Iggy Pop - New Values (1979)

Dit album is niet zoveel aan, maar het nummer ''The Endless Sea'' maakt het meer dan waard. Dit nummer is bloedstollend mooi! En zeer deprimerend.

Onderschatte plaat. Deze staat altijd in de schaduw van wat vooraf ging en dat is redelijk onverdient. Het bevatte lekkere punkrock, weliswaar niet spectaculair, maar het goede 'gevoel' zit er wel in.

Nog al verrast door deze pop plaat voor nu nog even 3,5 *

toch minder dan zijn voorgangers maar ' endless sea ' en ' don't look down ' blijven juweeltjes .

Goeie plaat, tal van prachtnummers; Billy is a Runaway, New Values, Five Foot One, Girls, I'm Bored.

Derde soloplaat van The Iguana. Deze maal zonder David Bowie maar wel met oude Stooges-maten James Williamson en Scott Thurston aan boord. Het niveau uit Berlijn wordt nergens gehaald maar er weerklinkt wel een enorm spontane plaat. Hoogtepunt, al eerder genoemd, The Endless Sea.

Ik geef toe dat kant B. even inzakt (om zich met de heerlijke Screaming Jay Hawkins-achtig gekte van 'African Man' te hernemen), maar kant A. is - en daarom neem ik graag de moeite op deze Endless Meningen Sea iets te noteren) - van voor tot achter de BESTE PLAATKANT VAN IGGY ALLER TIJDEN wat New Values tot mijn/zijn lievelingsplaat maakt.

Eindelijk heeft de man zich eens goed van z'n kleffe maat David Bowie ontworsteld en hier is ie nog overgegaan op de bombast van later.

Teksten, mensen, teksten!! Lyrics die zich snel in je hoofd beitelen ("I'm the chairman of the bored", "I wish life could be Swééédish magazines!", "Oh baby what a place to be, in the service of the bourgeoisie".....). Toffe positieve energieke lakonieke a-politieke lekker-"zieke" plaat met een ook een fantastische hoes.

Niet echt mijn favoriete Iggy plaat. Pas op I'm Bored begint mijn Iggy hart sneller te kloppen. Een prima nummer dus. Don't Look Down is heerlijk. Maar dat kan ook bijna niet anders als John Harden met zijn geweldige toeter weer opduikt ha. Ook het mooie en sfeervolle (bietje Doors achtige) The Endless Sea is prachtig. En dan heb je het eigenlijk ook wel gehad wat betreft de hoogtepunten. Beide nummers hadden trouwens even gemakkelijk op Kill City kunnen en meschien wel moeten staan. Five Foot One en Angel komen meschien nog net boven de middelmaat uit. De overige nummers duidelijk niet wat mij betreft.

3.29 * schandalig lage score voor een geweldige plaat....

De Berlijnperiode van Iggy Pop met David Bowie is voorbij, in Pops geval twee albums brengend. Ze werden gevolgd door het oudere, van de planken gehaalde Kill City. Daarop werkte hij met Stoogesmaatje en gitarist James Williamson en dat herhaalt zich op de in april ’79 verschenen vierde soloplaat New Values.
Opgenomen in de Paramount Studios, Californië. Ik dacht dat dat filmstudio’s waren? Nét gisterochtend las ik dat die mogelijk gaan sluiten, terwijl ik mijn best deed om dit album te doorgronden. Dat viel aanvankelijk niet mee: de melodieën en het gitaarspel spraken me niet aan en als er goede ideeën klinken, worden ze te vaak herhaald. Geleidelijk landde de muziek alsnog.

Williamson speelt slechts op één nummer gitaar en richtte zich op de productie. Het is – eveneens uit de dagen met de Stooges – Scott Thurston die werd ingevlogen als gitarist, toetsenist en meer, bovendien verantwoordelijk voor de blazersarrangementen in diverse nummers.
Net als Kill City is dit een groeiplaatje met details die geleidelijk komen bovendrijven. Daarbij veel afwisseling in stijl en arrangementen. Gitaarliedjes als in opener Tell Me a Story, soms punkachtig (de heerlijke riff van het titelnummer) of weemoedig in The Endless Sea en Angel of vrolijk in How Do Ya Fix a Broken Heart met lekkere breaks en fills van drummer Klaus Krüger of vuig rockend met boogiepiano in Curiosity.

In de teksten hoor ik (grim)lachjes zoals zijn openhartige observaties in Girls, in het volgende lied de woordspeling “I’m chairman of the bored” en (de parodie?) African Man. Daarbij verbaas ik me steeds meer over hoe veelzijdig Pops stem zich met zijn vertolkingen aanpast aan de sfeer van de nummers. Sinds 2000 verkrijgbaar met twee bonustracks. Hiervan is Pretty Flamingo, B-kant van de geflopte single-met-videoclip Five Foot One, prachtig in zijn kwetsbaarheid.
Iggy Pop, niet alleen een peetvader voor punk en new wave: in de jaren ’90 viel zijn naam nogal eens bij grunge en inmiddels geldt hij als een levende legende. Zijn invloed is veel groter dan de destijds magere verkopen van deze prima plaat doen vermoeden. #180 in de VS en #60 in het VK, al verkocht New Values beter dan Kill City.

Mijn reis achter de albums van mijn afspeellijsten met new wave blijft in april 1979. Ik kwam van het suburb-punkdebuut van The Members en vervolg bij funkgekte van The Pop Group.

Lekkere frisse plaat van Iggy, de kale productie van James Williamson staat bijna haaks op de Bowie aanpak maar werkt uitstekend. De puntige gitaar van Scott Thurston geeft de songs vaart en energie. Kant 1 is bijna perfect. Geweldige teksten ook: “I’m looking for one new value, but nothing comes my way”.

Hej, J. Frost, zie ik plotseling je korte maar krachtige stukjes bij maar liefst vier platen van Pop. Dat lijkt makkelijk, maar is het niet: knap en helder verwoord! Waar ik maanden (jaren?) over doe, zet jij in een half uurtje neer. Fijn! Ga je verder met het overige werk van James Osterberg?

Thanks, RonaldjK! James Osterberg kan wel wat extra aandacht gebruiken!