Pink Floyd - The Wall (1979)

Over welke film hebben jullie het?

EDIT: Oh laat maar, ik weet het al

Zeg ik niet, tot jij je stem verhoogd.
Hater
The Wall

Pipi Langkous in Takatoekaland. Wat dacht jij dan?

Uhu, dat was echt een slechte trip

Toch één van de slechtste Pink floyd platen. De plaat moet het hebben van het meesterlijk Comfortably numb, Goodbye blue sky, Mother, another brick in the wall en Hey You. De andere 21 nummers of geluidseffecten komen uit de koker van de steeds gekker wordende Waters die feitelijk de bom onder PF heeft gelegd door net te doen of het zijn band was en de andere als sessiemuzikanten ging behandelen. Feitelijk zijn hun beste platen voortgekomen uit de periode 1970-1977, toen ze één team vormde. De 5 hoogtepunten verdienen een *****, maar de rest is zo ondermaats dat ik gemiddelt niet verder kom dan een 2 1/2*

Devel-hunt.. Toch één van de slechtste platen van Pink Floyd!?!?!?!?!?!?!?!?!!?!?!?! WAT!? Het is een kwestie van smaak, maar wij verschillen wel heel erg hier van mening. Fantastisch album! Ik geef je gelijk dat er een aantal mindere liedjes opstaan, maar de betere nummers trekken die omhoog. En het geheel als album is wel prachtig, een van de slechtste platen ooit... Dat iemand dat in zijn hoofd heeft zitten, hoe krijgen wij dat eruit?

Hé doke, ik schrijf niet één van de slechtste platen ooit, maar wel van PF. Luister liever naar Animal, Meddle en zelfs naar The Division Bell. Ik vind The Wall geheel over de top.

ik moet toch wel zeggen dat de platen die dateren uit de periode 70-77 een stuk beter zijn dan the wall. dat betekent dat de redenering van devel-hunt niet zo slecht is.

Vlug effe Atom Heart Mother bovenhalen en genieten maar.

Ik kan mij dat wel voorstellen, die 5 nummers vind ik ook wel de hoogtepunten. Ik vind dat je met een 2.5* dan nog behoorlijk mild bent eigenlijk, want er staan 26 nummers/intro's/muziekstukken op. Heb je de fim The Wall weleens gezien? Dan zul je zien dat het concept precies klopt en er geen vullers opstaan.

bij een gebrek aan ideeen van overige bandleden trok , de niet steeds gekker, maar juist kritischer wordende Waters, het schip een andere experimentele maar bijster interessante kant op

tis maar hoe je het bekijkt en/of de feiten erbij halen werpt ene ander licht op de zaak dan wat je hierboven schetst

Het is maar net vanuit welke kant je de feiten bekijkt. Aan de ene kant de Waters feiten, maar daar tegenover de feiten van Gilmour, Wright en Mason. Die een compleet andere visie hebben op het ontstaan en tot stand komen van The Wall. De steeds dominanter wordende en zijn wil doordrukkende Waters liet geen enkele ruimte over voor zijn bandleden. Op de final cut ging hij nog een stap verder door Wright, bandlid van het eerste uur, niet eens meer bij de PF bezetting te benoemen.

Het is maar goed dat de smaken kunnen verschillen, want voor mij is The Wall een meesterwerk, ik kan gelukiig zeggen dat ik het Concert destijds in Dortmund heb gezien, en het was het mooiste concert dat ik ooit heb gezien. Een enorm spektakel met fantastische effecten.
Zo zie je maar.....

Dit album komt nog niet aan het niveau van Dark Side, Meddle, Animals of WYWH.
Ik heb altijd het gevoel dat er iets ontbreekt en het is soms nogal verwarrend.
Ook hun beste nummer Comfortably Numb, als je ziet hoe dat op de Pulse wordt gebracht dan is deze studioversie eigenlijk een beetje belachelijk.
Hey You en Mother zijn anderzijds wel mooie PFnummers maar er zijn gwn veel te veel zwakke momenten op deze plaat. Je ziet ook dat Waters hier als muzikant al faalt en dat later meermaals zal herhalen.
Ik heb een paar geleden Floyd ontdekt via The Wall maar ik kan niet anders dan mijn gevoel een plaats geven. Een 3* is voor Pink Floyd eigenlijk gelijk aan een 1. =/

Oeps, nog niet eens gestemd op de nr. 1 in mijn eigen top 10!

Na DSOTM en WYWH het meest memorabele PF album met het door merg en been gaande verhaal over de figuur Pink, deels een autobiografie van Roger Waters die hiermee een tijdloos meesterwerk heeft afgeleverd. Er is al veel over gezegd en geschreven dus dat ga ik niet meer doen. Wie de plaat goed tot zich door laat dringen zal het nooit meer loslaten. Mij in ieder geval niet.

Veel mensen zeggen hier: " Je ziet wel dat het meer een Waters plaat is, en dat dit eigenlijk allemal aan hem te danken is " of iets in die trand. Maar waar aan zie je dat dan? Oké ik heb de Pink Floyd tijd niet meegemaakt en de ontwikkelingen daarvan niet. Vergeef het me dat ik pas ben geschapen in het jaar '94. Maar ik kan ook zeggen dat het hier meer aan Waters te danken is, gewoon een kwestie van lezen en dan kopieren hè. Dus aan alle "kenners" , wat verduidelijking zou aardig zijn.

Vind dit eigenlijk één van de minste Pink Floyd albums. Niet een slecht album, want er staan verschrikkelijk goeie nummers op. Maar ik vind het zo ongelooflijk groots en bombastisch aangepakt. Nee, doe mij dan maar Animals, Dark Side Of The Moon of The Piper At The Gates of Dawn. Eigenlijk een zeer overschat album vind ik.

Ik geef het een 3,5* omdat er toch veel goeie nummers op staan.

verdiep je eens in floyd werk, de periode met, en zonder waters
dan hoor je duidelijke verschillen in muziek , creativiteit, stijl,en ideeen

floyd zonder waters is een totaal andere floyd, net als met of zonder barret, zonder waters vooral saaier

Comforumbly numb blijft voor mij gewoon het mooiste nummer aller tijden. Altijd kippenvel en boze buren wanneer die aangaat. Daar kan de plaat verder helaas niet aan tippen. Maar het blijft natuurlijk Pink Floyd. Vind het nog altijd jammer dat ik niet iets eerder naar mijn vader ben gaan luisteren en ze nooit meer gezamenlijk aan het werk heb gezien. En het zien van Roger Waters maakt dat alleen nog maar erger want alleen dat was al zo goed.

Nou Pink Floyd...
Er gaat een hele geschiedenis vooraf aan deze plaat en en ik noteer het maar, ik vind het namelijk altijd leuk om op deze site zulke verhalen te lezen bij platen.
Het begon dan ook zoals waarschijnlijk bij iedereen, bij op de radio part 2 te horen en mee te zingen.
Toen luisterde ik nog naar radio en top40 muziek en het leek me een leuk plaatje maar ik zocht niet verder.
Dan ergens in mijn 5de middelbaar was ik die radiomuziek kotsbeu en kwam ik in aanraking met de hardere gitaarmuziek en begon daarin te snuisteren. Omstreeks 2005 was het live 8 en men ouders hadden dat dan ook opstaan om de groepen te horen, en ik zat er maar wat bij.
Heel laat op de avond kwam pink floyd dan op, en ik ergerde me eraan dat ze part 2 niet speelden en dat het maar duf klonk.
Een paar jaar ging voorbij en ik begon me meer en meer te verdiepen in muziek, niet alleen meer punk en metal, maar ook hiphop en elektronica, kortom bijna alles behalve platte top 40.
Onlangs dan, was ik eens bij een vriend en die had hemzelf een platenspeler gekocht, aangezien hij ook zeer veel met muziek bezig is, en ik stelde hem voor om wat platen van bij mij thuis mee te nemen om eens te horen.
Toen ik begon te snuisteren, zag ik opeens 'pink floyd – the wall' staan tussen al die platen en nam die mee naar hem, omdat het gekend was en we dan vooral naar “oude” rock aan het luisteren waren.
We namen de plaat maar wisten niet goed welke kant te nemen, aangezien het allemaal dooreen zat, en dus namen we kant 3 van de plaat, legden die op, zetten de boxen aan het raam en gingen in de tuin zitten om wat te luisteren, aangezien het goed weer was. Gedurende die 20-30 van die kant, werd ik letterlijk weggeblazen door de vreemde geluiden en de mooie klanken die eruit kwamen. Kortom, het was geniaal. Daarna hebben we nog naar kant 4 geluisterd en dan was het alweer tijd voor huiswaarts te gaan.
Ik vroeg 's avonds aan men pa, hoe het kwam dat hij zo een goeie plaat had liggen, terwijl hij toch gwn geen muziek meer luistert, behalve de muziek van de radio. Het bleek dat hij deze gekocht had toen ze uitkwam en dat het zijn lievelingsplaat was.
Sindsdien staat deze op mijn kamer, tussen andere, en heeft de platenspeler zijn weg gevonden naar hier, maar The Wall draai ik heel zelden, omdat ik deze plaat in perfecte staat wil bewaren aangezien deze mij zo dierbaar is.
Dank u Pink Floyd!

Ik lees en hoor net dat - achterstevoren gedraaid - Empty Spaces deze tekst bevat:

- Congratulations. You have just discovered the secret message. Please send your answer to Old Pink, care of the Funny Farm, Chalfont...
-Roger! Carolyne's on the phone!
-Okay.

Hey You is het beste nummer van de plaat. Daarna zijn er nog wel een paar echt goede nummers, maar ik voel niet wat zoveel voelen met dit album.

Roger Waters voerde The Wall kort na de val van de Berlijnse muur uit op de Potsdammer Platz. Bijna een half miljoen mensen kwamen erheen. De meesten hoorden niks omdat het geluid te zacht was. Verder veel opgezwollen varkens en een muur waar steen voor steen uitgehaald werd. Net als de muziek was dus de show een en al versleten symboliek en een dun verhaaltje over een rockster met psychische problemen. Wie anders dan Syd Barret kon daarvoor model hebben gestaan. Wat bleek de tragische ziekte van dit vroege Pink Floydlid later toch een goudmijn voor Waters en Gilmour.
In de film zaten nog wel wat aardige animaties. Zonder beeld valt the Wall door de mand.
Ik vind met dit over de top gegane project de neergang van Pink Floyd echt beginnen.

The Wall uitvoering waar je op doelt was een evenement die binnen een te kort tijdsbestek op poten werd gezet .
Je kon het al snel merken aan het falen van geluidstechnische zaken , maar ook de gastenlijst van artiesten zette bij mij wat vraagtekens .

Maar The Wall ten tijde van 1980 , wat nog gewoon als Pink Floyd werd uitgevoerd , was een gelikte strakke show .
Ik vind The Wall een concept die de tand des tijds moeiteloos heeft doorstaan .
Een Pink Floyd hoogtepunt .
Tussen een relatief zwak jaar betreft popmuziek ( 1979) was dit echt een verademing . Waters schetst een wereld hier waar je liever ver weg van wilt blijven . Schizofreen , beklemmend en kil .
In feite begon Waters al tijdens Dark Side Of The Moon een blik te werpen op de krankzinnigheid van de maatschappij in zijn algemeenheid .
Je zou kunnen stellen dat hij emotioneler en diepgaander te werk gaat hier .
Maar ok . dat niet iedereen het waardeert werd al duidelijk toen de plaat uit kwam . Evenals Animals kreeg het veel kritiek , maar door de jaren heen en zeker na The Wall liveshows , bond men toch wat in .

Volgens DPRP zou Roger Waters hebben laten doorschemeren The Wall arena show uit 1980 weer opnieuw op de planken te willen brengen. Met of zonder vriendje Gilmour..............

Waters gaat gewoon elk Pink Floyd album af. Hierna Animals in z'n geheel?

Niet dat ik er problemen mee heb, zou er best heen willen.

Met Gilmour zou wel leuk zijn . Het zal alleen nooit meer gebeuren .
En zeker niet met een gehele uitvoering van The Wall .
Gilmour zit tegenwoordig in een veel song gerichtere kant dan zijn excollega en het 2tal vloog elkaar tijdens de opnames regelmatig in de haren .
Laat staan dat hij nu nog in de schaduw gaat staan van Waters , die vooral visueel een hoop voor zijn rekening neemt en erg in de spotlight gaat staan. NO WAY !.......die tijd is voorbij .

Het eerste Pink Floyd dat ik vind tegenvallen, niet omdat ik het slecht vind maar omdat ik er te weinig mee heb. Dit is dan ook weer 180 graden anders dan de vorige albums die ik van ze beluisterde. Dat is eigenlijk positief, want zo laat Pink Floyd zien dat het een veelzijdige band is, aan de andere kant is het ook wel jammer aangezien de kans dan er een van de albums tussen zit die je persoonlijk niets doet. Dat is voor mij het geval bij The Wall, want hoewel er genoeg gebeurd en ook nu weer mooi instrumentale momenten zijn vind ik het toch wat aan de saaie kant. Met name de eerste cd gaat mij snel vervelen omdat ik de manier van zang daar wat te lusteloos is. Verder mis ik de jazzy/ en-of electronischegedeeltjes die eerdere albums van Pink Floyd nog wel hadden. Van het drieluik Another Brick in the Wall wist ik al dat ik het niet zo goed vond, die had ik al eens eerder beluisterd.

CD 2 vind ik overigens wel weer een stuk beter, daar hoor ik meer frisse instrumentaties en ook de zang doet het daar al wat beter bij me. Echter krijg ik niet de klik die ik eerder wel had met Pink Floyd. The Wall is misschien wel een album dat niet voor mij gemaakt is, maar we geven het niet op, gewoon over een hele tijd nog eens opzetten en dan kan ik er wel anders over denken.

Voor mij was het afgelopen met Pink Floyd nadat ze deze plaat hadden uitgebracht. Ik vond het een zielloos gedoe met weinig van die oorspronkelijke Pink Floyd magic. De meeste liedjes deden mij weinig m.u.v. Mother en Run Like Hell. Hierna bracht de Final Cut de doodslag.

Ik verbaas me een beetje dat er Pink Floyd fans zijn die dit een minder album vinden. Samen met Wish You Were Here en Dark Side of The Moon hoort deze bij hun beste album. Zowel elektrisch als akoestisch staan er pareltjes op. Gewoon een uniek album.