Miles Davis - Bitches Brew (1970)

Niet volgens je top 10, toch...

Ik verwachtte dit antwoord al van jou . Tja, die van Mingus vind ik in feite beter, dus is dit mijn op één na favoriete jazz-plaat. Maar om het kort te houden noemde ik dit gewoon mijn favoriet .

Het is inderdaad niet echt verstandig om gelijk met deze te beginnen. Wat dat betreft is In A Silent Way een veel betere introductie. Mag het een stukkie ouder zijn dan raad ik je voor al zijn albums die hij maakte met arrangeur Gil Evans aan: Kind Of Blue, Sketches Of Spain en Porgy And Bess.

Het is maar goed dat je net komt kijken, anders zou ik je deze opmerking zwaar aanrekenen. Als je de vroege Trane al niet kunt hebben, raad ik je aan om maar lekker pop te gaan luisteren, en je niet met muziek als kunstvorm bezig te houden.

Bitches Brew...

Jazz is het niet meer, interessant wel. Maar hierna ging Miles snel aan het "lekker makkelijk"-syndroom neer.

Dat klopt niet helemaal. Dat dit een abstract album is dat breekt met de norm, dat is waar. Het is eerder een fusie tussen rock en jazz en erg vernieuwend. Maar het blijft toch in het jazzcircuit hoor.

Uit dit album blijkt nog eens dat onze Miles wel degelijk een groot deel van de jazzgeschiedenis (en heeft zelfs andere stijlen beïnvloed) heeft geschreven. Met de dood van Jimi Hendrix (1969) is hij hieraan begonnen. Dit album was/ is uniek door plots met rock-instrumenten te gaan werken in een geïnproviseerd album.

Daarbij vind ik de muziek/ dit album ook erg knap. Vooral dat speciale, artistieke van Davis, komt in dit album naar boven. Vooral de eerste cd vind ik goed. In Pharao's Dance, is er zo'n sterke samenhang. Ik word nog altijd zot als ik die fantastische 6 eerste minuten hoor van dat nummer. Die opbouw is zo krachtig. Eerst in de melodie komen en dan die scherpe trompetklanken daartussen.

Bitche's Brew zelf vind ik ook super. Dit is echt een nieuwe die Miles bracht in de jazzwereld, heel innovatief.

Voor iedereen die tegen een stoot kan, dit indrukwekkend revolutionair album.

Opm. velen vermelden dat de muziek niet 'mooi' is. Muziek hoeft niet mooi te zijn. Als je muziek zoekt die je mooi vind, ga dan naar Chet Baker of Louis Armstrong. (Niet dat ik daar iets op tegen heb).

Euh.. dat plots was dus niet echt het geval. Ja, voor wat betreft het materiaal wat op dat moment officieel te krijgen was maar Davis was al een paar jaar bezig met elektrisch instrumentarium en elektrische sessies. Echter, die waren op dat moment bijna nog door niemand gehoord. Wat dat betreft zijn de Complete In A Silent Way en Complete Bitches Brew boxen echte aanwinsten en laten erg goed Davis' ontwikkeling horen.

Kan jij me dan een album geven dat vroeger gemaakt was en die elementen bezit?

Gary Burton - Duster (1967) schijnt de eerste te zijn. Verder natuurlijk Davis' eigen In a silent way (1969). Maar Bitches brew was natuurlijk het meesterwerk dat het genre definieerde.

ik denk dat hij bedoeld dat Miles al voor het maken van Bitches Brew experimenteerde met alternatieve instrumentatie. en dat klopt, maar doet niets af aan het effect van deze plaat: sloeg in als een bom en Jazz kreeg een enorme impuls door deze plaat.

Jep.
Aan Paalhaas:
vind je die Gary Burton - Duster (uit 1967) goed?

Ik heb ernaar gezocht, maar kreeg hem niet gevonden (al heb ik niet hard mijn best gedaan). Daarom zei ik ook: schijnt
Maar op zijn A genuine Tong funeral (1968) kun je ook al duidelijk het jazz-rock-geluid horen. Ik noemde In a silent way al, maar ook op het ondergewaardeerde Filles de Kilimanjaro (1968) van Davis is er al duidelijk sprake van een jazz-rock-sound. En ja, die albums vind ik allebei erg goed. Verder heb ik natuurlijk al gezegd dat Bitches brew absoluut het meesterwerk is dat het genre definieerde, maar het was dus niet de eerste.

Ik heb maar weer eens een blinde jazz-aankoop gedaan en opnieuw is het een schot een de roos. Het beste wat ik van Miles Davis heb gehoord in ieder geval, beter dus dan Kind of Blue. Ook in vergelijking met bijvoorbeeld The Mahavishnu Orchestra vind ik dit wat completer en diepgaander, vooral de eerste 2 nummers zijn ronduit fantastisch.

Ik heb overigens het jaartal aangepast van 1969 naar 1970, aangezien we op deze site aan releasedata doen en niet aan opnamedata.

Ik ga deze maar eens verhogen, geweldige plaat. Net als mr. Hammerhead op de gok gekocht. Naarmate ik meer naar jazz ben gaan luisteren pakte dit album me steeds meer. In tegenstelling overigens tot veel Wheater Report albums, dat vind ik eigenlijk alweer veel te braaf als je het vergelijkt met deze plaat. 4,5*

edit: favorieten zijn: Pharaoh's Dance en Spanish Key

Ja, waarom doen we dat op deze site eigenlijk? Ikzelf vind het veel logischer om de opnamedata te gebruiken. Soms wordt muziek pas jaren later uitgebracht, en dat kan wel eens tot verwarring leiden. Bovendien leg je daarmee de nadruk op de commerciële kant van de zaak (de datum waarop een platenmaatschappij er geld aan begon te verdienen) i.p.v. op de artisitieke (de datum waarop een artiest zijn werk opneemt).

[offtopic]Die zijn niet altijd even duidelijk en duren soms jaren. Hoe moeten we dat straks (=grapje) in hemelsnaam dan gaan invullen bij Chinese Democracy van een zekere Axl Rose???[/offtopic]

Als de opnames jaren in beslag nemen, neem je gewoon de datum waarop de laatste opname is gedaan.

Opzich best logisch om opnamedata te gebruiken, maar zeker bij sommige oudere en enigszins "vergeten" opnamen is het lang niet altijd meer duidelijk wanneer deze plaatsvonden.

Ook lastig overigens bij veel platen nu in het begin van het jaar uitkomen. Die worden in het jaar ervoor opgenomen en dat gaat dus voor flink wat verwarring zorgen dan. Of je moet alleen bij jazz-platen met opnamedata gaan werken, maar da's ook weer zo wat.

Heb dit album al enkele jaren. Niet mijn enige van Miles Davis, heb er heel wat.
Eigenlijk jazzmuziek en dat verrast me op een site voor rockmuziek.
Mar niet erg, want dit is zogenaamde crossover, een mengeling van jazz, soul, funk, rock etc...

Zéér warme plaat is dit !
4.5 sterren voor mij ! **** 1/2

Pardon? Hoe kom je erbij dat MusicMeter een site is voor enkel rockmuziek?

Ja inderdaad, want dan was ik hier allang weggeweest

Nou, niet enkel rockmuziek, maar die komt wel het meest aan bod dacht ik... heb me misschien niet juist uitgedrukt ?

Ik dacht dat jazz hier nogal... stiefmoederlijk behandeld werd...

foutje!

Enfin, ik blijf dit Miles Davis album bewonderen !!

Dit is tot nu toe het enigste album dat echt dichtbij A Love Supreme komt qua genialiteit, deze Cd inmiddels zo'n 5 keer geluistert (best weinig maar komt wel nog) en ben al ongelooflijk flink onder de indruk, geweldig experimenteel en verveelt geen minuut. Ik kocht deze Cd tijdje geleden blindelings voor 20euro en kan toch al zeggen dat het elke cent meer dan waard is, Kind of Blue kende ik al van Miles maar iets zei me dat ik deze meer zou gaan waarderen en momenteel is dat wel zo, ik zit eigenlijk nog best zwaar te twijfelen, of ik hier geen halfje teveel geef en Kind of Blue halfje te weinig. Aan de ene kant is Kind of Blue muziekaal wat minder sterk voor me maar die Cd bezit dan het klassieke Jazz-geluid samen met Coltrane en Julian, dit is dan erg rockachtig waar ik ook erg van hou.

In tegenstellig tot veel mensen die waarschijnlijk Cd1 veruit de betere vinden vind ik de beide Cd's even goed eigenlijk, daarom heb ik ook besloten om een favo te kiezen van elke Cd:
Cd1: Phaoahe's Dance Briljant gewoon, alles klopt aan die track.
Cd2: Spanish Key, en eigenlijk is dit vreemd genoeg ook mijn favo Miles-track tot nu toe gewoon, klinkt miss vreemd maar die track vind ik het heerlijkst om te beluisteren, ik ken tot nu toe ook alleen maar deze en Kind of Blue maar Spanish Key is voor mij een eenzame topper en zelfs mijn 3de favo Jazz-track tot nu toe.

Bitches Brew is ook erg geniaal en elke keer ik die track uit heb is dat alsof ik een hele Jazz-reis genomen heb, wat ik ook erg leuk vind aan Cd 1 is dat je gewoon na 15min zoiets hebt van damn ik zit al lang te luisteren, als je dan kijkt hoe ver je al zit merk je dan dat er nog veel meer genialiteit moet komen. (Vind ik gewoon erg fijn).

Cd2 opent dan met mijn favo Miles-track, gewoon me favo Miles-track om zoveel redenen vreemd genoeg: Miles die daar echt geweldig tekeer gaat, track heeft juist de toptijd voor mij dan. In John McLaughlin hoor ik vreemd genoeg alleen de zijmannen spelen, daar hoor je Miles gelijk niet in actie (tenzij ik verkeerd luister), Miles Runs The Voodoo Down is ook super, geweldig hoe ze daar elkaar aflossen vind ik en op elkaar inspelen. Sanctuary is dan 11min van rustige topkwaliteit, de enige track waar je echt op rust kan komen naar mijn mening.

Genoeg geschreven ik kom dan maar meteen ter zake, 5* en momenteel #5 in mijn top10, mijn 2de favo JazzCd at the moment, nu blijft de vraag of ik deze echt beter vind dan Kind of Blue, momenteel wel maar ik denk dat vanaf ik weer meer Miles, John en Julian-werken ga leren kennen ik miss meer de neiging ga krijgen die Cd te luisteren. Ik ben benieuwd hoe dit gaat evolueren, maar voor nu zo dus .

Is dit een dubbel-CD?

Ja, waarvan Cd1 de eerste 2 tracks zijn en Cd2 de andere 4. Maar dat vertelde ik je al.

Orgineel zullen het wel 4 LP's geweest zijn? Want ik 1970 waren er nog geen CD's op de markt .

2 is wel genoeg, hoor.

nee hoor Da man; gewoon een dubbel elpee in een prachtige kartonnen klaphoes

Kent iemand overigens 'The Complete Bitches Brew Sessions'?

'The Complete Bitches Brew Sessions' - een 4 cd box met ca 265 min lengte. Op deze staan er nog alternate takes, 9 outtakes en een selection van previously released LPs. Volgens mij alleen nog tweede hand te koop

Heb je hem ook wel eens gehoord Harald; een zoektocht waard?
Vier uur en 25 min. is een beste hap overigens.