Wobbler - From Silence to Somewhere (2017)

Lars Fredrik Frøislie is het meesterbrein achter de uit Noorwegen afkomstige formatie Wobbler. De band werd al eind jaren 90 opgericht maar het debuut Hinterland verscheen pas in 2005. Sindsdien heeft de band nog twee albums uitgebracht, waarvan het laatste alweer uit 2011 dateert. Het vervolg From Silence to Somewhere toont aan waar de kracht en inspiratie van deze band ligt, de jaren 70 prog rock van grootheden als Camel, Gentle Giant en Yes. Nergens vormen deze inspiraties echter een blok voor hun muzikale uitingen.

Direct in de eerste track van het vier nummers tellende album wordt je teruggevoerd naar begin jaren 70. Het retro gevoel is zowel terug te vinden in de complexe muzikale passages als de aanstekelijke zang. Zoals ze het zelf noemen een enigmatisch en avontuurlijk brouwsel in de oude ketel. 21 minuten telt het titelnummer maar liefst, met een constante afwisseling in stijlen, instrumentatie en zang. Het nummer voelt aan als een achtbaanrit door de prog van de jaren 60 en 70, waarbinnen ook de renaissancemuziek een rol speelt. Keyboards, orgels, windinstrumenten en percussie voeren je van de ene naar de andere muzikale passage. We gaan van Yes naar King Crimson en van Banco del Mutuo Soccorso naar Emerson, Lake and Palmer. De indrukwekkende tocht wordt na een korte muzikale intermezzo voortgezet met Fermented Hours. Het thema van metamorfose waar het album om draait komt hier volledig tot uiting. Het hammond orgel speelt een hoofdrol, maar wordt aangevuld met de mellotron en gitaarlijnen. Daarnaast zorgt het klokkenspel voor een fijne verbinding tussen de vocalen en muzikale lagen. Het slotstuk tikt de 13 minuten aan en geeft nog maar eens aan uit welke bodemloze put de bandleden hun instrumentale passages halen. In dit laatste nummer wordt het geheel wat zwaarder en aandoenlijker, maar de kracht van de vele melodieën blijft behouden. From Silence to Somewhere is hiermee een geslaagde en klankrijke comeback van de band. Als de band zes jaar nodig heeft om tot dit resultaat te komen dan hopen we dat we ze in 2023 weer mogen verwelkomen met een nieuw album.

4,5*

Afkomstig van mijn sitePlatendraaier

Zoals ik in mijn recensie op Progwereld al schreef: het is allemaal goed gemaakt en alle jaren '70-bands komen er wel in terug, nu ook zelfs de rpi, maar het is allemaal zo weinig origineel... Ik zal dit niet zo snel meer opzetten, vermoed ik.

Fijne plaat die inderdaad weinig origineel is, maar o zo goed uitgevoerd. Minpunt is wel de zang. Alhoewel niet heel storend, vliegt de zanger nogal eens uit de bocht omdat zijn bereik te beperkt is voor de zanglijnen die hij zingt. Daarom toch 0,5 ster aftrek.

Knap werk: met het prog-idioom zo'n album weten neer te zetten! En natuurlijk herken je invloeden, maar die zijn uiterst creatief en effectief ingezet tot een eigen sound. Love this album...

Wat een geweldig album is dit, met afstand het beste wat er in 2017 is gemaakt! Gelukkig ben ik niet de enige (zie progarchives). Ben benieuwd naar hun optreden op NOTP deze zomer!

Bij het vorige album Rites at dawn was mijn probleem dat ik daar herhaaldelijk (zeg maar zo ongeveer de hele tijd) Anderson, Howe en Squire in hoorde, een insteek die zich zó sterk aan me opdrong dat ik de muziek niet meer als "nieuw" of "eigen" kon beluisteren. Gelukkig begon dat bezwaar na verloop van tijd steeds minder te spelen, ook al omdat de nummers zo afwisselend waren en de algehele spirit net zo uplifting is als bij Yes. Hoewel dit nieuwe album nog altijd de sfeer van 70's-prog ademt heb ik ditmaal niet zo'n last van passages die soms bijna als pastiches klinken, want de invloeden zijn steviger ingemetseld in de eigen nummers (hoewel in het laatste nummer Steve Hackett en Peter Gabriel wel regelmatig rondwaren) en de solo's staan gelukkig steeds in dienst van de composities. Daar staat tegenover dat die nummers zelf iets minder pakkend en beklijvend lijken dan op Rites at dawn ; omdat díé plaat na verloop van tijd zo bleek te groeien ben ik een beetje huiverig om over From silence to somewhere nu al een oordeel te vellen, maar vooralsnog hoor ik hier eerder een technisch sublieme en ongetwijfeld eerlijke herhalingsoefening in dan een plaat die mijn leven nog verder gaat verrijken nu ik Rites at dawn al in de kast heb staan (bij de W, dus vlak boven de plank met de Y, als je begrijpt wat ik bedoel).

Beter dan dit kan wat mij betreft niet.

Ik denk dat als iemand mij zou zeggen dat deze plaat in 1972 was gemaakt, ik het direct zou hebben geloofd.
Dit is typisch zo een plaat (zoals de oude Yes-, Camel- en Gentle Giant-platen) die ik op repeat kan luisteren. Zo een plaat waar ik zo heerlijk bij kan wegdromen en waar ik uiteindelijk alle melodieen en harmonieen kan meezingen. En dan nog ná jaren luisteren, nieuwe dingen zou ontdekken.

Ik geef weinig 5*-scores aan moderne muziek (alleen Uzva en enkele jazzplaten) dus Wobbler moet wel erg bijzonder zijn voor mij. Ik kan me ook geen enkele moderne band voor de geest halen die dit niveau weet te halen (misschien alleen Anekdoten en Gungfly).

Met zicht op een nieuwe plaat (oktober 2020) lekker het oude werk van Wobbler nog eens draaien. Ik ben zo blij dat ik deze ook op LP heb. Zelfs het artwork is retro. Heerlijk.

Daar waar Yes al sinds 1979 niet meer als Yes klinkt, ben ik blij dat er jonge bands zijn die die sound oppikken. Maar het is alleen de sound die wat aan Yes doet denken, de band is verder natuurlijk ontzettend erg zichzelf gewoon. Daarbij ken ik geen enkele Yes-song met fluit of een kazoo-solo.

Het is eigenlijk die dikke bas-sound die wat aan Yes doet denken en de zang van Andreas. Maar dat drukt de pret bij mij geenszins, want ik houd wel van dat soort dramatische zang.

Ik vind de zang juist goed bij de muziek passen. Het hoeft voor mij niet de aandacht op te eisen naast de rijke instrumentatie in dit soort complexe composities, maar moet het gevoel in de muziek leggen en dat doet de zanger uitstekend. Gave ontdekking, precies het soort progrock waar ik warm voor loop.

Binnen het retro-prog-genre zou ik je ook graag Agusa willen tippen (voornamelijk instrumentaal). Maar ook Gungfly is de moeite waard.

Kom ik jouw naam niet vooral tegen bij de extremere metalgenres? Gaaf dat je je ook bezighoudt hiermee.

Grappig dat je Agusa noemt, die heb ik, zonder dat je dat zelf weet, dankzij jou al ontdekt. Toen je vorig jaar een reactie achterliet onder hun laatste album waarin je het rijtje "Camel, Focus, Jethro Tull, Santana and Caravan" opnoemde was ik verkocht. 5 bands die ik hoog, hoger, hoogst heb zitten. Als je terugkijkt zie je dat ik een paar uurtjes na jou al 4,0* heb achtergelaten. Er is trouwens iemand die je nog blijer hebt gemaakt met Agusa en dat is mijn vader. Hij is dolenthousiast over Agusa. Dus inmiddels heb ik verleden jaar de hele discografie in etappes gehoord wanneer ik bij mijn ouders over de vloer kwam.

Ik ben opgegroeid met 70s progrock, dus het is mij een bekend en geliefd genre. Het is naast metal mijn meest dierbare genre. Vanaf de progrock ben ik uiteindelijk, middels katalysator bands zoals Opeth en Iron Maiden, beland in de extreme metal. Af en toe heb ik een periode waarin ik graag veel progrock luister. Als ik een avondje met mijn vader ben dan luisteren wij 80% van de tijd progrock. Inmiddels heeft hij ook wat metal leren waarderen, dus dat passeert ook de revue.

Wat een leuk verhaal, man. Lijkt mij oprecht fijn om een vader te hebben en ook op die manier elkaar van nieuwe muziek te voorzien. Ook leuk om te lezen dat ik met mijn (soms) overenthousiaste reacties en overdreven namedropping lieden aan nieuwe muziek help.

Il heb misschien wel een intense progtockband die ik zie als puzzelstukje in de overgsng vsn progrock naar progmetal. Ik vind het niet erg goed, maar wel intrigerend. Ben benieuwd wat je ervan vind: Prosper - Broken Door (1975) - MusicMeter.nl

Hoe herkenbaar; bij mij ging het via (o.a.) Tool, Porcupine Tree en Dream Theater van (prog)metal naar (melo)death metal, post-metal en black metal. M'n hotspot lijkt zich recent te ontwikkelen naar de (atmosferische) post- black metal met daarin het liefst nog invloeden van sludge, shoegaze en / of screamo. (het moet tenslotte wel een beetje progressief blijven, toch...? )

Wobbler is een van de vele voor mij nieuwe bands die ik nog verder moet leren kennen. Dat geldt ook voor deze plaat. Het klinkt allemaal veelbelovend ouderwets. Veel tempowisselingen, sterke melodieën, en mooie oude keyboardgeluiden. Echte hoogwaardige symfonische rock zoals het vooral in de jaren zeventig werd gemaakt. Alhoewel dat een inmiddels achterhaalde opmerking is, want juist na 2000 is er een grote nieuwe generatie van bands ontstaan die niet voor de oude meesters onderdoen. En daar lijkt Wobbler ook een goed voorbeeld van. Maar die moet ik dus nog een stuk vaker beluisteren voor ik echt een mening heb.

Hoi Renard, ik doe gezellig mee met je "namedropping". Ik ga de drie genoemde bands die ik alle drie niet ken ook maar eens proberen te vinden en te beluisteren. Bedankt.