David Bowie - Never Let Me Down (1987)

Ik quote mezelf even. Want wat ik beweerde klopt voor geen meter.
Tot mijn grote verbazing blijkt Never Let Me Down inderdaad één van Bowie's best verkochte platen ooit te zijn. Onbegrijpelijk. Hoewel ik me wel herinner dat er drie succesvolle hitsingles op staan.

Daar sta ik inderdaad ook zeer van te kijken. Ik weet wel dat de spider tour behoorlijk succesvol was. Waar heb je gelezen dat Let Me Down zo succesvol was?

Ik kan mij er wel wat bij voorstellen, hij scoorde in deze periode wel de nodige hits met nummers die niet op de albums verschenen; Tonight ( live versie), This Is Not America, Dancing In The Street.
Mensen die die singles kopen, kopen ook regelmatig het laatste album.

Ik heb hier nog eens naar geluisterd, nu ben ik echt wel een Bowie-liefhebber (ik heb zowat alles), maar weet je wat alles verspest? Die drums, wat een afschuwelijke rechttoe-rechtaan slagwerk met dan zo'n productie. Dan geef ik het zelfs op om sterren uit te delen....

Wat is er mis met recht-toe-recht-aan drumwerk?

Ik snap intussen wel dat deze plaat niet ieders kopje thee is. Maar ik snap niet wat er 'tegen' is om strak drumwerk op een plaat te hebben.

Alsnog een reactie, hoewel wat laat, dat heb ik op wikipedia gelezen.

Ik was 17 toen dit album uitkwam. Vond het toen een fijn album en nu nog. Commercieel? Ja. Misschien ook wat makkelijk en minder creatief gemaakt. Maar leidraad voor mij is dat ik dit album nog altijd graag opzet. Beste nummer voor mij is titelnummer en er is eigenlijk geen 1 nummer die ik niets vind. Lekker voor onderweg in de auto en meebleren.

Never Let Me Down is eigenlijk best een zwaar album.
Bowie uit zijn angst over de onvrede in de wereld, waarbij hij zijn eigen misstappen ook niet vergeet.
Er zitten genoeg verwijzingen naar het drugs verleden, al wordt er veelal niet in de ik-persoon gesproken.
Het lijkt tot hem door te dringen dat hij vanwege zijn verslavingen een aantal jaren van zijn leven bewust gemist heeft.
Deze verloren tijd kun je ook nooit meer inhalen.
Zeroes lijkt mij een hint naar Heroes, dat hij in die periode wel een groot kunstenaar was, maar geestelijk en lichamelijk een afgetakeld wrak.
Glass Spider heeft voor mij raakvlakken met Ziggy Stardust.
Vanaf dat moment was hij zo succesvol, dat hij van alle kanten in de gaten werd gehouden, elke stap was in de media te volgen.
Gevangen in zijn eigen Glazen Huis, als een kermisattractie.
Op de albumhoes zie je Bowie ook rond springen als een circusclown, hij wordt van bovenaf in de gaten gehouden.
Een marionet, waarbij de muziekliefhebber aan de touwtjes trekt.
De een wil hem zien scoren met de dikke hits, de ander verlangt een artistiek hoogtepunt.
Commercieel gezien leverde de jaren 80 hem het meeste op, de ene nummer een volgde de andere op, maar was hij nog wel gelukkig?
Er werd flink geïnvesteerd in de Glass Spider Tour, met veel visuele effecten, maar daar zat men niet echt op te wachten.
In 1990 zag ik een uitgebluste Bowie in Nijmegen, waar hij zijn hits speelde tijden de Sound & Vision Tour.
Totaal inspiratieloos.
Het Tin Machine avontuur leverde ook niet de gehoopte erkenning van zijn oude fans, en het voelde dan ook als een definitief afscheid.
Luister je vervolgens Never Let Me Down, dan hoor ik een worstelend, misschien zelfs wel depressieve zanger, die steeds meer in de knoop raakt.
Laat Mij Alstublieft Niet Vallen, ik zal uiteindelijkweer mezelf terug vechten.

Door de critici wordt dit vaak als een van de zwakste albums van Bowie gezien, ik kan er zelf ook weinig chocolade van maken. De singles 'Day in Day out', 'Time will crawl' en het titelstuk zijn goede nummers maar de rest is toch op z'n best middelmatig. Net geen voldoende.

Ik schrijf niet graag bij platen die een ondermaatse score verdienen. Waarom? Omdat ik het gewoon niet kan. Je zou een album een paar keer moeten beluisteren zodat je toch wel wat baat hebt van elk nummer. Bij Never Let Me Down is dit zeer moeilijk.

Slechtste cover van Bowie? Deze hoort daar toch wel bij. Een zeer wanordelijke boel en Bowie ziet er maar vreemd uit. Wow dat ik dit heb neergeschreven na tal van vreemde Bowiehoezen. Die waren wel vreemd op een prettige manier.

Het slotstuk in zijn 80's trilogie is zijn slechtste en zwaarste. Elk nummer heeft zowaar een lengte van over de vier minuten. Merendeels klinken ze voor mij veel te vlak en te plat en gaan ze na een paar minuten niet meer boeien. De eerste vier nummers zijn nog te pruimen. Day In Day Out is een leuke hit maar duurt veel te lang, Time Will Crawl is het hoogtepunt van het album, beat OF Your Drum is goed te doen en Never Let Me Down is het tweede hoogtepunt.

Daarna begint de plaat af te zwakken. Het enige nummer dat me nog echt iets doet is Glass Spider door de intro die wat doet denken aan Future Legend en de techno-achtige beat (iets wat zal terugkeren in Earthling).
De andere nummers hebben gewoon geen ziel meer. Ja Shining Star is een leuk nummer, maar Bowie kan zoveel meer ziel in dit nummer brengen. Doordat hij dat niet doet klinkt het eerder als one-hit wonder. Hij was het beu, dat is zeker.

Never Let Me Down is een letdown. Ach we kunnen het hem vergeten, na tal van prachtige en steengoede platen kan een miskleun wel eens ontstaan (na 16 platen pas , ongelooflijk eigenlijk).

2*

Ik was zondag 10 januari jl. aan het hardlopen, had Blackstar op (dag ervoor gekocht), ik dacht, ik pak wat anders en och, Never let me down nog even.... Nooit gedacht dat dit mijn laatste Bowie cd was die ik zou draaien terwijl hij nog leefde. Heb alle cd's van Bowie en toch... draai deze nog best vaak. Het kunnen de specifieke jeugdherinneringen zijn, of dat de helft van de nummers toch best goed waren. Een aantal kunnen zo op The Next Day.... Maar dan wel wel Visconti achter de knoppen, heb het idee dat David Richard -ook van Queen- een te dominante rol heeft vervuld. Luister maar eens naar Blah Blah Blah van Iggy Pop, zelfde gladheid. Overigens had ik nog graag van Bowie zelf willen horen waarom Too Dizzy van de latere releases is afgehaald (heeft Bowie voor zover mij bekend met geen ander nummer gedaan, vond hij het echt zo slecht?).

Het is de jaren '80 productie, ben ik bang.
Er had meer mee gekund met dit album, ben ik van overtuigd. Hij zou het nu niet meer op deze wijze hebben uitgebracht.

De jaren '80 zijn niet zijn (artistiek) beste jaren. Liefhebbers van Ziggy, de Berlijn trilogie zullen teleurgesteld zijn in Let's dance. Daar begint dan de hommeles. Opvolger Tonight misschien wel zijn slechtste album ooit. Hij was zijn draai kwijt.

Een in artistieke zin niet in dank afgenomen vrijage met Pat Metheny in 1985 en dan in 1987 dit (eveneens fel bekritiseerde) album. Ik zeg het, dit waren niet zijn jaren. Het duurde tot 1993 dat (solo) Black Tie White Noise verscheen. Ook niet best en de samenwerking met Tin Machine (1989 en 1991) werd ook bepaald niet op handen gedragen.

Hij moest zichzelf weer een beetje opnieuw uitvinden en dat gebeurde met 1. Outside (1995)

Wat is er mis met this is not America?
Ik vind het een van zijn mooiste songs

+1

Ik ben ook niet kapot van dit album, maar voor mij heeft dat niet met de productie, maar simpelweg het songmateriaal te maken. Er zijn genoeg typische eighties-albums qua sound die stukken beter (inhoudelijk) zijn.



Haha, ook niet! Ik ben groot liefhebber van zowel Ziggy & Low én Let's Dance. Alleen die laatste werkt heel anders op me in en behoeft andere luisteromstandigheden. Tonight is uiteindelijk wel stukken minder, maar Never Let Me Down vind ik nog zwakker...Dát is de minste voor mij.



De non-album singles in de jaren tachtig waren érg wisselvallig. This Is Not America en Absolute Beginners zijn wel wat glad, maar toch nog erg mooi. Dancing In The Street is dan weer tenenkrommend...

Black Tie/White Noise is een fijn album, een beetje als "The Next Day" in 2013, vlak voor een immense creatieve wedergeboorte (1. Outside versus Blackstar). Zo zie ik op dit moment de Bowies creatieve pieken en dalen in de jaren tachtig tot begin jaren negentig. Tin Machine niet meegenomen...



En hier vinden we elkaar weer!

Dat is inderdaad een prachtig nummer.
En de film is ook zeer goed te noemen.

Als nonalbum single vergeet je nog Underground, wat in de 12"inch versie echt fenomenaal is

Ach ja. En Under Pressure vergeet ik ook te noemen, alleen mag ik het zeggen, ja ik mag het zeggen, ik vind die wat overrated eerlijk gezegd. ...Underground overigens zeker niet!

Toch maar even gecheckt voor de albumlijst voor 1987.....Tegen beter weten in eigenlijk.
Niet best dus.
Dit is niet de David Bowie die je graag wilt horen.
Erg cliche zelfs en voor mij toch wel een signaal dat hij het even kwijt was.
De produktie bijv is tenenkrommend.
Alle soul en warmte is er uit gemixt en de songs werken eerlijkheidsgehalve ook niet echt mee.
Het is voor Bowie's doen te karig en heeft te weinig zeggingskracht.
Het hoort bij zijn discografie, maar kan best gemist worden.
Bowie is een held van mij, maar dit is zeer matig.
De bijhorende Glass Spider Tour was indrukwekkend en futuristisch, verguisd en geroemd.
Maar deze plaat hoort terecht bij het verguisde.

Hij heeft iets meer energie dan de futloze voorganger 'Tonight', maar het blijft een blikkerige, eenvormige en vlakke jaren-80 productie met gebrek aan memorabele songs. De kunstenaar van de jaren 70 had het niet in het volgende decennium.

Kil, blikkerig, ondermaats maar de nostalgische gevoelens wegen net wat zwaarder. Ik was 18, zag Bowie in de kuip en vond het geweldig (wat het niet was) maar ik slikte alles als zoete koek.
Hoe dan ook, elke keer als ik Never Let Me Down aanzet trap ik er weer een beetje in....nostalgie.

Kan Bowie beter? Zeker

Gedateerd? Yep

Écht heel erg slecht?.Nee, maar de wetenschap van wat hij kan/kon maakt dit album voor velen wat teleurstellend.

Mijn favoriet is het ook niet, maar een nummer als Glass Spider vind ik toch erg genietbaar.
Een krappe voldoende dus, niet zozeer omdat t echt verschrikkelijk is, maar omdat Bowie meer in zijn mars had.

1987 was een zeer sterk muziek jaar, helaas deelde de grote Bowie niet mee in dezw glorie.

Oei....Ik vind het juist 1 van de meest waardeloze muziekjaren ooit... We werden doodgegooid met stock, Aitken en Waterman rotzooi. De dramatische doorbraken van Mel en Kim en Rick Astley. Madonna was er ook nog die zich afvroeg wie die meid eigenlijk was. Whitney Houston die met iemand wilde dansen die van haar hield,Ma/r/s/s/ die de volume maar op wilde pompen. Nou prima maar dan wel voor U2(The Joshua Tree) en The scorpions( met een heruitgave van Still loving you)
Nee 1987 was echt een geweldig Muziekjaar....Not, Zelf Bowie deelde , en dat ben ik wel met je eens Lennon , mee in deze armoedige malaise van nietszeggende muziek

Je vergeet naar míjn idee echt heel veel goede albums.

Alleen al SOTT van Prince bijvoorbeeld.

Ongetwijfeld...al wordt ik ook niet warm van dat Prince-album,maar......dat is een kwestie van smaak. Toen waren er nog niet zoveel radiozenders als nu. Maar ze vervuilden toen toch echt de ether met de opsomming die ik net gedaan heb, helaas het was toen niet anders

Agree to disagree can maar...87 was fantastisch vind ik.

Niet met SA&W inderdaad, maar zat andere goede olaren (Whitesnake, Aeromsith, TTD, George Michael Michael Jackson, etc etc)

Er komt een nieuwe mix van dit album uit. 'The re-workings have revealed ‘Never Let Me Down’ as a very strong collection of songs with a dark thematic thread running through them. Fans listening to ‘NEVER LET ME DOWN (2018)’ would be forgiven for thinking that they were listening to a brand new ‘lost’ Bowie record.

This 2018 version of the album will also feature newly 'remixed' artwork reflecting the album’s subject matter and features unseen images from the original cover photographic session from the archive of Greg Gorman.' - www.davidbowie.com

"Zeroes" klinkt veelbelovend! Om er een box voor aan te schaffen is weer wat anders...
In oktober komt de volgende set uit!

Laten we hopen dat de de remake van dit album ook nog los uitkomt, al zal dat dan vele maanden na het uitkomen van de box zijn. Het is een compleet nieuw opgenomen album, bijna alleen de zang van Bowie en een paar stukken gitaar van Frampton zijn bewaard gebleven. Enige tijd voor zijn overlijden heeft Bowie dit idee trouwens wel met producer Mario McNulty besproken, waarbij Bowie al wat ideetjes over de nieuwe versie met hem had gedeeld. Ik geloof dan ook zeker dat ze hebben geprobeerd het te maken zoals Bowie het zelf graag had gezien (gehoord). Dat maakt het voor mij een zeer interessante release. Eigenlijk is het een compleet nieuw album, dat apart op musicmeter zou moeten komen als hij los uitkomt.

Je zal wel een kind van de jaren 80 moeten zijn om dit leuk te vinden. Ik ben zo’n kind. Toen stadionconcerten nog happenings waren die het journaal haalden. Bowie produceerde hier stadionrock zoals die allleen toen gemaakt kon worden. De show was een aardig staaltje technisch vernuft. Of het succesvol was weet ik niet, dat is doorgaans geen garantie voor kwaliteit. Maar ik luister Never Let Me Down nog regelmatig. En dan zie ik hem weer op zijn zilveren stoel neerdalen vanuit zijn enorme spin. Heerlijk.