Miles Davis - Sketches of Spain (1960)

Wat maakt het eigenlijk uit of het pure jazz is of ntet? Miles Davis reageerde zo op die kritiek: "It's music, and I like it". Hoed af, meneer Davis.
We moeten niet te veel in hokjes gaan denken. Ik kan begrijpen dat dit in 1960 niet vanzelfsprekend was, maar vandaag is de jazz zo geëvolueerd en heeft het al zoveel nieuwe paden verkend, dat we daar toch niet meer over moeten zagen.

Een paar dagen in bezit, maar word er nog niet heel enthousiast van. Weinig beleving, weinig gevoel. Althans, zo komt ie op mij over. Gewoon wat mak. Misschien moet ie nog groeien.

Hoe kun je het sensuele Concierto de Aranjuez nu weinig beleving en gevoel toeschrijven, Niek? Ik hoor er wel iets van de Spaanse passie in. Een mooie vrouw op een zomeravond in het warme Spanje, dat soort associaties. Af en toe denk ik zelfs even aan Ennio Morricone.

Raakt het je helemaal niet dan, of vind je het (inderdaad wat) lome sfeertje gewoon te saai?

Overigens heb ik deze voor een luttele 3,59 op de kop getikt bij deze website, samen met het mooie Ascenseur Pour l'Echafaud uit 1958. Moet je iets langer wachten, maar dan is de beloning des te leuker.

Edit: Ik vind het overigens zeer te waarderen dat Davis dit direct na zijn succesvolle Kind of Blue heeft uitgebracht. Davis kiest niet bepaald voor een KoB II, maar besluit juist om een hele andere richting te verkennen met zijn ´Sketches´ (en doet dat ook nog eens zeer verdienstelijk.) Dat laat iets zijn van zijn eigenzinnigheid, iets dat een succesvolle muzikant wel kan gebruiken.

Ik herbeluister deze nu, en ik kan me wel vinden in wat DirkM in de twee berichten boven me zegt. Voor mij is deze nog wel iets beter dan Kind of Blue, maar ik hoor Davis graag nog wat fanatieker en avontuurlijker. Deze behoort tot zijn toegankelijkere werk, waar echter ook niets mis mee is.

Da's eigenlijk helemaal niet zo moeilijk - Concerto d' Aranjuez is in feite geschreven voor een snaarinstrument (als lead) de flow daarvan (bijv, gitaar) is net even wat puntiger, alerter dan een trompet. Ooit gehoord hoe jazz klinkt met Hammond-orgel als lead (Jimmy Smith) da's gewoon nog slower om de maat/het tempo te volgen. Dat betekent dat je dingen moet gaan gladstrijken, omdat je instrument de shifts niet kan bijbenen. Hetrzelfde gebeurt ook met Miles' Uitvoering van Time after Time (even album kwijt) van Cindy Lauper.

Sfeer van het album is ok, maar moet ook gezien worden in het licht van Miles' streven om met een orkest te spelen. Voor mij - hoe goed de sfeer ook - geen hoogtepunt in het werk van Miles; eerder een soort van 'schoonmoeder-komt-op-bezoek-jazz'.

Da's eigenlijk helemaal niet zo moeilijk - Concerto d' Aranjuez (Rodrigo) is in feite geschreven voor een snaarinstrument (als lead) de flow daarvan (bijv, gitaar) is net even wat puntiger, alerter dan een trompet. Ooit gehoord hoe jazz klinkt met Hammond-orgel als lead (Jimmy Smith) da's gewoon nog slower om de maat/het tempo te volgen. Dat betekent dat je dingen moet gaan gladstrijken, omdat je instrument de shifts niet kan bijbenen. Hetrzelfde gebeurt ook met Miles' Uitvoering van Time after Time (even album kwijt) van Cindy Lauper.

Sfeer van het album is ok, maar moet ook gezien worden in het licht van Miles' streven om met een orkest te spelen. Voor mij - hoe goed de sfeer ook - geen hoogtepunt in het werk van Miles; eerder een soort van 'schoonmoeder-komt-op-bezoek-jazz'.

Een van de eerste jazzers die ik beluisterd heb. Hier mixt Miles klassieke muziek en jazzmuziek. Het resultaat is een goed gelukte mengelmoes die erg statig en groots overkomt. Dit is met name goed te merken bij een nummer als Seata, welke zo gebruikt kan worden om de begravenis van een groots staatsman van een soundtrack te voorzien. Hier en daar probeert Miles Spaanse klanken te gebruiken, vooral in het 18 minuten lange Concerto De Aranjuez. Het zijn echter de kleine accenten die dit nummer net even dat beetje extra geven. Erg fijn vind ik ook het orchestrale sfeertje van deze concerto.
-
Zeker in vergelijking met Bebopbroeder Coltrane klinkt het allemaal wat tam. Davis speelt toch een stuk berekender dan sommige van zijn genregenoten. Hoewel niet echt zo avontuurlijk is het wel een toegankelijke instapper in de wereld van jazz.
-
Ik vind de muziek niet meer zo bijzonder als toen ik het voor het eerst hoorde, maar desondanks nog steeds een heel sfeervol jazzplaatje van grootmeester Miles Davis.

Een van de meest "toegankelijke" platen van Davis. Maar is het daarom een slechte plaat?
Welnee, natuurlijk niet. Deze plaat die het Amerikaanse publiek Spaanse muziek introduceerde, laat juist zien hoe een geniaal muzikant te werk gaat door zich te laten inspireren door een compleet ander genre en dit te integreren in zijn eigen spel.
Ik ben niet bepaald een musicus maar om Spaanse akkoordenschema's en harmonieën te integreren in de jazz arrangementen van Gil Evans is toch redelijk geniaal te noemen?
Vooral in die tijd lijkt me dat wel.
Enfin, de sfeer is inderdaad lekker en ik heb hem af en toe graag opstaan dus 4 sterren van mij.

Een half jaar na dato lees ik dit pas. Dat laatste geldt zeker en daarmee raakt het me ook niet. Is (uiteraard) een persoonlijk iets. Doorgaans wordt ik eerder geraakt door het wat 'gekkere' werk van bijvoorbeeld The Black Saint and the Sinner Lady (die gaat echt door merg en been) of om bij Miles te blijven Bitches Brew (overigens is Waltz for Debby ook een van mijn favorieten dus het gaat niet altijd op). Wat me juist trok aan deze plaat was het out-of-the-box-idee om Spaanse muziek met jazz te integreren. Maar in plaats van een gekke crossover hoor ik Spaanse muziek dat zo wordt afgevlakt dat het met jazzinstrumenten gespeeld kan worden. Een beetje makkelijk om dat te zeggen maar het komt wel het dichtst bij mijn gevoel over deze plaat.

Ik kan me daar heel goed iets bij voorstellen, maar desondanks wordt ik toch wel geraakt door deze plaat. Van te voren(en ook enigzins op basis van het concerto de aranjuez) verwachte ik plaat vol met spaanse, klassieke getinte nummers. Dat klassiek getinte hoor ik wel(Gil Evans wat wil je), maar dat spaanse schiet er inderdaad bij in. Daarnaast zei ik het al eerder, deze plaat is te tam. Miles Davis vind ik sowieso vergeleken met andere jazzers behoorlijk cereberaal(wat ik op zich niet per se een nadeel vind), maar hij herkende daarnaast uitmuntend talent en wist invloeden uitstekend te combineren. Ik heb qua jazz iets meer met het spirtuele van een Coltrane(iets wat ik hier eigenlijk een beetje mis).

Een mooi album, maar davis heeft met name in zijn fusion periode nog tien keer beter gepresteerdI(bitches brew, Live-evil, in a silent way, agharta to name a few).

Zeker niet de beste plaat van Miles Davis, maar toch eentje die gewoon goed is, lekker in het gehoor ligt (niet te moeilijk) en de opener is natuurlijk een fantastisch stukje muziek (al prefereer ik wel de versie van Rodrigo, die ik hier ook nog ergens heb liggen).

De Tabernas in optima forma

Wauw, Miles Davis vind ik al een sterke jazz artiest, maar Concierto de Aranjuez is een heerlijk en geniaal stuk muziek. Dit moet ik toch eens zien te kopen.

Deze versie van MIles is als een lauw biertje vs een koel tappie (origineel van Rodrigo) - ik vind het erg flets voor Miles' doen, veel spanning is weggevallen en veel noten gladgestreken - er bestaat een gitaarversie van (Amsterdams gitaartrio ??) en die stijgt hier ver bovenuit.

Deze heb ik altijd erg tof gevonden, kan het beter waarderen als Kind of Blue en wat andere van die drukke jazz.
Dit is meer richting ambient en dat bevalt me een stuk beter.

Ja dit doet het ook goed in Wassenaar en omstreken; immers jazz moet niet storen bij wat je doet; daar zou je zo maar last van kunnen krijgen.

Ik evalueer de week met mij lief ook meestal met Monolake of Black Dog - échte jazz, nee dat leidt zo af

Het zal wel aan mij liggen maar ik vind dit tijdlozer dan veel andere jazz, ook vind ik het subtieler en emotioneler.
Maar ik ben dan ook geen liefhebber van hard bop, bebop en aanverwanten.

Ik zou een van mijn helden tekort doen als ik zou zeggen "het staat nog net niet onder de 'B' van behang", maar helemaal onwaar is het niet - mijn lief trekt (*)bop ook niet - dus als ik quality time nuttig wil invullen moet bop niet de soundtrack zijn - stompende D&B ook niet, maar een spacey LTJ of ... Gerald dat valt binnen de grenzen.

Vandaag Porgy and Bess aan het luisteren en die vind ik ook erg mooi.

Maar dat vind jij vast ook behang, Mjuman?

Ik snap wel wat Mjuman bedoelt. Miles Davis heeft veel spannender, origineler en inventiever werk geleverd, maar als het dan behang is, is het in ieder geval mooi kwaliteitsbehang.

Origineler?

Vind dit toch wel een uniek album, maar mischien ken jij nog veel meer van dit soort?

Spannender ben ik wel met je eens, vooral zijn electrische periode vind ik mooi.

Davis vermengt verschillende invloeden tot een eclectisch geheel, maar ik vind het niet meteen een onwijs baanbrekend, 'nieuw' werk. Dat bedoel ik meer. In vergelijking met zijn elektrische periode (al ken ik er nog lang niet alles van), weet ik wel waar mijn originaliteitsprijs heengaat.

Mag ik hopen van niet. Prachtig van de man.

De hoofdschotel is hier het gitaar concert van Rodrigo en Miles doet het heel prima , mooi om te vergelijken met de sublieme uitvoering van Yepes op DG (uitvoering met Navaro).

De genoemde Porgy is ook mooi gedaan, maar kan toch nooit echt helemaal de vocalen doen vergeten.

Prachtig album wat mij betreft. Ik moet zeggen dat ik niet kapot ben van Concierto de Aranjuez, waarvan ik het thema te vaak gehoord heb, waardoor het wat uitgekauwd klinkt. Mijn favoriete nummers zijn de latere nummers op deze plaat: met name Solea, met dat prachtige ritme en een van de mooiste solo's van Miles. Ook de rest is zeer prettig - bij Saeta is het nog even wennen aan de miltaire marsen, maar dan vind je ook daar al snel veel moois. Nu kan Gil Evans bij mij ook weinig verkeerds doen - ook zijn werk met Helen Merrill bijv. is fenomenaal.

Ja Sketches Of Spain. Goed idee, prachtig uitgevoerd en zo. Maar toch blijf ik met een ongestilde honger achter. Miles Davis die met zijn 'schijt aan regeltjes'jazz het experiment zoekt in het aansluiten bij een klassiekgetinte orkest. Een genre waarbij het juist gaat om het nauwkeurig volgen van wat er allemaal aan nootjes op het papiertje valt te lezen. En ergens voelt dat ongemakkelijk. De synthese voel ik niet.

Natuurlijk zorgt het rijkelijk beblazen koper ervoor dat er visioenen ontstaan van het in de stierevechtersarena staan, oog in oog met zo'n vervaarlijke hoorndrager. De brandende middagzon op je met zweetdruppels bedekte gezicht. In de linkerhand een speer en in de rechterhand een glas bloedrode wijn uit de Riojastreek. Uit de ooghoeken dansen inheemse dames lonkend hun flamencodansje. Maar ja, daar is eigenlijk niets bijzonders aan. Elk Spaans georiënteerd orkest zou dat moeten kunnen.

Ik dwing mij dan ook om me van solo naar solo te laten slepen. Onderwijl roepend en smekend: "Miles, laat dat ding in uw handen eens vlammen door uw longinhoud er met hart en ziel in te persen! Speel die heertjes met hun haartjes in de scheiding eens helemaal de studio uit." Dat gebeurt dan ook te weinig naar mijn zin. Laat mij dan nog maar even zwijmelen met de meer conventionele releases van de man. Ofschoon ik zijn flirts met het rockgenre wel meer dan geslaagd vind.

Dit is onthaastende en trage muziek. Dat zijn we niet meer gewend - ik lees in vele berichten dat het te tam is en niet spannend genoeg. Dit album komt bij mij dan ook alleen goed binnen als ik werkelijk rustig ben en de tijd heb. Die tijd hebben wij vaak niet meer, want er moeten nog veel daden worden gesteld.
Mijn tweede opmerking betreft de bigband-arrangementen van Gil Evans die de specifieke sound bepalen. Daar moet je van houden, of liever gezegd van leren houden. Het beste is naar mijn ervaring te luisteren met behulp van een hoofdtelefoon. Het horen van de details heeft mijn waardering doen stijgen.
Samenvattend is dit een écht luisteralbum op de rand van klassiek en jazz. Wat mij betreft géén muzikaal behang maar gewoon een relevant album.

Sinds 2017 is voor weinig een cd-digipack te koop. Met op cd 2 veel alternatieve versies.
Zie Miles Davis - Sketches Of Spain (CD, Album) at Discogs.

Mijn favoriete voor-het-slapen-gaan plaat en waarschijnlijk één van de redenen dat ik uiteindelijk naar de woestijn vertrek.