Pink Floyd - The Wall (1979)

Dit album heeft juist niet die echte Pink Floydsound. Daarvoor mis ik te veel de inbreng van Gilmour. (lees: zijn prachtige melodische riffs en solo's). Ook Richard Wright, die normaal altijd voor het psychedelische toestenwerk zorgt, is erg zwak op dit album. Albums die voor mij de echte Floydsound hebben zijn Piper, Meddle (Echoes), DSoTM, en WYWH. Daar hoor je de surrealistische, psychedelische, melodische Pink Floyd. Terwijl je hier Waters hoort met enkele externe invloeden. Let op, ik zeg niet dat The Wall slecht is. Ik zeg gewoon dat Pink Floyd minder is zonder Gilmour en Wright. Comfortably Numb, het beste liedje op deze plaat, bewijst dit voor een deel.

Waters heeft meer dan ooit zijn zin doorgedrukt op dit album.Wright en ook Mason zijn niet eens in alle nummers te horen.Misschien dat dit ook te maken heeft met een andere ''Floyd'' sound die we hier horen.Doordat er ook wat theatrale stukken opstaan met orkest is het gewoon anders.
Ik stoor me er niet aan.Ik vind het een prachtconcept.Je moet er alleen wel voor in de stemming zijn.

@Geweldigenoten ( ), ik zie Gilmour ook nooit echt als een geweldige solo-songwriter, het draait bij mij meer om de combinatie van Gilmour en Waters (en Wright!). Daarnaast waren de vorige albums ook nooit 'onsamenhangend' of iets dergelijks. Tekst had alleen een enigszins minder aanwezige rol, denk ik.

@Wolf, tsja, ik denk dat de echte 'Floyd-sound' toch ook subjectief is, aangezien er toch wel drie/vier verschillende periodes zijn. Het draait er meer om welke je het meeste aanspreekt. Maar ik vind persoonlijk de 'post-Barret pre-Waters pre-Gilmour' era het mooist.

dat is juist een van de (vele) sterke punten van dit album, zoals ook veel andere PF albums.....
kijk maar een op een lyrics site en dan bij dit album, van begin tot eind geweldige teksten (vind ik )

Klopt, ook een van de redenen dat hij van mij 4* krijgt! Het is een geweldig conceptalbum.

De enige reden waarom dit album voor mij net geen meesterwerk is, is omdat het einde voor mij rommelig overkomt. Had dit album bijvoorbeeld Run Like Hell als slot song gehad, dan had wellicht mijn oordeel anders geklonken.

hoe had je dan het afbreken van een muur gehoord willen hebben?

run like hell makes no sence

Je had bijvoorbeeld eerst het afbreken van de muur kunnen horen. En in het lawaai daarvan had Run Like Hell langzaam opgang kunnen komen.

Ja zo ken ik er nog wel een paar. Draai het hele concept om en wijzig de titel even in "The rolling stones (is dat ook geen groep?)' of "The Wall in reverse". Natuurlijk is het einde wat rommelig, maar kijk dan even naar de film (zware kost, geef ik toe) of naar één van de concerten van The Wall. Dan begrijp je waarom Run like hell niet aan het eind wordt gezongen.
Je gaat toch ook niet bij Saving Private Ryan beginnen met het vinden van Ryan :s

@ Smiechtel: ik denk juist dat als Gilmour en Wright zich ermee hadden bemoeid, dat het niet meer een verhaal was (wat dit album juist zo sterk en uniek maakt). We hoeven niet meer te herhalen dat dit het begin van de breuk van Waters/Gilmour was, maar voor mij blijft Floyd zonder Waters geen Floyd meer: zijn gevoelige en theatrale stem is totaal anders dan het 'gelikte' van Gilmour. Om al helemaal niet te spreken over de solo-carrieres waarin dit alleen maar duidelijker wordt (vol energie versus slaapverwekkende restaurantmuziek).

Eén van de zaken waar ik nou mee bezig ben is niet het concept te wijzigen, maar juist met de middelen die voor handen zijn te kijken wat daar eventueel mee te doen valt. Ik ben me daar wel bewust van dat dat niet zo maar kan. Het zal wat worden als een boek je niet bevalt, dat je maar een paar hoofdstukken weggooi. Nee, maar misschien dat een andere volgorde wel beter was geweest.

Voor mij is de algehele sfeer van The Wall vergelijkbaar aan die van een hogedrukpan die op springen staat. Als dat eenmaal aan de hand is vind ik dat dit ook zo moet klinken. Laat zeggen een gevoel van opluchting. In zo'n track als Run Like Hell komt dit voor mij het beste naar voren. Het is zo jammer dat ondanks het vele werk wat hier in zit het geen meesterwerk voor mij te noemen is.

Welke periode is dat dan precies?

ik denk dat hij de periode van Sacerfull ... tot WYWH, niemand had toen in de band de overhand....

geweldige liedjes als comfortably numb, run like hell, in the flesh, mother, ABITW en nog een paar andere, alleen vind ik een groot deel maar saai en afhakend

Ik begrijp dat niet goed. Smiechtel heeft de drie grote albums Dark Side of the Moon, WYWH en natuurlijk ook Animals in zijn top 10 staan. Die zijn m.i. heel erg post-Barret, maar nu ook weer niet bepaald pre-Waters/Gilmour.
Ik denk dat hij het heeft over de periode '69/'70. Maar dan heb je het o.a. over Ummagumma. En dat kan ook weer niet....toch?

Smiechtel bedoelt de periode NA Barret en VOOR de afsplitsing van Waters en de rest. Atom Heart Mother tot de Wall dus.

Persoonlijk vind ik op dit album het 'gezemel' van Waters nog in dienst staan van de muziek. Wat hij later allemaal uitbracht onder zijn eigen naam kan mij een stuk minder bekoren helaas

Is There Anybody Out There - rillingen. Fantastisch nummer om na te spelen op de gitaar; eenvoudig doch druipend van de sfeer. Als een pessimist die optimistisch probeert te doen. Echt heerlijk.

Slechts één van de vele hoogtepunten op dit evenzo prachtige album.

dat vind ik ook zo mooi aan de lyrics van dit album....
het 1ste nummer ook, geweldig

Dat klopt ongeveer ja. Ik weet dat de albums in mijn top 10 van PF voornamelijk ook veel later zijn dan ondermeer Atom Heart Mother, maar ik beschouw dit wel als 'de zelfde Pink Floyd'.

Je hebt me van een groot dilemma verlost! Bedankt!
Overigens dat is ook mijn PF-periode, Atom Heart Mother tot The Wall.
Ik begrijp de kritiek op de Wall ook niet zo goed. Dit is een prachtig album wat weer volledig anders is dan de platen die daaraan vooraf gingen. Natuurlijk staat er af en toe een nummer op die je wat gemakkelijker skipt of waar je voor in de stemming moet zijn maar ook dat zal vaker voorkomen. Zelfs bij een hogelijk gewaarde rock opera als Tommy denk ik wel eens "ja, nu even niet" als cousin Kevin ten tonele wordt gevoerd. Dat doet niets af aan het feit dat het concept als totaal bijzonder is en als zodanig beoordeeld dient te worden.
Toen ik onlangs mijn "The Wall" op vinyl wilde aanvullen met de cd-versie heb ik even staan twijfelen en op het laatste moment The Wall Live "Is there anybody out there" gekocht. En ik moet zeggen dat ik daar nog geen moment spijt van heb gehad.
Als The Wall al een heel bijzonder album is dan is de Live versie daar een prachtige en intense uitvoering van die wat mij betreft nog meer indruk maakt dan het origineel.

Ik ben deze momenteel aan het beluisteren en moet toch zeggen dat ik blij ben dat de gitaren hier een grotere rol in spelen dan in voorgaande albums.

The Trial is brlijant, werkelijk waar. Een perfect rollenspel met goede teksten. Al met al is dit album behoorlijk lang maar het luisterd lekker door, een 4*

Mooi album. Knap dat ze van zo veel apparte nummers toch één geheel hebben kunnen maken. Voor nu een 4*

De teksten zijn gezemel en de muziek is dat ook. Ik heb zelden zulke langdradig gezeur in noten vervat gehoord.
Elke keer als ik naar The Wall moet luisteren heb ik meer begrip voor Johnny Rotten.

Ja, die heeft sterke teksten

Kweet niet. Wat hij wel heeft weet hij in elk geval niet in noten te vervatten.

Van je vrouw? Onder de duim? En op deze site kun je wat frustratie kwijt daarover?

Ik snap niet Mark dat je dit een slecht album vind, je geeft Animals nog 4.5* en deze maar 1*, en dat terwijl er niet al teveel verschil in zit qua niveau ( zowel muzikaal als textueel gezien niet) , tussen deze en Animals. Zou je mij ook willen/kunnen uitleggen waarom er voor jou zo een groot verschil inzit? Ik moet zeggen dat dit album bij mij wel wat vaker gedraaid zou worden als het allemaal op 1 cd gezet zou zijn, meestal zet ik 1 van de 2 schijfjes op, en als ik die dan heb beluisterd dan zet ik de andere niet meer op maar draai ik liever wat andere muziek. Ik vind dit een heel goed album hoor, begrijp me niet verkeerd, zowel muzikaal gezien als textueel gezien, maar het blijft zware kost natuurlijk. Maar als ik 1 van de 2 cd's draai geniet ik er wel van natuurlijk, want dit is echt een klassieker pur sang uit de historie van de popmuziek. Daarom ook 5 verdiende sterren voor de goede texten van Waters en natuurlijk de gitaar en zangstem van Gilmour. Alleen jammer dat ze dit album niet iets korter hebben gemaakt zodat het op 1 cd kon, dan zou ik er nog meer van genieten, want het is soms ietwat langdraderig. Tja het echt perfecte album bestaat volgens mij ook niet, en ook bij goede albums als deze moet je kritisch blijven vind ik.

Iemand die voor dit album `n 1 geeft en voor Dark Side 1,5 geeft kan je toch onmogelijk serieus nemen in dit leven .
Deze persoon kan beter gaan kippewitten .

Of een emmer latex kopen om de muur te gaan witten.