Pink Floyd - The Wall (1979)

"So ya thought ya, might like go the show"

Neerlands beste Pink Floyd tributeband Pink Project doet het komend half jaar verschillende theaters in Nederland aan met haar indrukwekkende vertolking van The Wall.

Ik heb de band deze rockopera al menigmaal op fenomenale wijze zien opvoeren en kan het iedereen van harte aanbevelen.

http://www.youtube.com/watc...

Dat is wel een leuke dat je niet op losse nummers mag beoordelen.

Dit album heeft echt 5 prachtige nummers die je ook prima los kunt horen, maar omdat het om een thema album gaat is het misschien beter om hem als geheel te beoordelen.

Ik begin pas vanaf 3.5* te beoordelen.

Als je het over mij had, ik had het eerst 5 sterren gegeven
maar toen heb ik dat verlaagd naar 4 omdat 'sommige nummers individueel niet zo sterk zijn'.
Toen ik dat later las vond ik het een beetje belachelijk van mezelf dat ik daar een heel punt voor heb afgetrokken.
En toen heb ik er dus weer een half punt bijgedaan waardoor ik er dus eigenlijk nog maar een half punt vanaf heb gehaald omdat sommige nummers individueel niet zo sterk zijn.

Je beoordeelt hier albums en niet CDs met een aantal liedjes op.
Het album The Wall is ijzersterk. Dat het album niet opnieuw had kunnen worden uitgebracht als 'Pink Floyd: The Best Of' (i.e. niet alle liedjes op The Wall zijn 'best of'-nummers) is voor mij ondergeschikt aan het gevoel dat het totaalplaatje dat The Wall heet opwekt.

Iedereen heeft zijn/haar eigen gevoel erbij natuurlijk, en iedereen heeft een eigen manier van stemmen uitdelen. Ik vind 2 cd's ook best lang duren, en meestal als ik de eerste heb gehoord dan draai ik de tweede niet meer omdat ik het dan wel gehoord heb. Ik heb de nummers Comfortably Numb, Mother, Hey You, Run Like Hell en Another Brick In The Wall part II op mijn ipod gezet, en kan zodoende enorm genieten van de voor mij lekkerst in het gehoor liggende nummers van dit album. Ik heb de film The Wall vaak genoeg gezien en dat is wel een film die je in zijn totaliteit moet zien. De film zou van mij daarom ook een 5* krijgen, maar de cd's krijgen een 3.5* omdat ik het wel goed vind klinken en wel aardig vind, maar die 5 nummers vind ik het meest belangrijk. Het complete cd album duurt mij gewoon te lang.

Weet je dat de paus groot fan is van Pink Floyd? Dus wie weet...

http://www.musicmeter.nl/us...

Het is nimmer in me opgekomen om The Wall onvolledig af te spelen, alsof een Goddelijke interventie het me verhindert. Net als de film spreekt het album van A tot Z tot de verbeelding. Sterker nog, beluistering van het album zonder de filmbeelden stelt me nóg beter in staat
om het thema een reflecterende rol op m'n eigen leven te laten spelen. Iets waaruit blijkt dat dit ware kunst is.

Zelfs los van het concept biedt The Wall voldoende muzikaal vakmanschap om 2 cd's lang te kunnen boeien, dus geef het volledige album nog een kans en wie weet raak ook jij in verroering.

Dit album is één groot feest van begin tot eind wat mij betreft! Niks te lang (sorry Ricardo ) om de gedachten vast te houden. Ik heb afgelopen jaar de live show gezien en ben daarna dit album nóg meer gaan waarderen!

Om een goed oordeel te vellen over dit album ben je genoodzaakt om het album in zijn geheel te luisteren. Dan dringt het pas echt goed tot je door, wat Pink Floyd hier probeert te vertellen. Natuurlijk kan je verschillende nummers los halen en apart luisteren zoals: Hey you, Comfortably numb, Mother an Aother brick in the wall part 2. Maar als je nummers als : Vera, Bring the boys back home en Don't leave me now luistert apart gaat luisteren, dan ga je wellicht denken: "wat in hemelsnaam is dit"
Deze nummers vallen pas op hun plaats als onderdeel van het geheel en dan is het perfect. Dus als geheel een fantastisch album waar je echt de tijd voor moet nemen, in laten zakken en dan begrijpen! Er zijn maar weinig conceptalbums gemaakt van dit hoge niveau

Ik ben nooit een groot PF liefhebber geweest, maar ik vind dat ik het wel moet luisteren. Al is het alleen maar om er een oordeel over te hebben..

The wall heb ik ooit op vinyl gekocht, om er zo toch eens goed naar te kunnen luisteren.

De singles vind ik helemaal goed, maar als ik dan weer bij een track als Don't Leave Me Now kom, dan heb ik echt de kriebels... Wie zingt dat nummer? Want dat is echt verschrikkelijk, en motiveert me ook niet echt om verder te luisteren.
The trail is me teveel musical... nee, met deze plaat ga ik PF echt niet meer waarderen... Weer die verschrikkelijke zanger... oei oei oei..

Nog maar eens terug naar Dark side of the moon dan maar... iemand nog interesse in de LP?

Roger Waters een slechte zanger? Misschien technisch, maar ik vind de beste man een geweldige verteller en een ontzettend goede liedsjesschrijver. Al heb ik liever Gilmour als het om stemgeluid gaat, moet ik zeggen.

Dus dat is waters die die nummers doet? Want zingen wil ik het niet eens noemen.

Het irriteert me heel erg op deze plaat, net zoals ik geen plaat van dylan of neil young kan horen... dat is echt te lelijk gezongen naar mijn geef, maar blijkbaar is er toch een markt voor.

DAn zal de zang die ik wel trek bij pf wel die van gilmour zijn..

Is ook niet echt de bedoeling dat je dat nummer als zangnummer moet zien. Hij wil in dat nummer laten zien dat hij wanhopig is en dat lukt dan aardig bij jou, want je vindt er niets aan. Dus zijn wanhoop staat jou niet aan, prima toch!! Overigens heeft Roger waters wel degelijk goede zangstukken op dit album. Denk maar aan Mother en One of my turns

Dat is ook het makke van Waters: hij is een verteller en geen zanger. Maar daar zullen natuurlijk ook weer de meningen van verschillen. Het zijn de Dylan's, Water's en (zelfs) Young's onder ons die het niet van de stem maar de teksten moeten hebben.
In het begin moest ik ook aan Waters stem wennen en was The Wall één van de eerste plaatjes van Floyd. A momentary lapse of reason was mijn eerste album van hun en dus was ik iets heel anders gewend.

Inmiddels is The Wall voor mij gewoon geworden en kan ik Waters stem prima waarderen, maar is het inderdaad Gilmour die ik qua zang liever hoor. Dat maakte Floyd zo compleet: teksten van Waters en stem van Gilmour...
Aantal uitschieters natuurlijk zoals Don't leave me now, Mother en One of my turns. Het gebroken in Waters stem maakt het nog intenser en ik moet er dus echt voor in de stemming zijn.

Young legt juist de emotie in zijn zang die de teksten uitbeelden. Hij moet het dus juist heel erg van zijn stem hebben. Waters is wat theatraler en minder gevoelig, maar doet dat in zekere zin ook.

Gilmour kan beter zingen, maar klinkt altijd hetzelfde. Hij legt er geen specifieke gevoelens of emoties in.

Waters, Young en Dylan, ze zouden allen de 1e ronde van The Voice of Holland niet overleven. Gelukkig maar, want de emotie en diepgang die deze mannen in hun zang leggen, daar snappen de kandidaten en juryleden van al die "talentenjachten" niks van. Als je Waters, Young en Dylan lelijk gezongen vindt, mis je echt ongelofelijk veel muzikale schoonheid, Lennon.

Mee eens en dat bedoelde ik met de emotie, gebroken en intensiteit. Laat ik nou alle drie geweldige artiesten vinden, echter heeft The Wall mij nooit echt geboeit. Het zijn maar een aantal nummers die ik geweldig vind (ook live), maar overal veel minder als bijvoorbeeld de opvolger die nb door diezelfde Waters wordt gezongen met maar weinig vocale inbreng van Gilmour.

Ik snap je punt tony, maar ik kan mezelf moeilijk forceren dit mooi te vinden.

Een zanger hoeft voor mij geen excellente zanger te zijn om mij aan je spreken (neem bijvoorbeeld lennon.) Maar er moet wel enige logische sound in zitten. Ik vind björk ook verschrikkelijk. Is toch smaak. Ik zal ongetwijfeld mooie dingen missen.
IK hoor zoveel muziek liefhebbers over pink Floyd, en ik kan er maar niks mee... duidelijk dat ik iets mis, maar ik sta er echt wel voor open. Als het me dan nog niets doet dan heb ik het in ieder geval geprobeerd. Dit album gaat me niet helpen, dat is duidelijk. IK geef het echter nog niet op, en ga een ander album proberen.

Ik had al even snel je top 10 gecheckt en dat was me dus ook al duidelijk. Iemand als Prince heeft ook een behoorlijk expliciet stemgeluid, waar je je blijkbaar niet aan irriteert. Dat verbaast mij dan wel.



Ik geloof dat ik begrijp wat je bedoelt, maar ik denk dat als je je focus richt op de zeggingskracht van een stem als onderdeel van de muziek i.p.v. op de klankkleur van de stem en of die je aanstaat, dan kan ik me voorstellen dat je Waters, Dylan en Young heel anders gaat beoordelen.

Anderzijds. iemand als Lucinda Williams kan prachtige muziek gemaakt hebben, ik trek die stem gewoon echt niet en dat alleen verpest 't helemaal voor mij. Sneu voor je als dat bij jou voor mannen als Waters, Dylan en Young opgaat.

Ik vind juist dat de combinatie tussen Waters en Gilmour zo goed werkt. Pink Floyd is volgens mij wel echt een band waarin het GEHEEL belangrijk is. Het feit dat Waters bijna volledig verantwoordelijk is voor de composities van the Wall doet niets af aan de manier waarop de band als collectief de muziek brengt.
De vraag is denk ik inderdaad wat je met je muziek wil, en in dit geval gaat dat een stuk verder dan enkel een liedje spelen.

helemaal mee eens Frodok. Pink Floyd is goed als geheel. the wall is nu eenmaal een conceptalbum. Je kan nu wel achteloos zeggen dan ga ik dark side of the moon nog maar eens proberen, maar dat is appels met peren vergelijken. Bij dark side of the moon kun je stukken loskoppelen, bij the wall is het eigenlijk niet de bedoeling, anders mis je de kracht van het hele album. Ik begrijp best dat niet iedereen er voor open kan of wil staan, maar het gaat inderdaad verder dan enkel een liedje spelen

Waters zijn stem is altijd een punt van discussie. Maar op techniek moet je de man niet beoordelen, dat heeft weinig zin.
Waters is vooral een man die zijn verhaal wil vertellen, en is erg bevlogen.
Zoals hij op The Wall klinkt klonk hij eerder nooit. Het is uiteraard theatraler en emotioneler.
Maar hij meent het , en dat is het belangrijkste. Het is intens en komt uit zijn tenen.
Tuurlijk is Gilmour de betere vocalist, maar die zingt volgens het boekje en vooral mooi.
Perfect tegengewicht voor Waters, daarom klopt het hier ook zo goed.
Eens vooral met FrodoK.

Ik probeer eerst de klik met de band te vinden, want dan kan ik dit album misschien ook eerlijkere kans geven.

Mwah... Als je luistert naar Welcome To The Machine of Dogs, hoor je een venijnige Gilmour. Hij zingt op bijvoorbeeld Fat Old Sun erg lieflijk. Op Time zing hij krachtig en dat geldt nog meer op Run Like Hell en hij zingt wat meer monotoon op Breathe. Tussen Comfortably Numb studio en meerdere live versies zit ook een aardig verschil.

Bij Waters is het verschil zeker groter. Waters kan meer emotie in zijn stem leggen. Maar de conclusie dat Gilmour continu hetzelfde klinkt, daar kan ik niet mee akkoord gaan.

Dat vind ik nou ook de kracht van PF. Toen ze samen waren, hielden ze elkaar en elkaars muziek goed in balans. Op dit album had Gilmour van mij meer mogen zingen, maar ben het wel met je eens dat het hier wel goed past. Twee tegenpolen in van alles en nog wat die elkaar geweldig in balans hielden. Het moest een keer fout gaan...

Vergis je niet in The Wall. Het is erg zwaar op de hand, en het heeft echt wel wat tijd nodig om het te doorgronden. Geen makkelijke kost, en niet iedereen kan het als geheel waarderen.
Is die klik er , zoals ik die al heel wat jaren heb met dit album, dan is het altijd genieten.
Het is een plaat die ik altijd zal blijven omarmen, en dat is in de loop der tijd lang niet met alle albums meer zo die ik vroeger liefhad.

Maar ook jij moet hier toch voor in de stemming zijn, Michel?
Voor mij is het toch niet een plaat die ik altijd kan luisteren. Geldt wel voor andere albums.

Precies bikkel2. Ooit heb ik de LP aangeschaft, daarna de cd. Ik draag hem ook nog altijd een warm hart toe en dat zal de komende 30 jaar niet anders zijn. Ooit heb ik eens iemand over dit album horen zeggen. Zodra ik de plaat helemaal beluisterd heb dan weet ik weer dat je niet alles zelf kan oplossen, maar dat je mensen om je heen nodig hebt die je helpen...... Ja zo diep kan het gaan met dit album

Het is inderdaad geen plaat die ik heel regelmatig draai, maar dat geldt voor alle Pink Floyd albums.
Toch zijn deze en Animals mijn meest geliefde albums , die ik eerder geneigd ben om te draaien.
Toevallig 2 van de donkerste albums van de band.
Het is de zeggingskracht vermoed ik.
Ik ben niet echt een doomdenker, maar kan wel genieten van de somberheid en donkerheid in de thema's die Waters heeft bedacht.
De groep deed dat feitelijk al op Dark Side Of The Moon, maar The Wall is veel kwetsbaarder.
Het doet iets met me in de vorm van emotie en melanchonie.
Aan de andere kant ook de waardering voor het verhaal en de vorm waarin het gegoten is.
Dit raakt me van het begin tot het eind, en daarom voor mij nog altijd het beste album ooit gemaakt.
Maar inderdaad Rogier, ik moet hier wel voor in de stemming zijn. Ik draai 'm ook als ik alleen ben. Veel mensen uit mijn kring snappen het niet of vinden het helemaal niets.

Zo diep kan het ook gaan. Je kunt er ook iets positiefs uithalen.
Andere kant van de medalille is dat er ook jongeren zelfmoord pleegden tijdens Goodbye Cruel World.
Zoals het vaak gaat; Mensen hebben hun eigen belevingswereld tijdens het luisteren naar muziek.

Ik betrap me er op dat ik bijna nooit het hele album achter elkaar beluister.
Ligt aan 2 dingen, 1, de speelduur, en 2 niet alle nummers spreken me aan.
Albums als WYWH en Animals luisteren lekkerder weg