Miles Davis - Bitches Brew (1970)

Vind ik dit mooie muziek? Het antwoord daarop moet ik met nee beantwoorden, maar ik vind dit wel heel knappe muziek. Het zit vernuftig in elkaar en de muzikanten zijn duidelijk virtuosen op hun instrument. Om ernaar te luisteren en echt van te genieten is voor mij een brug te ver. Ik mis de echte kop en staart van de songs, waardoor ik ongeacht de virtuositeit van de Miles Davis en zijn band het lastig vind om de plaat uit te zitten. "Kind of Blue" vind ik persoonlijk toegankelijker dan deze "Bitches Brew". Ik waardeer de experimenteerdrift en de vernieuwingsdrang, maar deze is niet op alle vlakken aan mij besteed.

Technisch allemaal heel knap, maar het doet me verder nauwelijks iets. Geef mij maar Kind Of Blue.

Grootste minpunt vind ik dat deze plaat na Sanctuary is afgelopen. En dat is niet louter een verkapt compliment; ik vind het namelijk best een abrupt einde (zeker voor een plaat waar zo de tijd wordt genomen om alles op te bouwen). Die door merg en been gaande toeters aan het eind van Sanctuary doen me volledig opzweven om vervolgens onaangenaam snel neergelaten te worden. Slachtoffer van zijn eigen volmaaktheid is dit dus eigenlijk. Wat een plaat

Wat is dit voor mij een ongelooflijk harde noot om te kraken. Eerst ging alles langs me heen, nu maakt het al veel meer indruk, maar echt vat op deze jazz krijgen lukt me nog niet zo. Maakt mij toch vooral heel benieuwd waar het eindigt tussen mij en dit album. Hij is in elk geval spannender dan Kind of Blue

Dit is geen jazz, vrind, dit is rockjazz of andersom, ook wel aangeduid met fusion - als je beta bent - lees mijn eerdere berichten hier - snap ik het. sweet memories of Risk!

Ach ja who gives a f•ck wat dit is. Goed toch nog een keertje dan.

Dit is fusion. Fusion is de mengvorm van rock met jazz. Dat kan dus gelikte troep a la yellowjackets zijn en ook het beter beluisterbare werk van Herbie Hancock of Return to Forever. Allen fusion: mengvorm van jazz met Rock, net als Bitches Brew.

Dit is geen freejazz. Freejazz is namelijk vrij(er) van structuur, kent weinig akkoorden en stroomt los van de 'regels' van jazz en akkoorden. Dat is hier niet het geval. Het album kent juist veel structuur en muziektechnisch wordt hier weinig buiten de pot gepiest.

Niet alles wat experimenteel klinkt in jazz is gelijk freejazz.

Ja, ik weet dat dit jazz fusion is. Maar in mijn oren klinkt dit toch nog steeds als een vorm van jazz (met rockinvloeden), meer dan het werk van Frank Zappa bijvoorbeeld. Het lijkt mij meer jazz dan rock. Maar dat zal best aan mij liggen

Verbazingwekkend hoe veel het hier nog steeds ( al decennialang, maar dan niet hier) gaat over wat het IS,
i.p.v. wat je HOORT

Dat is apert onjuist - ten eerste bestaat de site nog geen decennia en ten tweede is beschrijven wat je HOORT ook niets anders dan het hanteren van metaforen (net als bij het proeven van wijn - en de beschijving daarvan).

Geluid is in NL "hard" - een eigenschap van materiaal; en in UK en S "hoog" een eigenschap van bijv een gebouw of berg.

Een beetje krasse ouwe knar moet dat ook weten en moet niet iets doen wat een minder krasse knar typeert: hier zeuren - laat je gedachtescheten voortaan maar elders.

Typeren van een muzieksoort - categoriseren, voorzien van metadata - is context aan iets geven, wijzen in een richting, in dit geval een nieuwe richting. En ja Bitches Brew -ook hier zeer gewaardeerd - is één van de eerste succesvolle jazzrockalbums - wil niet zeggen dat ie destijds 70/71 als een donderslag bij een heldere hemel verscheen, maar veel meer dan een enkel wolkje was er niet. Het was duidelijk ANDERE muziek.

Op mijn dlp staat het jaartal 1969. Volgens mij de beste periode van Miles Davis. Zijn beste plaat ook, samen met On the Corner...

... en Miles Davis - We Want Miles (1981)

Ik ben geen groot Jazz liefhebber en heb er ook niet heel veel van in de kast staan. Gek genoeg heb ik dan weer wel een hele rij Miles Davis in de kast staan. Vooral de periode 1956 tot 1960 spreekt mij erg aan. Dit album kwam in dat opzicht een hele tijd later pas uit. Ik moest er eerst een beetje aan wennen maar langzaam maar zeker begint het kwartje te vallen. Vooral cd 2 is prima en dan met name Miles Runs the Voodoo Down met fantastische gitaarwerk van meestergitarist John McLaughlin.

Nou, best wel aardig, zou je kunnen zeggen Fantastisch album, ik kan dit wel blijven luisteren (wat ik dus ook behoorlijk vaak doe). Heerlijk om te verdrinken in deze klankenrivier, voortgedreven door een nogal opzwepende ritmesectie. Wel moet je je aandacht er volledig bijhouden, anders gaat alles genadeloos langs je heen en heb je er weinig aan.

Dit is wel even wennen want dit klinkt toch wel even heel anders dan "Kind of Blue" en "Ascenseur Pour L'Échafaud", de enige twee albums die ik tot dusver van Miles kende. Mijn voorkeur gaat toch uit naar de Miles van de jaren vijftig, waarvan de muziek voor mij toch wel aanzienlijk meer toegankelijk is. Maar misschien moet ik Bitches Brew toch wat vaker gaan beluisteren om daar een definitief oordeel over te kunnen geven. Voor het album van Mingus' "The Black Saint and Sinner Lady" had ik ook minimaal drie luisterbeurten nodig alvorens ik dat kon waarderen.

Heerlijk, eindelijk een plaat die gelijk raak is en vertrouwd aanvoelt. Ik had nooit wat met jazz en kwam per toeval in aanraking met muziek dat me het gevoel van uitdaging,rust en matched met geestelijke gemoedstoestand. Deze plaat heeft diepgang, emotie maar ook passie gecombineerd met furiositeit wat je zelden tegen komt op het inktzwarte vinyl. Ik draai de plaat even om.
De afwisseling van geluiden met grote dieptes en hoge pieken spreken me enorm aan.
Ik kan dit elke dag horen zowel in de auto of midden in de nacht, bij het avond eten of ontbijt.

Deze plaat doet zo hard! Kunfu jazz

Ik zit niet echt in de jazz, maar ik ben wel gevoelig voor klassieke albums en artiesten.
In dat rijtje mag dit album en Kind of Blue uiteraard niet ontbreken.

Deze plaat vind ik net als een goede single malt. De eerste slok valt wat tegn, maar als je het meer laat rondrollen en eraan gaat wennen, begin je het meer en meer te waarderen. Als niet jazzy vind ik dit nog wel een hele moeilijke plaat omdat er (voor mij als leek) bijna geen structuur te ontdekken is. Toch kan ik er wel van genieten en muzikaal gezien is het reteknap.

Spanish Key is mijn persoonlijke favoriet. De toetsen doen me regelmatig denken aan Riders on the Storm van The Doors, wat natuurlijk ook heel jazzy gespeeld wprdt. Verder vind ik het gitaarspel van John McLaughlin echt heel goed. Het is geen Hendrix of Vai, maar het kleurt ontzettend mooi bij de andere muzikanten.

Het feit dat Miles zo ontzettend van experimentern hield, heeft mijn bewondering en dat is ook 1 van de redenen dat ik mezelf "gedwongen"heb naar dit album te luisteren en het uiteindelijk dus ben gaan waarderen.

Hendrix mag de snaren van McLaughlin nog niet eens vervangen. Al speelt McLaughlin hier wel meer in dienst van Davis (minder uitbundig) dan op zijn eigen platen.

Hendrix heb ik zelf wel hoog zitten. Vai.... Ik ben meer van de originele, creatieve gitaristen zoals McLaughlin dan de 'moet je kijken hoe snel ik kan spelen' gitaristen zoals showman Steve.

Niet meer dan een voldoende voor stukjes mooie muziek, het lef om te experimenteren en de duidelijke hoge kwaliteit van de uitvoering. Het zijn natuurlijk niet de meest misselijke muzikanten die hieraan meedoen. Verder is deze 'fusion' aan mij niet besteed, hoewel ik zowel van jazz als rock hou. Overigens hoor ik het rock gedeelte er weinig in terug en klinkt het mij eerder als meer experimentele jazz of free jazz in de oren, met een vleugje rock (in de vorm van de gitaar). Anyway: het is een lange zit dit Bitches Brew. Blij dat het voorbij is.

Ik kan wel een beetje met west meevoelen, voorloper " In a silent way " vind ik dan weer erg mooi.

Ja die vind ik ook mooier dan deze, maar die is dan ook wel heel anders.

Blijft mysterieus...
Je probeert het te 'doorgronden' , maar telkens raak je 'rock bottom'.
Ik zal een andere keer weer eens proberen. Volgens mij is er ergens (goed verstopt) een parel te vinden...

Al jaren bezig deze noot te kraken, en heel langzaam begint hij wat te groeien. Alleen draai ik de twee CD's nog niet achter elkaar, meestal kies ik óf CD 1, óf CD 2.

Ook moeilijk deze muziek onder woorden te brengen. Koortstrip komt aardig in de buurt denk ik. Ik denk dat ik nog wel eens goede vrienden kan worden met dit buitenissige werkje. Ik bijt me vast; ik wil dit begrijpen, ik wil ervan genieten (uiteraard het belangrijkste) en het zál me ooit lukken...

Een voorzichtige 3,5 met groei-optie.

Wanneer de zomer me overvalt hul ik me in smaragdgouden lakens van weleer. In de zweethut van het leven boor ik mijn tenen in de mulle aarde, rein als de dag van gisteren zie ik de zonsondergang tegemoet. De hitte zindert na op mijn gelaat. Hier zou ik vrede kunnen vinden.

Een snerpende trompet versplintert de vrede, zacht als de dijen van een vrouw doch even meedogenloos. De waanzin heeft me weer in zijn greep en stuwt me naar een ontkend verleden. Nee, ik wil op dit ogenblik geen verleden of toekomst kennen. Drijven, meedrijven op de Congorivier terwijl Kurtz op me wacht. Conrad. Conrad. We zijn Ben Howard’s geschonden boot. We zien de uitweg. Onze haven. Maar we worden opgejaagd door slinkse meisjes. Repetitief de ritmes waaraan ik me ten prooi geef. Een kontje tegen mij gedrukt, ze weet dat ik wil paren.

Mijlen ver begeef ik me thans onverschrokken. Drinkend van de fontein die deze teef is. Ze is een brouwsel van alles wat ik begeer doch nooit waarachtig kan bezitten. Ik schok doorheen de nacht en waan mezelf verloren. Verdwaald in klankgolven die onophoudelijk mijn onrustig hart bestoken.

Poëtisch

Welk een duister hart! Tussen de regels door proef ik roes van een koloniale Belgische geest in zijn trip naar naderende waanzinnigheid. Die bitches brew!

Kweetnie, ik heb in deze geen poëtische aspiraties. Dit is gewoonweg een verdomd indrukwekkend album vol met geweldige muziek gespeeld door goede muzikanten. Waarlijk een klassieker!

Misschien toch eens Apocalypse Now bekijken en bedenk dan dat Francis Ford Coppola tegenwoordig succesvol wijnproducent is.

Net binnen: Voor 17 Euro de heruitgave (2015) op twee 180-grammers en nog wel gewoon op de Columbia label, da's een mooie aankoop. Erg blij mee!
Nu kende ik deze al van vroeger bij vrienden thuis af en toe een kantje en ik zal hem vast nog wel ergens op MP3 of zo hebben.
Maar nu heb ik eigenlijk voor het eerst de plaat als geheel een paar keer intensief beluistert en kan ik eindelijk na al die jaren sterretjes geven

Kijkend naar de muzikanten valt Chick Corea mij direkt op. Toch eens wat gaan verdiepen in die man want hoe hij hier speelt vind ik geweldig en zijn elektrische piano heeft een geweldige sound.
Van wat ik gehoord heb van het spel van John Mclaughlin ben ik nooit zo onder de indruk geweest.
Als Jazz gitarist vond ik hem altijd wat,..tja, identiteitsloos?, maar waarschijnlijk heb ik niet genoeg van die man gehoord (alleen zijn bijdrage aan Al Di Meola / John McLaughlin / Paco de Lucía - Friday Night in San Francisco (1981) en af en toe een ander nummertje) want ik vind hoe hij hier speelt geweldig; intens doch subtiel mooi passend in het geheel.
Natuurlijk voert de toeter van Davis de boventoon; met een schitterende timing is elke noot raak. Ook dat experimenteren met die echo's is mooi.

Wat ik alleen niet begrijp is dat iedereen het hier over "Rock" heeft. Een term als Funk zou toch net iets beter van toepassing zijn als subgenre?
Vooral de drums vind ik behoorlijk funky.
Maar goed hoe je het beestje ook noemt, het blijft een klassieker en een mijlpaal.

Had ik al gezegd dat ik erg blij was met deze plaat? Ja? Bij deze dan nog een keer

Met alle waardering voor je poëtische invalshoek waarmee je wel vaker moedig je nek uitsteekt, moest ik bij bovenstaande frase toch denken aan de onverbiddelijke dijen van Femke Jansen in de Bondfilm GoldenEye. Behoorlijk obligaat. Dat geef ik toe. Maar ook een beetje te wijten aan je associatieve schrijfstijl.

Kort commentaar bij dit album. Ik heb er héél lang omheen gelopen en het pas vrij recent aangeschaft. Helemaal vatten doe ik het nog niet. Vervoering en ergernis wisselen elkaar af bij het luisteren. Ik beschouw dat als teken van een groeiplaat. Werk aan de winkel dus. Daar hou ik van. Voorlopig daarom een wellicht iets te vroeg verleende rating. Het kan nog alle kanten op maar ik schat in dat het wel klopt zo.