David Bowie - Never Let Me Down (1987)

Deze plaat kwam ik ooit tegen in mijn favoriete cdwinkel, die nu jammer verplaast is naar ergens anders. Wat mij onmiddelijk aan deze plaat aansprak was de cover. De cover doet onmiddelijk al denken aan een "doemplaat", een soort van wanhoopsplaat waar hij met zijn laatste longinhoud om aandacht en hulp schreeuwt.

Ik heb deze plaat dan ook maar onmiddelijk gekocht, mede doordat de prijs ook goed meeviel (5 euro voor een Bowie).

Bij de eerste luisterbeurt was deze plaat eigenlijk bijna onmiddelijk geklasseert. Het sprak mij niet aan, een plakboekje van allerlei doemplaten, het deet me veelal denken aan een mislukte mix tussen Station to Station en Let's Dance ( mijn favoriete plaat en zijn negatieve tegenhanger).

Het spreekt voor zich, aangezien er meer lekkers te belusiteren was, dat ik deze plaat dus ook een hele tijd gemeden heb. Pas sinds kort naar aanleiding van het beluistern van Low, ook zo'n prachtplaat, heb ik deze plaat een 2de leven gegeven.

Nuja de vergelijking met Station to Station en Let's Dance blijft voor mij, maar ik het nu beter appreciëren. Deze plaat zal nooit een hoogvlieger zijn, want daarvoor is het nog steeds het beter knip en plakwerk in mijn ogen, maar toch schuilt er veel potentieel in.

Als ik luister naar Day-in Day-out moet ik eigenlijk onmiddelijk denken aan de opener van Staion to Station ( Station to Sation dus..)
Het zal dan waarschijnlijk de atmosfeer die dat lied creëert zijn die dat doet denken, maar verdere songs als Time Will Crawl of Never Let me Down vind ik dan ook sterke nummers.

Naast die songs valt de cd wat in elkaar. Bowie valt meer een meer terug op clichés van vooral zijn Funkperiode ( Let's Dance en Young Americans). De songs lijken net iets te lang, dat gospelkoortje op de achtergrond is ook wel achterhaalt en sommige songs lijken gewoon wiskundig samengesteld.

Wat bedoelt hij daarmee zul je denken, wel... De songs zoals bvb Beat on your Drum is gewoon teveel structuur lijkt wel zo'n rekensommetje, Verse + verse = Chorus.... en dat komt omdat de overgang te duidelijk is en niet zwoel in elkaar overgaat. Spijtige zaak want dit verklaart volgens mij deze lage score voor een album die in principe nog altijd geen hoogvlieger zou zijn, maar zeker een respectabele middenmotor zou kunnen zijn.

Is het een (artistiek) dipje in David Bowies leven of is het album te snel samengestelt dat vraag ik mij af bij het beluisteren van deze plaat.... Nuja Bowie had in die periode ook meer en meer acteerwerk en zal dan ook wel minder met zijn muziek bezig geweest zijn, jammer want dit is toch zeker een mindere platen in zijn oeuvre.

2.5 ster voor het potentieel die ik in deze plaat toch hoor... vooral Day-In Day-Out, Time will Crawl en Never Let me Down dan.

"Never Let Me Down" is voor mij het equivalent van "Self Portrait" (Bob Dylan), hoewel Bowie niet de intentie had om een slecht album te maken. De boodschap die hij onbewust heeft doorgegeven is: 'Ik ben ook maar een mens.'
Hierop staan 10 fletse popsongs waarvan ik blij ben dat ze niet meer op de radio gedraaid worden. De zang blaast je niet van je sokken, zo zijn de achtergrondzangeressen geen toegevoegde waarde en de composities komen geforceerd over. Het lijkt wel alsof Bowie toch maar een album moést maken.
Dit alles staat sterk in contrast met de teksten. Die zijn nog in orde - ze waren ooit nog beter - maar ze komen niet goed tot uiting.
NLMD is een aftreksel van eerdere - schitterende! - werken: "Station to Station" en "Diamond Dogs", maar dan zonder soul.
Een betere productie, wat variatie en durf hadden van NLMD een middelmatig album kunnen maken.
Ik heb dit voor een lage prijs gekocht en zo staat hij toch maar mooi in mijn verzameling. NLMD is een vlekje op Bowies carrière, waar we gewoon onze hand moeten opleggen. Nadien ging het toch weer bergop. Laten we het album stilletjes vergeten...

Never Let Me Down is eigenlijk best een zwaar album.
Bowie uit zijn angst over de onvrede in de wereld, waarbij hij zijn eigen misstappen ook niet vergeet.
Er zitten genoeg verwijzingen naar het drugs verleden, al wordt er veelal niet in de ik-persoon gesproken.
Het lijkt tot hem door te dringen dat hij vanwege zijn verslavingen een aantal jaren van zijn leven bewust gemist heeft.
Deze verloren tijd kun je ook nooit meer inhalen.
Zeroes lijkt mij een hint naar Heroes, dat hij in die periode wel een groot kunstenaar was, maar geestelijk en lichamelijk een afgetakeld wrak.
Glass Spider heeft voor mij raakvlakken met Ziggy Stardust.
Vanaf dat moment was hij zo succesvol, dat hij van alle kanten in de gaten werd gehouden, elke stap was in de media te volgen.
Gevangen in zijn eigen Glazen Huis, als een kermisattractie.
Op de albumhoes zie je Bowie ook rond springen als een circusclown, hij wordt van bovenaf in de gaten gehouden.
Een marionet, waarbij de muziekliefhebber aan de touwtjes trekt.
De een wil hem zien scoren met de dikke hits, de ander verlangt een artistiek hoogtepunt.
Commercieel gezien leverde de jaren 80 hem het meeste op, de ene nummer een volgde de andere op, maar was hij nog wel gelukkig?
Er werd flink geïnvesteerd in de Glass Spider Tour, met veel visuele effecten, maar daar zat men niet echt op te wachten.
In 1990 zag ik een uitgebluste Bowie in Nijmegen, waar hij zijn hits speelde tijden de Sound & Vision Tour.
Totaal inspiratieloos.
Het Tin Machine avontuur leverde ook niet de gehoopte erkenning van zijn oude fans, en het voelde dan ook als een definitief afscheid.
Luister je vervolgens Never Let Me Down, dan hoor ik een worstelend, misschien zelfs wel depressieve zanger, die steeds meer in de knoop raakt.
Laat Mij Alstublieft Niet Vallen, ik zal uiteindelijkweer mezelf terug vechten.

Door de critici wordt dit vaak als een van de zwakste albums van Bowie gezien, ik kan er zelf ook weinig chocolade van maken. De singles 'Day in Day out', 'Time will crawl' en het titelstuk zijn goede nummers maar de rest is toch op z'n best middelmatig. Net geen voldoende.