David Bowie - Never Let Me Down (1987)

Wat een gezeur toch steeds. Als je op MuMe afwijkt van de gemiddelde smaak dan heb je meteen last van je gehoor of ben je niet goed snik.
Bedroevend vind ik dat eigenlijk.

Nogmaals m'n vraagje: is er iemand die dit album wel leuk vindt? En ik vraag niet om 20 op een rij. 1 is al genoeg. Don't let me down

Ach, relativeren is ook een kunst.
Ik ga daar altijd vrolijk op in, kost je niet alleen een hoop ergernis maar ook tegenreacties.

Het kost moeite om de plaat te beluisteren, het is weinig interessant. Eigenlijk begon het verval bij Tonight en na Black Tie, White Noise werd zijn muziek weer beter en vernieuwend.

Zelf vind ik dat ook één van de mindere albums van David Bowie. Vele songs klinken weinig geïnspireerd en soms zelfs banaal. Ik mis hier de verrassende en vernieuwende arrangementen die kenmerkend zijn voor Bowie. De titelsong en "Time Will Crawl" vind ik de beste nummers hieruit, de hit "Day-In Day-Out" en "'87 and Cry" kunnen er nog mee door, de rest is om te vergeten.

tegen de zin van de recencies in heb ik het album toch maar gekocht... en voor de eerste keer in zijn carriere heeft hij me teleurgesteld.
nu ja, je kan niet altijd een superalbum a la ziggy stardust of low maken!

Ik heb veel geprobeerd echt into dit album te geraken maar heb het ondertussen opgegeven, het wat mij betreft , enige echt ontgoochelende album van Bowie, een 2,0 voor het enige nummer dat dan wel goed is ''day in day out'' , op dat moment was ik eigenlijk beetje Bowie-fan af ...tot 1.Outside me weer op de rails bracht

Alom beschouwd als het zwakste Bowie-album (want Tonight bevatte tenminste nog 'Loving The Alien' en door Iggy Pop ondersteunde nummers). Ik ben me ervan bewust dat dit Bowie's bleak jaren-80 troep-album is, en dat hoor ik er door de bleke productie zéker aan af, maar ik moet zeggen dat ik de nummers 'Time Will Crawl', 'Never Let Me Down', 'Zeroes', en (het laatste 'muzikale' deel van) 'Glas Spider' door hun enigzins pakkende refreinen in wézen toch heel aardige tracks vind. Verder totáál disposable inderdaad en de artiest Bowie onwaardig als je het afzet tegenover zijn andere werk.

Bang Bang is ook een Iggy Pop track.

Klopt. De enige toch? Maar je hebt gelijk, beide albums zijn van hetzelfde niveau, eigenlijk onderscheidt alleen 'Loving The Alien' zich van de rest, maar ook weer niet door de vreselijke productie.

Was in potentie een ontzettend goed album vanwege het donkere aspect die het zou krijgen. Maar Bowie kon niet kiezen.

Deze plaat kwam ik ooit tegen in mijn favoriete cdwinkel, die nu jammer verplaast is naar ergens anders. Wat mij onmiddelijk aan deze plaat aansprak was de cover. De cover doet onmiddelijk al denken aan een "doemplaat", een soort van wanhoopsplaat waar hij met zijn laatste longinhoud om aandacht en hulp schreeuwt.

Ik heb deze plaat dan ook maar onmiddelijk gekocht, mede doordat de prijs ook goed meeviel (5 euro voor een Bowie).

Bij de eerste luisterbeurt was deze plaat eigenlijk bijna onmiddelijk geklasseert. Het sprak mij niet aan, een plakboekje van allerlei doemplaten, het deet me veelal denken aan een mislukte mix tussen Station to Station en Let's Dance ( mijn favoriete plaat en zijn negatieve tegenhanger).

Het spreekt voor zich, aangezien er meer lekkers te belusiteren was, dat ik deze plaat dus ook een hele tijd gemeden heb. Pas sinds kort naar aanleiding van het beluistern van Low, ook zo'n prachtplaat, heb ik deze plaat een 2de leven gegeven.

Nuja de vergelijking met Station to Station en Let's Dance blijft voor mij, maar ik het nu beter appreciëren. Deze plaat zal nooit een hoogvlieger zijn, want daarvoor is het nog steeds het beter knip en plakwerk in mijn ogen, maar toch schuilt er veel potentieel in.

Als ik luister naar Day-in Day-out moet ik eigenlijk onmiddelijk denken aan de opener van Staion to Station ( Station to Sation dus..)
Het zal dan waarschijnlijk de atmosfeer die dat lied creëert zijn die dat doet denken, maar verdere songs als Time Will Crawl of Never Let me Down vind ik dan ook sterke nummers.

Naast die songs valt de cd wat in elkaar. Bowie valt meer een meer terug op clichés van vooral zijn Funkperiode ( Let's Dance en Young Americans). De songs lijken net iets te lang, dat gospelkoortje op de achtergrond is ook wel achterhaalt en sommige songs lijken gewoon wiskundig samengesteld.

Wat bedoelt hij daarmee zul je denken, wel... De songs zoals bvb Beat on your Drum is gewoon teveel structuur lijkt wel zo'n rekensommetje, Verse + verse = Chorus.... en dat komt omdat de overgang te duidelijk is en niet zwoel in elkaar overgaat. Spijtige zaak want dit verklaart volgens mij deze lage score voor een album die in principe nog altijd geen hoogvlieger zou zijn, maar zeker een respectabele middenmotor zou kunnen zijn.

Is het een (artistiek) dipje in David Bowies leven of is het album te snel samengestelt dat vraag ik mij af bij het beluisteren van deze plaat.... Nuja Bowie had in die periode ook meer en meer acteerwerk en zal dan ook wel minder met zijn muziek bezig geweest zijn, jammer want dit is toch zeker een mindere platen in zijn oeuvre.

2.5 ster voor het potentieel die ik in deze plaat toch hoor... vooral Day-In Day-Out, Time will Crawl en Never Let me Down dan.

Ze gingen regelmatig een borrel drinken.

geen echt goeie bowie , maar tonight en black tie zijn nog veel slechter ,

daarom kun je de geremasterde versie kopen voor3.99 bij cdwow

maar ik koop hem niet !

"Never Let Me Down" is voor mij het equivalent van "Self Portrait" (Bob Dylan), hoewel Bowie niet de intentie had om een slecht album te maken. De boodschap die hij onbewust heeft doorgegeven is: 'Ik ben ook maar een mens.'
Hierop staan 10 fletse popsongs waarvan ik blij ben dat ze niet meer op de radio gedraaid worden. De zang blaast je niet van je sokken, zo zijn de achtergrondzangeressen geen toegevoegde waarde en de composities komen geforceerd over. Het lijkt wel alsof Bowie toch maar een album moést maken.
Dit alles staat sterk in contrast met de teksten. Die zijn nog in orde - ze waren ooit nog beter - maar ze komen niet goed tot uiting.
NLMD is een aftreksel van eerdere - schitterende! - werken: "Station to Station" en "Diamond Dogs", maar dan zonder soul.
Een betere productie, wat variatie en durf hadden van NLMD een middelmatig album kunnen maken.
Ik heb dit voor een lage prijs gekocht en zo staat hij toch maar mooi in mijn verzameling. NLMD is een vlekje op Bowies carrière, waar we gewoon onze hand moeten opleggen. Nadien ging het toch weer bergop. Laten we het album stilletjes vergeten...

Het is niet z'n beste album, maar het is ook niet zo dat ik afdaal naar de allerlaagste waardering.

De problemen zitten dit keer vooral in de matige composities in combinatie met een gladde jaren 80 productie. De plaat staat stijf van het irriterende snoeiharde drumwerk van Erdal Kizilcay , die elke gevoeligheid uit de muziek haalt en er een koude douche voor in de plaats geeft.

Toch had dit voor Bowie wel anders kunnen uitpakken. Er zit een lekkere vaart in de cd en als je er de magere singles Day in day out en Never let me down vanaf haalt, hou je een achttal redelijk acceptabele nummers over.

De een dan wel weer wat beter dan de ander (liever Time will crawl en Glass Spider dan Beat of your drum) maar alles bij elkaar net voldoende voor 3 sterren.

Er is duidelijk sprake van een Bowie die zelf niet al te sterk oplet, het lijkt er op dat hij de regie uit handen heeft gegeven en dat hij uiteindelijk accoord is gegaan met het uitbrengen van deze cd tegen beter weten in.

Maar de jaren '80 waren (ondanks het begin met Scary monsters en Let's dance) niet aan David Bowie besteed.

Dieper is Bowie voor mij nooit gezatkt, kan hier met de beste wil van de wereld niet méér dan * voor geven, voor het openingsnummer, dat nog wel iets had.
De nummers deugen langs geen kanten, en de productie is om echt van te kotsten, sorry...
En dan zou een mens hier 2 "favoriete" tracks moeten op aanduiden. Ik blijf bij eentje, nummer 1 dan maar, de rest wil ik zo diep mogelijk in mijn muzikale geheugen begraven, met een ontzettende berg zand erover.
Gelukkig kroop Bowie vanaf 1993 stilaan terug uit zijn artistieke dal...

Eerst stond er hier een nummer op genaamd Too Dizzy, maar op latere persingen is het eraf gelaten omdat Bowie zich ervoor rot schaamde...

En is het nog terug te vinden, Kaztor?

David Bowie heeft zich altijd serieus laten beïnvloeden door de muzikale trends van het moment en maakt daar gewoon zijn eigen ding van. Zo ook hier. De eighties-stijl, de verpakking zeg maar, moet er dus bijgenomen worden.

Inhoudelijk is het best een goed album vind ik. Uiteraard niet z'n beste. Maar welbeschouwd, knappe arrangementen, rijk aan detail, zoals steeds eigenlijk. En wat een stem heeft die man toch. Leuk zijn de backing vocals die inzetten op het moment dat Bowie over a warm warm breeze zingt in Time Will Crawl, ze klinken echt als een warm briesje. Een mooi nummer trouwens ook. Naast Glass Spider, Never Let Me Down, Zeroes, Shining Star. Goede nummers genoeg. Iets dat ronduit slecht is ben ik niet tegengekomen.

Ik kijk al uit naar de volgende luisterbeurt.

Iemand die een beetje afgaat op de beoordelingen hier laat deze wel links liggen. Maar ik vond 'm voor 2 euro en dacht; een Bowie is een Bowie. En het blijkt een relatieve meevaller. Dus dynamo d, je vraag staat er al een tijdje, maar ik vind dit album ook leuk.

Zeker niet zijn beste. Maar absoluut!!! niet zijn slechste. Nu zal ik wel positief beinvloed zijn dat ik die spider tour prachtig vond. Daar deed peter frampton ook nog eens mee. Maar met dat concert in de kuip heb ik louter positieve herinneringen. En nummers als time will crawl, Glass spider, New york's in love en bang bang gaan er nog altijd als koek in bij mij. En ik vind het altijd moeilijk om bij hem te zeggen wat is goed en wat is slecht. Aangezien het bijna altijd maar afwachten is met welke muziek bowie op de proppen komt.

Al dat gezeur over Bowie's artistieke dal in de jaren 80. je kan niet elke keer een ziggy stardust of station to station afleveren. Never let me down is een aangename popplaat met veel boeiende momenten. Glass spider alleen maakt de aanschaf al waard.

Een paar jaar geleden is er een nieuwe geremasterde versie van time will crawl verschenen met een nieuwe drumtrack. Hier kan je perfect horen dat never let me down vooral te lijden had onder een zwakke productie.

Zeker niet Bowie's beste maar zelfs het mindere werk van Bowie is altijd meer dan één beluistering waard.

Ik vind dit ook weer een lekkere plaat. Ooit op cassette, nu in mn iTunes...

Time Will Crawl vind ik voornamelijk erg vet...

Dit was mijn eerste kennismaking met bowie...
Gelukkig had ik snel daarna Ziggy Stardust in huis.

Wat een onderwaardering voor Never let me down! . Natuurlijk mag je jou smaak hebben, maar als Bowie fans het album afkatten dan heb ik zo iets van 'dan ben je geen Bowie fan.' Ik kan het niet begrijpen hou het daar maar op.

Day in day out
Never let me down
Glass spider
Time will crowl
Goeie nummers!

Wie die nummers niet goed vindt moet maar r&b gaan luisteren, rap en al die waardeloze Lady ga ga rotsooi.

Vind jij dan alles van Bowie goed, T8T?

Wel een ontzettend interessante top10, die T8T...

Redelijk acceptabele plaat van Bowie, staat weliswaar in de schaduw van zijn jaren 70 werk maar klinkt beter dan voorganger Tonight en opvolger Black Tie.
Opener Day in Day Out is magertjes, blijft niet echt hangen bij mij.
Time Will Crawl , Beat Of Your Drum ,het titelnummer & Zeroes daarentegen wel, stuk voor stuk prima in het gehoor liggende nummers.
Glass Spider & Shining Star kunnen er ook mee door maar dan treedt het verval in want de overige 4 nummers steken wel erg schraal af tegen het niveau wat je doorgaans van Bowie gewend bent.
Absoluut geen hoogvlieger dus: *** sterren

Geen verbetering t.o.v. Tonight. DAY IN DAY OUT klinkt wat geforceerd, maar het gaat nog, samen met Time will crawl en Zeroes het beter verteerbare gedeelte van deze plaat. De rest heb ik op mijn bordje laten liggen en in de kliko gemikt

Ik heb toch wel een beetje een zwak voor deze underdog uit Bowie's catalogus. Dit album is half zo slecht niet als beweert wordt. Time Will Crawl vind ik zelfs (vooral tekstueel) één van de betere nummers uit zijn jaren '80 periode. Verder is ook het titelnummer verre van slecht en zijn de rest van de songs gewoon prima te verteren. Goed, een beetje cheesy her en der, maar zoveel beter dan het door mij écht verachte album Tonight.

Slechte bubbelgum plaat, vette sound, erg gladde productie, catchy maar nietszeggende muzak. Ook de bijhorende MTV clips zijn potsierlijk te noemen. Bowie één van mijn helden kon plots in het rijtje Level 42 en Bross aansluiten. Het enige lapmiddel op deze ramp is zijn stem, die is altijd onder alle omstandigheden zijn grootste wapen gebleken.
Toen ik Bowie al lang had afgeschreven maakte hij een revange met outside 1. Daarna kon ik zijn platen weer blindelings kopen, maar in de jaren 84-93