Miles Davis - Sketches of Spain (1960)

In eerste instantie erg moeilijk om naar te luisteren voor mij. Omdat ie zo "zwaar" is ? Nee, ik denk zelfs dat dit album behoorlijk toegankelijk is (zeker voor een Miles Davis plaat). Het zit hem meer in het feit dat ik erg bekend ben met de klassieke compositie van Concerto de Aranjuez. En als dat dan zo goed in je hoofd zit is het best moeilijk om om te schakelen naar deze Miles Davis-uitvoering.
Maar ik ben er aan gewend geraakt en kan het daar nu los van zien. En dan rest de conclusie dat het gewoon een goed album is.

heerlijke plaat, gevoel als of je gaat trippen

Beetje duister is dit album.. Somige noten combinaties klinken een beetje "a-melodisch".. Toch, een echte klasieker.. Heel veel diepgang.. Mooie samenhang van diverse instrumenten. Werkt heel verbeeldend.

Ik kan er in ieder geval niet echt makkelijk naar luisteren. Het is mooi, maar het vergt wel wat van me op één of andere manier.
Ik moet denk ik nog wat rijpen.

Heb 'm sinds gisteren. 'Dramatisch' is het woord dat door m'n hoofd spookt, en dan zeer zeker in de goede zin van het woord!
Die Spaanse klanken gecombineerd met jazz raken me wel.
Moet 'm nog helemaal beluisteren (zit nu halverwege) eer ik tot m'n eindconclusie kom.

6 Trompetten op deze Cd Hoe weet je dan wanneer Miles Davis bezig is?

Ik heb deze Cd vandaag blindelings gekocht voor een prijsje van 9,99 omdat het toch gezien wordt als Miles-topper en erg goed album, maar als ik zo de medespelers zie begin ik me toch vragen te stellen:

Travis Briggs — hand puppets
Danny Bank — bass clarinet
Bill Barber — tuba
John Barrows — French horn
Albert Block — flute
James Buffington — French horn
Eddie Caine — flute, flugelhorn
Paul Chambers — bass
Earl Chapin — French horn
Jimmy Cobb — drums
Johnny Coles — trumpet
*Miles Davis — trumpet, flugelhorn*
Gil Evans — arranger, conductor
Harold Feldman — clarinet, flute, oboe
Bernie Glow — trumpet
Dick Hixon — trombone
Elvin Jones — percussion
Taft Jordan — trumpet
Jack Knitzer — bassoon
Jose Mangual — percussion
Jimmy McAllister — tuba
Tony Miranda — French horn
Louis Mucci — trumpet
Romeo Penque — oboe
Janet Putnam — harp
Frank Rehak — trombone
Ernie Royal — trumpet
Joe Singer — French horn

Letten op het specifieke Miles geluid
Maar is dat echt belangrijk, gaat toch meer om wat het totale geluid van de band met je doet.

Dit is de eerste keer dat ik een echt jazz album luister. Tom Waits tipt het genre af en toe wel aan (Blue Valentine en One from the Heart) maar echte pure jazz kun je dat niet noemen.

Ik moet zeggen : Het is een mooi album. Hij luistert erg lekker weg, hetgeen mij doet vermoeden dat dit één van de meer toegankelijkere jazzplaten in omloop is.

Saeta vind ik iets minder dan de andere vier. Waarschijnlijk omdat ik steeds het gevoel heb dat de koningin op het punt staat binnen te komen. Het motiefje aan het begin en eind van het nummer klinkt wel heel erg bekend.

Bitches Brew is reeds besteld. Eens kijken of een latere plaat uit het oeuvre van deze beste man net zo goed is. Voorlopig positioneer ik Sketches of Spain maar op 4 sterren.

Kan iemand aan mij uitleggen wat zo "zwaar" aan dit album is? Of zo echt hard/sterk? Naar mijn mening ging het er allemaal zo rustig/traagjes aan toe. Concierto De Aranjuez (Adagio) blijft een wondermooie track, paar leuke composities, die spaanse sfeer erbij is fantastisch, voor nu zou ik 3,5* of 4* willen geven, maar nog wat meer luisteren in de toekomst. En die typische Miles Davis-sound haal je er zo uit denk ik, of ik hoorde wel meerdere trompetten maar had zo gevoel wanneer Miles bezig was.

Sterk album van Mr. Miles en Gil Evans. Concierto de Aranjuez is en blijft een wondermooie compositie, wel natuurlijk door Joaquín Rodrigo De 3 laatste tracks zijn eigen werkjes dacht ik . Geweldige Jazz met een hele dosis Spaanse invloeden, ik krijg zo zin in mijn Spaanse lessen op school waar ik normaal niks aan vind, Solea is mijn 2de favoriet op dit album. Dit is vooral een Cd dat als 1 geheel erg sterk is vind ik, Miles en het hele Orkest zorgen echt voor wondermooie stukken, het gaat er allemaal erg mooi en rustig aan toe maar wordt nergens echt saai of vervelend. 40min prachtig genieten! Wel geen classic vind ik, gewoon erg sterk.

In 2003, the album was ranked number 356 on Rolling Stone's list of the 500 greatest albums of all time.
Misschien wat teveel van het goede naar mijn mening .

4*

Wat een pracht van een plaat! Dit ga ik nog vaker beluisteren.

Dit album zwaar?

Wat, in vredesnaam, is een zwaar album?

Iets met veel instrumenten in dit geval, met een "zware" sound. Gewoon veel instrumenten samen en die gezamelijke druk die wordt uitgeoefend.

Dat versta ik er onder... hopelijk vergis ik me niet.

zie deze quote
Zwaar in de zin van ontoegankelijk, zoals het meestal bedoeld wordt (bij muziek).

Is dat niet afhankelijk van je referentiekader (sorry, een lelijker woord had ik zogauw niet voorhanden)? Als avantgarde-jazzliefhebber is deze van Miles Davis zeer toegankelijk, terwijl voor hem de gemiddelde plaat van, laten we zeggen, Eagles met de beste wil van de wereld niet te beluisteren is, ontoegankelijk is. Zwaar is dus relatief, maar als term ook overschat. Dat wilde ik eigenlijk zeggen met mijn bericht eerder vanavond. Nou ja, 't is maar een gedachte...
Wat Sketches betreft: een uniek album binnen de jazz, en ook van invloed op vele artiesten. Om een voorbeeld te noemen - zonder dit werk was Talk Talk's Spirit Of Eden niet tot stand gekomen.
Dit is een van die platen die weinig uitleg verdraagt. Je voelt dat het goed zit.

Miles Davis en Gil Evans,

Een erg sterk duo, deze plaat vandaag weer eens opgelegd, maar deze keer beviel het me een stuk minder. Miles speelt mooie solo's in op het Orkest van Gil, de 2 lange composities zijn werkelijk adembenemend mooi, de kortere tracks hebben elk wel iets leuks, maar toch vind ik die 4* wat te hoog hiervoor. Komt vooral omdat het me toch wat minder boeit met de luisterbeurt, het algemene niveau van deze plaat vind ik ook geen 4* waard, het klinkt allemaal wel erg leuk, een paar momenten erg sterk maar het is niet goed genoeg afgewerkt naar mijn mening, ik hou het op

3,5* voor nu.

Prachtig album. Hier is het niet de speelse Spaanse manier.

Sterker nog, het eerste nummer leek me perfect voor een begravenis. Daar moest ik dan ook direct aan denken. Alsof er net een grote en machtige Spaanse man was overleden, en Miles met zijn mannen Concerto de Aranjuez aan het spelen is. Soms laat hij zich gaan en komt er wat blijheid in het nummer. Dat vond ik best goed opgebouwd, alleen minder afgesloten. Alsof het helemaal niet heeft plaats gevonden. Beetje relaxte sfeer. Heerlijk! Beetje beetje mafia-achtig zelfs

4,5*

Weet me toch minder te pakken dan Kind of Blue, de andere Miles Davis-plaat die ik ken. Toch is dit op zich een prima album, en zeker het 'Spaanse sfeertje' dat in de nummers verwoven zit vind ik fijn om naar te luisteren.

Het grote 'Sketches of Spain' dat ik kende uit een ver verleden is niet meer. Het meesterwerk is ontdaan van zijn franjes.

Waarom? Het orkestgeluid misschien, dat nogal lauw overkomt - men kleurt zodanig binnen de lijntjes dat de plaatjes maar half ingekleurd zijn. Of Miles Davis zelf, die er nogal lusteloos bij staat en "veel van hetzelfde" speelt? Want toegegeven: het geflirt met Rodrigo in 'Concierto de Aranjuez' is niet bijster interessant, en het romantische ligt er nog steeds dik op. En dat gevoel kan je doortrekken over de ganse plaat.

Wat blijft dan nog overeind van het eens zo grote 'Sketches of Spain'? De sfeer, jawel, het zwoele Spaanse karakter, het gevoel van een eenzame toreador in een Godverlaten stadium - het adement iets typisch uit in een a-typische context. De man in het rood smacht, maar de stier is al dood. De "sketches" die Miles gemaakt heeft zijn schetsen van andere schetsen. De essentie (dé ultieme schets) wordt niet nagestreefd, zelfs bewust omzeild. Om toch maar in het rustieke Spaanse kader te kunnen baden, zonder verplichtingen...

Hoeveel gaat eraf? Voorlopig slechts een halfje, maar ik vrees dat hij nog zal zakken. Voorlopig mag 'ie een poosje terug de kast in.

Een paar jaar geleden, toen ik mijn vorige jazz-golf had, vroeg ik iemand om suggesties voor goede jazz-albums. Hij kwam met deze. Wat ik ervan vond? Niks aan. Oké, dat eerste nummer was wel leuk, want ik herkende het Concierto de Aranjuez. Hoe zou het nu zijn, een paar jaar later, nu ik al een stuk meer jazz achter mijn kiezen heb gehad?

Nog steeds hetzelfde. Hoe kan het eigenlijk ook anders, een album met zoveel trompetten, een van mijn minst favoriete instrumenten... Het is nog steeds dat eerste nummer dat ik wel aardig vind, maar dan nog luister ik het liever naar het origineel dan naar Miles Davis' interpretatie. Voor de rest bevat het album af en toe aardige stukjes, afgewisseld met een hoop minder aardige stukjes. Ik vrees dat het nooit wat wordt met mij en dit album. Ik zet maar gauw weer Kind of Blue op.

3*

Snap helemaal wat je bedoelt! Ook voor mij is het af en toe ''too much''.

Net vandaag op MusicMeter mijn Miles Davis albums gewaardeerd. Sketches Of Spain - 4 sterren.

Dat is een hele mooie score, maar begin me nu toch af te vragen of dat er niet gewoon 5 moeten worden.

Ik geloof absoluut niet in ochtend- avond- zomer- winter-platen, maarre hij klinkt wel erg prachtig zo voor het slapen gaan.

Toch snel nog even 5 sterren score aan geven.

Dit is echt een prachtige plaat. Hier kan ik echt heel graag naar luisteren.

Bekend met zijn latere werkjes, en zijn kind of blue hiervoor ben ik aan deze plaat begonnen. Ik vind dit album heerlijk relaxed. Niet de drukte van zijn vorige plaat. Hoewel ik Miles Davis daarin nog wel wat vind mee vallen ten opzichte van Charles Mingus. (om maar een naam te noemen) Opvallend vind ik echt de rust die op deze plaat hangt, en het het geluid van de trompet dat een beetje heerlijk zijn ding doet.
Ik las hier ergens dat dit gebaseert is op een klasiek muziek stuk? Ik vind dit echt wel zwaar geslaagd als ''cover'' en moet dan ook zeggen dat het wel de spontaniteit heeft van zijn eigen werk.

Prachtige plaat inderdaad. Af en toe een beetje verstild maar de verstilde Davis vind ik meestal een stuk beter dan de Davis van Dr. Jackle.

Mijn favoriete Miles Davis album; heerlijk rustig, sfeervolle plaat. Soms misschien idd wat té 'verstild' (als dat je 'stoort)' , maar dat heb ik liever dan dat het overhelt naar te veel get(o)etter..... .

Het stoort me niet hoor, ik vind het juist geweldig!

Wat een meesterwerk! Het is mss niet helemaal wat je zou verwachten van een jazzplaat, maar dat is juist het geniale eraan.

Is het klassiek met een vleug jazz of jazz met een vleug klassiek. Maakt niet uit is voor mij een prachtige CD.

Die uitvoering van Concierto d'Aranjuez is wel . Hoorde hem in Mad Men en meteen even achteraan gegaan.