Kayak - Seventeen (2018)

Compleet nieuwe lineup en dat werd eigenlijk wel tijd ook. Laten we hopen dat het een frisse plaat is geworden.

Het nummer Cracks konden we vanaf januari al elke maand in een ander stadium horen, maar eerlijk gezegd heb ik na de tweede maand al niet meer geluisterd. Ik wil verrast worden. In mijn herinnering was het nummer wel typisch Kayak qua sound.

Wel tof voor Ton dat ze nu bij InsideOut zitten. Eindelijk erkenning.

Met een gastrol voor Camel gitarist Andy Latimer ( niet verwonderlijk, Ton Scherpenzeel heeft een aan een aantal albums van Camel meegewerkt)

Inmiddels is op Spotify het nummer Feathers and Tar te beluisteren. Je zou zweren dat Rob Vunderink het heeft ingezongen...

Ligt het aan mij of staat de zang wel heel erg zacht in de mix? Stem heeft inderdaad wel wat weg van Rob Vunderink, ja. Nou niet bepaald de zanger die je een heel album vol wil laten zingen, maar laten we positief blijven.

Oef, na een lastige luisterbeurt van zeven nummers probeer ik hier wat van te vinden.

Om te beginnnen even een misverstand wegwerken voor de ouderen onder ons. De band die hier Kayak heet is een nieuwe band, opgericht door Ton Scherpenzeel. Om, zoals de titel doet, te suggereren dat het hier om het zeventiende album van deze legendarische band gaat, gaat mij een beetje ver. Voor zover het hier als Kayak klinkt, is dat te danken aan Scherpenzeel.

Maar klinkt het ook als Kayak? Ik vind van niet. Het genre is verlegd richting metal, met melodieuze inslag, maar toch met de ijzeren vuist die het genre kenmerkt. De powerballads met drukke gitaarloopjes en synths zijn ronduit vermoeiend en dichtgesmeerd met virtuositeit. Ik kan wel horen dat het technisch perfect in elkaar zit, daarvoor verdiende complimenten, maar de ziel kan ik er nauwelijks in ontdekken. Laat staan de verbinding met het Kayak van weleer.

Druktemakerij, bombast en gezwollen teksten. Dat lijkt het handelsmerk van deze nieuwe band onder oude vlag. De kano kan weer varen, maar de peddelaars van weleer mis ik toch wel. Verdween de glans en de warme mystiek van vroeger werk met de ontvallen ex-leden? Dan was Kayak misschien toch meer dan alleen het speeltje van Ton Scherpenzeel.

Tot slot moet me van het hart dat de art-director die de hoes bedacht een vrije dag gehad moet hebben en het werk aan de jongste bediende overliet. Ook dat kon echt beter. Oef.

Nee, meer ga ik hier niet meer over zeggen.

Oh, waar heb je die nummers kunnen beluisteren? Ben nu wel extra benieuwd geworden. Kayak en metal?

La Peregrine staat nu ook op Spotify. Het lijkt er inderdaad op dat Kayak eindelijk een volwassen progband met wat meer ballen aan het worden is. Dat ik dat nog mag meemaken op mn ouwe dag.

Nou, dat La Peregrina rockt wel lekker moet ik zeggen en inderdaad, het zit wel vol, moest zelfs in een flits aan Ayreon denken.... Nee, het is wel Kayak, met een scherp randje dan nu?!?! Ben erg benieuwd naar de rest!

Damn, de huidige score is wel erg laag op de dag van release. Ik vraag me af wat de motivatie is voor die 0,5 eddyschilt

Veel bombast gladde produktie verlang naar de oude kayak de eerste 2 albums Ik had deze nieuwe gratis gekregen maar niet mijn cup of tea dit soort muziek.

Ik heb het album een paar keer voorbij laten komen maar metal? Kom op dat is wel wat stappen verder hoor. Natuurlijk is het wel wat steviger dan de jaren 70/80 poldersymfo van Scherpenzeel en co maar Henk Westbroek zou dit toch niet opnemen in Vara's Vuurwerk

Nogmaals het is inderdaad wel wat steviger als de gemiddelde Kayakplaat maar het ligt niet ver bij bv de Merlin (2003) sound af. Ton is als oerlid als enige nog aanwezig in de band. En die drukt als bandleider en schrijver van alle muziek wel een nadrukkelijke Kayaksound stempel op de muziek. Er komen zeer herkenbare stukken voorbij.

Kayak is altijd al een opvanghuis geweest voor veel verschillende muzikanten en daar kunnen er nu weer vier aan toegevoegd worden. Collin Leijenaar is daarvan (voor mij) de bekendste, als drummer heeft hij bv jaren in de Neal Morse band gezeten. Bart Schwertmann is de zanger van dienst. Google leerde mij dat hij in 2000 de soundmixshow won (met z'n allen, met z'n a-a-a-llen zingen wij van harte gefeliciteerd). Hij past wel bij de sound van de plaat. Niet direct een geweldige zanger maar hij kan er mee door.

Verder is het een echt conceptalbum geworden dat makkelijk 25 jaar geleden uitgebracht had kunnen worden. Bedoel ik daar iets mee? Nee dat valt wel mee het is meer een observatie. Weinig vernieuwends maar dat is ook niet echt waar Kayak om bekend staat. Het zal weinig fans teleurstellen maar ik verwacht ook niet dat die zelfde Kayak fans dit als het nieuwe meesterwerk zullen onthalen. Niet direct een geweldig album maar het kan er mee door.

Ik heb er een beetje moeite mee om op dag van release met sterren te gaan smijten, een album kan groeien of minder worden na verloop van tijd. De uiteindelijke beoordeling komt nog!

Ik heb het album nu twee maal beluisterd en het valt me allemaal niks tegen. Goede melodieuze composities met heel soms tenenkrommende teksten (All that I want) maar niet hinderlijk. Toch klinkt dit album naar mijn mening wat gedateerd. Vind ik overigens niet erg. Liever gedateerd dan een modern experimenteel misbaksel maar toch mis ik de peper op dit album. Het had vind ik allemaal wat rauwer en harder gemogen. De productie vind ik nu wat braaf en erg op veilig gespeeld. Ik weet dan ook niet of dit album het op m'n draaitafel blijft volhouden tot eind dit jaar maar tot nu toe is het een prima zoethoudertje!

Eerste luisterbeurt zit erop, en het klinkt toch wel heel typisch Kayak van de laatste jaren, maar dan met een frisse wind erdoorheen. De productie is beter dan die sinds jaren is geweest, en er zit een heerlijke energie in. De opmerkingen over metal sloegen nergens op. Zanger Bert Schwertmann doet me nog het meest denken aan Bert Heerink, maar een vergelijking met Night Vision wil ik niet maken. Het bevalt me eigenlijk heel erg goed wat ik hoor. Nummers als 'La Peregrina' en 'Walk Through Fire', alsmede kortere tracks als 'Feathers and Tar' en 'God On Our Side' vallen meteen op hun plek. Als de rest dat ook gaat doen gaat er een hoge waardering vallen, maar ook ik wacht even met stemmen. Dit soort muziek moet je altijd even laten laten bezinken.

En tja, wie nu nog verwacht dat de band ooit gaat klinken zoals op de eerste twee albums, .. geen woorden voor, maar daar kan ik dus echt niet bij hoe je zo kunt luisteren naar muziek.

tja dat snap ik inderdaad ook niet en dan uit teleurstelling een 0,5 geven. Een 0,5 wat wil zeggen dat dat het tot het ALLER ALLER slechtste behoort wat ooit aan muziek is uitgebracht. Als je nou bij het vierde album nog de vergelijking maakt naar het debuut maar bij het zeventiende...

Nu heeft Marillion toevallig (of niet) ook precies 17 albums en daar ontstaat vroeg of laat ook telkens dezelfde discussie van lang geleden

De eerste luistersessie zit erop en ik ben positief gestemd. Sterren deel ik pas uit nadat ik het album een aantal keren beluisterd heb. Verlangen naar de eerste 2 Kayak albums is niet reëel, al zit er wel degelijk ingrediënten in die Kayak in de jaren '70 ook kenmerkte. Kom maar op met luistersessie 2, 3, 4...enzovoort.

Geheel met je eens. In hoeverre mag je trouwens nog vernieuwing verwachten van een band van pakweg 45 jaar oud. Dan vind ik dat als je na zo'n lange tijd met een album als dit op de proppen komt nog best een dikke prestatie!

Met vernieuwing jaagt men in de regel ook de trouwe fanschare de kast op. Moet je als band ook niet willen denk ik. Samengevat is het eigenlijk nooit goed.

Tsja, bands veranderen met de tijd. De samenstelling verandert. De mensen groeien. Het is onrealistisch om een band te vragen twee keer dezelfde plaat te maken, en ook egoïstisch. De band maakt als het goed is geen muziek voor jou, maar in eerste instantie voor zichzelf. Van een trouwe fanschare is geen sprake als ze bij elke verandering moord en brand moeten schreeuwen.

Nou, dit komt wel goed! Gaat nog een flink aantal keren langs komen komende tijd!

Klinkt Kayak echt heel erg anders en nieuw?

Steviger, ja. Een andere bezetting eveneens.
Maar konden ze begin jaren '70 ook niet af en toe behoorlijk uit hun slof schieten (Chance for a lifetime)?

Wat ik er van heb gehoord, is melodieus en inderdaad wat steviger dan we de afgelopen jaren gewend waren.
Maar Close to the Fire (2000) had ook zulke momenten.

Een mooie productie. La Pergina doet vocaal mooie harmonies horen en doet bij tijd en wijle zowaar terug denken aan de zang van Max Werner.

Nee, ik ben er niet negatief over. Ik moet hem alleen nog kopen

De professionele recensies spreken vooral van een zeer goed progrock-album, maar is het daarmee ook een zeer goed Kayak album? De eerste indruk is wat mij betreft positief: stevig (voor Kayakbegrippen), anders dan anders (vooral dankzij de zang, die inderdaad af en toe wat tegen Bert Heerink aanschurkt), maar hier en daar zeker herkenbaar. Ook ik heb niet de behoefte om nu al met sterren te gaan strooien, noch om het 'het beste', 'het slechtste' of whatever te noemen. Morgen naar de instores, eind januari naar de concerten. Daarna zal ik mijn mening opleuken met sterren.

Conclusie na een eerste luistersessie van Seventeen, herkenbare en goede Scherpenzeel nummers, inderdaad steviger dan de vorige Kayak albums en enige bombast wordt niet geschuwd al is dat soms wel lekker als dit voldoende met rust wordt afgewisseld. De mix valt me erg tegen, vaak behoorlijk warrig en de zang krijgt veel te weinig ruimte. Ik kan ook niet wennen aan de klank van Bart, maar dat is smaak uiteraard. Bij tijd en wijle is ook de limiting/compressie over de top gegaan en is het resultaat mij te 'radio friendly', maar wellicht was dat de bedoeling. Het nummer La Peregrina doet soms me een beetje denken aan de oorspronkelijke Merlin, maar die was wel veel subtieler. De rustige delen zijn mij niet kalm genoeg en zo wordt het in één keer luisteren van het album een vermoeiende kwestie. Misschien moet ik de vinyl maar eens gaan luisteren, de mastering daarvoor bevalt me misschien beter.

Sinds de ontvangst nauwelijks iets anders geluisterd. Denk dat ik geen fijner album van Kayak had kunnen verwachten na het verlies van de gehele vorige line-up. Steviger, frisser, maar toch herkenbaar. Gewoon weer een verzameling goede, losse nummers ipv een rock opera. Gitarist Marcel Singor is me toch een virtuoos weer, hoor. Ton weet wel wie hij inhuurt.

Mooi om te zien dat Collin Leijenaar hiet mee drumt.
Drumleraar en vooral ook bekend van het toeren met Neal Morse ( stand in voor Portnoy).
Hij heeft sowieso een behoorlijke discografie ondertussen.
Ik kenden hem voorheen als schrijver voor IO pages.
Seventeen weet mij bij de eerste luisterbeurt best te verrassen, klinkt erg goed met de nodige afwisseling.

Ondertussen de nodige rondjes gedraaid en ik begin met vier sterren, zie het eerder meer worden dan minder. Mijn twijfels na de eerste luisterbeurt zijn dan ook al grotendeels weggenomen. Dijk van een plaat!

Toch is het niet Leijenaar die op dit album drumt, maar Lean Robbemont. Leijenaar zal op de tour wel meegaan als drummer.

Hij staat gewoon in het boekje hoor en ook op de Kayak site

Now, with singer Bart Schwertmann and guitarist Marcel Singor joining Ton Scherpenzeel as the
band’s creative core and additional members Kristoffer Gildenlöw (bass / ex Pain Of Salvation) and
Collin Leijenaar (drums / Affector, Neal Morse, Dave Bainbridge), a reborn KAYAK once again proves

Maar toch speelt hij volgens mij niet op het album: klik (onderaan)

Het is misschien wat verwarrend gebracht, maar: op het album drumt Lean Robbemont. Die was niet beschikbaar voor de tour, dus dat gaat Collin Leijenaar doen (die, dacht ik, dan weer niet beschikbaar was voor de opnames van het album?). Collin staat dan weer wel alvast op de bandfoto van de binnenhoes... overigens speelt Ton Scherpenzeel bas op bijna alle nummers. Kristoffer alleen op Cracks, geloof ik. Maar ook hij zit in de liveband. En staat alvast op de foto...

Dat beide heren wel op de foto in het album staan, betekent wellicht dat ze wel 'vast' bandlid zijn geworden? Vast is sowieso een rekbaar begrip in Kayak....

Verwarrend? Zeg gerust raar.