oktober 2025, 17:01 uur
Arbeidsdeskundige schreef:
Dit is een magistraal album waarin ik volledig kan wegdromen.
100 procent mee eensDit is een magistraal album waarin ik volledig kan wegdromen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.