Kayak - Seventeen (2018)

Is er ook een andere versie dan die SE versie? Ik heb die box journey trough time en de SE versie past er niet in. Lekkker is dat, wel een leeg hoesje er in doen en dan niet passend maken.... Heb hem dus geretourneerd

dank voor de tip Gert, heb die box ook en dan wil je de boel compleet, maar zo dus niet...

Een 'normale' CD is er (nog?) niet. Bij het voorbestellen (begin 2017) was er sprake van een enkele CD. Die zou dus in de box hebben gepast. Later besloot men (InsideOut?) dat de eerste lichting een Special Edition zou worden. En die past inderdaad niet... als deze lichting uitverkocht is, komt er misschien een gewone versie?

Misschien de LP aanschaffen? Daar zit een CD bij in zijn meest simpele versie: geen doosje, geen boekje, gewoon een schijf in een plastic mapje. Dankzij zwart, blauw en oranje vinyl (en de SE) heb ik de zilveren schijf inmiddels al 4x....

Die box is dan ook van Universal, en InsideOut heeft daar natuurlijk dus lak aan.

Collin was er zojuist wel bij op TV, Tijd voor Max

zal kijken wat die lp kost, want misschien komt er ook wel geen normale versie van.... lekker shit en klantenbinding zo. bij de mm hier waren al meer mensen die hem terug gebracht hebben....

Ik snap het probleem niet. Als je een 1CD versie koopt, dan moet je alsnog de CD daaruit halen en in de box stoppen, wat in feite slechts een goedkoop kartonnen hoesje is. Gooi je dan de andere verpakking weg? Lijkt me van niet, toch? Of heb je ruimtegebrek in je CD kast? Als je dan de 2CD hebt, dan staan ze allebei niet leeg en heb je tenminste een volwaardig boekje erbij met een mooi artwork. Dat je dan nog een bonus CD hebt met vier demo's is alleen maar extra.

Twaalf nieuwe tracks op het zeventiende album dat deze Nederlandse progressieve toppers deze maand heeft uitgebracht. Begin jaren ’70 ontstond het idee om de band op te richten en toetsenist en componist Ton Scherpenzeel is in de afgelopen 45 jaar de enige constante factor in Kayak geweest. Het was een komen en gaan van zangers en muzikanten, maar Scherpenzeel zorgde ervoor dat het geluid altijd vertrouwd was en de band bleef bestaan. Daar leek een paar jaar geleden een einde aan gekomen, toen toenmalige vocalisten Edward Reekers en Cindy Oudshoorn de band vaarwel zeiden. Scherpenzeel laste een rustpauze in, maar het Kayak gevoel bleef en in 2017 verzamelde hij een aantal muzikanten om zich heen, die het geluid van Kayak moesten verzorgen. Voor de zang kwam hij uit bij de Groninger Bart Schwertmann, die met zijn prachtige stem een geluid produceert dat tussen oud Kayak zangers Max Werner en Bert Heerink zit, maar ook een eigen warm geluid heeft. De 12 tracks leveren een uur muziek op, waarbij vanaf het eerste nummer “SOMEBODY” duidelijk wordt, dat je met Kayak te maken hebt. Scherpenzeel heeft een eigen Kayak geluid gecreëerd en dat komt in de meeste songs duidelijk naar voren. Van de 12 songs zijn 3 lange, meer progressievere songs. “LA PELIGRINA” is met bijna 12 minuten de langste en meest progressief. “WALK THROUGH THE FIRE”, ruim 10 minuten heeft een weergaloze solo van gitarist Marcel Singor en kent meerdere tempowisselingen en “CRACKS”, bijna 9 minuten, is rustiger en kent ook prachtige instrumentale stukken. Met de nieuwe muzikanten gaat Kayak de komende tijd op tournee en daarbij zal de ritmesectie, bestaande uit drummer Collin Leijenaar en bassist Kristoffer Gildenlöw voor een degelijk basis zorgen, waarop de band de fans kan en zal trakteren op 45 jaar Kayak, waarbij de nieuwe songs prima tussen de oudere te plaatsen zijn. Met “SEVENTEEN” voegt Kayak een schitterend nieuw hoofdstuk toe aan de al zo indrukwekkende en roerige geschiedenis…petje af!!

Ik zit nog in het stadium van gewenning aan de iets steviger sound en het feit dat dit, behalve Ton Scherpenzeel, niet mijn vertrouwde Kayak is - al heeft de band in de 21ste eeuw natuurlijk al talloze bezettingswijzigingen ondergaan.

Toch kom ik na een paar keer beluisteren tot de conclusie dat dit toch best een fijn album is, in elk geval beter dan de laatste paar worpen. Verheugend vind ik vooral de terugkeer van een meer progressief geluid en langere nummers en ook die nieuwe zanger bevalt mij wel. Die zit qua geluid inderdaad een beetje tussen Max Werner en Bert Heerink in en past dus wel bij dit groepsgeluid. Tja, een heel nieuwe start eigenlijk. Best wel gedurfd, en daar heb ik dan ook wel weer respect voor.

Ik wacht nog ff met de aanschaf. Ik wil gewoon de 1CD-versie, die goed te plaatsen is naast al mijn andere afzonderlijke Kayak-CD's.

Welnu, wat ik al vaker heb geroepen blijkt nu dus toch nog gehoor te hebben gekregen. Eindelijk eens een Kayakalbum dat wat meer het etiket progrock mag verdienen en zoals ik ze het liefst hoor. Af en toe denk ik de nieuwe Arena of Ayreon te hebben opgezet zelfs. In plaats van de wat sleets geworden glad getoonzette musicalsound zijn de dik aangezette bombast, heerlijk doorgeslagen lyrics en meesterlijke solo's me een lust voor het oor. De nieuwe zanger die voor mij het midden houdt tussen Bert Heerink en Rob Vunderink past gewoon uitstekend in deze opzet. Ook deze stylemove zal Ton wellicht geen eeuwige roem meer bezorgen maar voor de liefhebber van dit genre is het smullen geblazen. Een nieuw jaar en een nieuw geluid dat wat mij betreft nog heel lang mag duren.

Hoi allemaal,

Ton had mij ruim anderhalf jaar geleden gevraagd onderdeel te worden van Kayak, en dus ook de plaat in te spelen. Door trieste familieomstandigheden (overlijden schoonmoeder en alle nasleep) was ik helaas niet in de gelegenheid de plaat inspelen. Ton heeft toen Lean Robbemont geboekt om de plaat in te spelen. Op dat moment dacht ik: "that ship has sailed". Maar gelukkig voor mij kwam afgelopen juni het telefoontje van Ton om alsnog onderdeel te worden van de nieuwe Kayak bezetting. Blij!

En de komende week gaan we knallen tijdens het eerste deel van de Seventeen tour. Zien we jullie bij een van de optredens?

Groet! Collin

Kijk, dat zien we hier op MusicMeter graag! Muzikanten die openheid van zaken geven over albums waar ze al dan niet aan bijdragen. Rechtstreeks contact tussen fans en bands. Mooi!

Dat je je 'eigen' album met vijf sterren beoordeelt, lijkt wat vooringenomen, maar dat zij je vergeven ? Bovendien zie ik al dat je bijdrage op deze site niet tot dit ene album beperkt blijft.

Welkom op MuMe en have fun!

En ja, ik ben zeker benieuwd naar deze versie van Kayak! Succes met de concerten.

Ja erg mooi, het kunnen onderhouden van onderling contact!

Het is wel jammer dat de "opname-trein" ook na een tragisch incident doordendert en je ten opzichte van Ton Scherpenzeel blijkbaar niet kunt vragen even te wachten.

Hoe dan ook, er had best wat reclame mogen worden gemaakt, dat de dubbel cd en de LP's op de site van Kayak goedkoop zijn aan te schaffen! Wellicht liever te doen dan via andere sites, aangezien de band er zo hopelijk meer aan zal overhouden:

Kayak site

Veel succes uiteraard met de optredens!

In afwachting van de nieuwe cd, vandaag alvast weer eens Kayak in de 21e eeuw uit de kast gehaald.

Met als gevolg dat ik mij eigenlijk ben gaan verheugen op het nieuwe album. Ik denk ook te weten, waarom Scherpenzeel een nieuwe weg wilde inslaan met een nieuwe band.

Er gebeurt iets typisch met Kayak, na het uitstekende album Close to the fire en daarna het iets mindere Nightvision. De eerste twee albums van deze eeuw.

Er komen concept albums waarvan ik Merlin en Nostradamus (eerste 2 volgende albums) nog redelijk kan volgen. Daarna worden het albums van één grote muzikale brei van barokke, theatrale en orchestrale makelij, veel te lang van stof en voor mij eigenlijk geen doorkomen aan. De reden waarom ik ze dus niet meer beluister.

Als die nog eens konden worden teruggebracht naar een minuut of 40 aan wat hoogtepuntjes en opnieuw ingezongen door een echte rockzanger, ik zou er direct mijn exemplaren voor omruilen.

En eigenlijk kon Scherpenzeel zo dus ook niet meer verder, ik begrijp zijn beslissingen met de nieuwe songs, de uitvoeringen en de nieuwe band dan ook volledig.

Een uur symfonische rock van Kayak, dat is toch waar ik op zit te wachten, is een hele mooie tijd. Volgens mij is met Seventeen daarmee de klok weer rond richting Close to the Fire en, van wat ik er tot nu toe van heb gehoord, zanger Bert Schwertmann kan zelfs een klein beetje concurreren met Max Werner.

Voor mijn gevoel lóópt dit album weer eens een beetje vlotjes. Er zit vaart in, mooie stukken en er is duidelijk gebroken met de voorgaande 12,5 jaar Kayak.

Nog niet helemaal vlekkeloos, luister eens naar het eindresultaat als La Peregrina direct zou overgaan in Feathers and Tar en het enige nog op oude leest gemaakte nummer Falling zou worden overgeslagen en helemaal niet eens op de cd terecht zijn gekomen.

Ook de eerste 2,5 minuut van Walk through the Fire zouden bij mij het eindresultaat niet hebben gehaald. Na die periode vlamt de song om uit te breken tot één van de betere tracks van het album.

Symfonische rock hoeft helemaal niet per se vaart te hebben, als het dus maar loopt. Op Ripples on the Water keert een oude samenwerking terug, die van Scherpenzeel met Andy Latimer, sinds 1972 de man achter Camel. De band waaraan Scherpenzeel een aantal mooie bijdragen heeft geleverd.

De track doet haast denken aan de oude Camel. Het kent een prachtig akoestisch intro, na drie minuten laat Latimer ook zijn elektrische gitaar nog even vlammen. Een mooie overgang naar het 2e deel van het album.

Waarvan Cracks verreweg de meeste aandacht trekt. Het vergt een speciale opbouw en aanpassing om langere nummers gedurende de gehele periode aantrekkelijk te houden. Het vraagt om afwisseling en het moet toewerken richting een mooie finale.

Dat zijn zaken die toch wel aan Scherpenzeel kunnen worden overgelaten. Behalve wat minuten die ik dan zelf nog van Seventeen af zou halen, overheerst grotendeels positivisme. Ook voor de toekomst van de band. Zoals Scherpenzeel zelf ook schrijft: "I don't know where it will lead us, but we're on our way".

Voorlopig 4 sterren voor dit 'degelijke en frisse' album. Misschien komt er nog een halfje bij... Na een wat rommelige opening met 'Somebody' (dat nummer pakt me geheel niet), volgt een stief half uurtje met bijna louter hoogtepunten. En daarna nog wat materiaal dat zeker het aanhoren waard is.

De langere nummers maken in eerste instantie de meeste indruk. Maar het fijne van Kayak vind ik, dat het geen constante aanvoer is van lang en complex materiaal. Dat is wat mij betreft namelijk een valkuil waarin nogal wat progbands stappen. Ton Scherpenzeel weet met de kortere songs te zorgen voor de broodnodige variatie.

Voor de prog die-hards zal het wel weer geen echte prog zijn. Voor de harde rockers is het te soft, voor de popliefhebbers bij vlagen te hard en te ingewikkeld? Ik vind het (wederom) prachtig... en zoals anderen ook al aanhalen: iedereen moet hier toch wel zijn eigen 'edit' van kunnen maken, waardoor er minimaal drie kwartier aan prachtige muziek overblijft? Kom daar nog maar eens om, tegenwoordig!

Je verwoordt exact mijn gedachten over dit album, Doefie. Ik heb 'm inmiddels vaak genoeg beluisterd om een goed beeld te vormen en dat komt overeen met het jouwe: de opener vind ook ik wat moeizaam op gang komen, maar daarna komen er minstens vijf uitstekende nummers achter elkaar, terwijl er verderop ook nog wel wat hoogtepunten aan te wijzen zijn, Cracks met name. Ik merk per saldo overigens wel dat ik de drie 'epics' op de plaat het mooiste vind.

Ik zit in dezelfde categorie als jij: ben geen uitgesproken, progger, jazzer of hardrocker, maar kan van al die stijlen wel het nodige hebben. Maar ik heb er geen enkel bezwaar tegen als een band op een smaakvolle manier pop-elementen verweeft in andere muziekstijlen. Enige toegankelijkheid annex meezingbaarheid kan nooit kwaad, vind ik, mits met smaak opgediend. Dat is bij Kayak meestal het geval en zeker hier. Dat maakt het een boeiend en afwisselend album, waar ik voorlopig eveneens vier sterren voor neerzet.

Ik vind het al heel mooi dat er anno 2018 nog zo'n mooi album onder de Kayak-vlag verschijnt, ook al is het dan qua bezetting een heel andere band. Dat had ik eerlijk gezegd niet meer durven hopen, nadat ik ongeveer ten tijde van Nostradamus mijn interesse verloor voor de band.

Denk dat het openingsnummer ook meer zo'n idee was van, 'kijk, we hebben dan wel een nieuwe line-up, maar we zijn nog steeds typisch Kayak hoor, met die loopjes!' Zelf kan ik m goed hebben.

Gisteren de band live gezien in Arnhem, en, hoewel ik de vorige band altijd zal blijven koesteren, moet ik toch zeggen dat dit nieuwe Kayak weer een heerlijke frisse draai geeft aan de oude nummers. De nieuwe nummers deden ook zeker niet onder voor het voorgaande werk, vond ik.

Ook ik was erbij in Arnhem en ik moet zeggen dat ik de band buitengewoon energiek vond (verslag staat inmiddels op progwereld). De nieuwe nummers klonken goed en het publiek reageerde enthousiast. Van mij mag deze bezetting een blijvertje zijn.

Kayak. Is verweven met mijn lagere schooltijd in Hilversum. De familie Scherpenzeel kende ik persoonlijk een beetje. Had een geel vlaggetje van “See see the sun” aan mijn fiets hangen. Gehad van een van de broers. Ik wist toen niet wat het allemaal inhield, popmuziek? Nog steeds niet trouwens lol. Zeer bewogen gezin. Leuk dat nr 17 nu is uitgebracht, mijn beeld is nog altijd van Ton achter de piano in de huiskamer. Ik ben benieuwd naar deze plaat.

Live in de Boerderij speelde KAYAK het gehele album plus uiteraard de hits. Na afloop zei ik tegen Ton Scherpenzeel, het geluid is compacter en wat steviger. Dat is ook de bedoeling zei hij. En voegde eraan toe dat ze de hits altijd LIVE blijven spelen.

Een album met een aantal geweldige en een aantal aardige composities. Het bandgeluid neigt naar mijn smaak teveel richting hardrock, maar gelukkig is het (met name dankzij het drum en gitaarwerk) solide genoeg om het levendig te houden. Helaas zal ik nooit fan worden van de zang; ik mis Edward en Cindy enorm en het vibratogehalte is naar mijn smaak erg aan de hoge kant. Toch klopt het totaalplaatje op de een of andere manier. Het is wat het is en muzikaal inhoudelijk is het een sterke plaat. Toch zal ik altijd blijven terugverlangen naar de machtige bezetting met Vergoossen, Vunderink, Koopman/Eijkenaar, van Olffen, Scherpenzeel, Reekers, Oudshoorn. Deze band heb ik zowel studio als live nauw gevolgd van 2005 tot en met 2015 en zal voor mij altijd onverslaanbaar blijven.

Inderdaad, best een sterke plaat waarbij ik eveneens sterke ambivalentie blijven voelen. Het metalprog-jasje klinkt me te geforceerd. Het is 'too much'. Had al in vroeg stadium nummers gehoord via promotiekanaal en die vielen me niet mee. Zeker, er staan ook best mooie dingen op, maar ik mis iets. De breuk in/met de band heeft zich vertaald in een zekere verbetenheid bij Scherpenzeel zich te revancheren. En het is precies die prestatiedrang die me stoort in het product.

Hard rock? Metal? Luisteren we dezelfde plaat?

Niemand heeft het hier over hardrock of metal als genre dat je op dit album kunt plakken. Maar dat er met elementen hiervan gestrooid is, dat hoort toch iedereen. Veel Kayakfans van het eerste uur zullen dit als nieuw ervaren, prachtig voor de één, wat minder fraai voor de ander. En ja, we luisteren naar dezelfde plaat.

Zowel deze plaat als de bijbehorende tour hebben me aangenaam verrast. Soms klinkt het allemaal wel wat harder, maar tegelijkertijd is de oude Kayak op Seventeen meer aanwezig dan op de platen van de laatste jaren.

Na de eerste maand waarin dit album verkrijgbaar was (en waarin ook het leeuwendeel van de berichten verscheen) is daarna het aantal berichten pijnlijk afgekalfd en in het laatste halfjaar zelfs tot nul gereduceerd. Dat is wel vaker het geval bij een plaat van een band met een vrij kleine fanbase en geen hits om het album nog wat langer commercieel levensvatbaar te houden, maar in dit geval is dat wel héél erg jammer, want volgens mij bevat dit album voor iedereen wel iets van zijn of haar gading zonder dat dit ten koste gaat van de kwaliteit of de scherpe randjes. Het openingsnummer alleen al is de perfect introductie, met z'n piekende pianonoten, sterke melodie en precies passende zang – het stuwende ritme en het explosieve geluid zetten meteen de toon voor het album, en eigenlijk kakt Seventeen daarna nergens in, hoewel niet alle ballades voor mij nodig waren geweest (de melige zangmelodie van Falling, het nogal traditionele All that I want...). Het geluid is àf, de zang van Bart Schwertmann is sfeervol en goed hard maar nergens brallerig, en naast de melodieuze vondsten van Scherpenzeel zou ik de gitaarpartijen van Marcel Singer als belangrijkste troef willen noemen, soms à la John Petrucci, soms wat onderkoelder, maar altijd sterk en smaakvol.
        Ik spring zelf vanaf het vierde Kayak-album ineens ruim veertig jaar vooruit naar Seventeen en kan dus niet oordelen over wat er in de tussenliggende decennia allemaal qua muzikale ontwikkelingen heeft plaatsgevonden, maar dit album klinkt in ieder geval niet als het produkt van zestigers en zeventigers die zonodig nog eens hun kunstje willen doen, eerder als een warm en organisch produkt van muzikanten die het in de studio vreselijk naar hun zin hebben. Voornaamste minpunt is de tweede zanger, de knauwende en vrij beperkte stem die bijvoorbeeld te horen is op het tweede gedeelte (dus "II") en het korte laatste coupletje van Cracks – is dat Scherpenzeel zelf? En hoewel het boekje zelf mooi verzorgd is moet ik Wandelaar helaas met instemming citeren wanneer hij op 21-12-2017 meent dat "de art-director die de hoes bedacht een vrije dag gehad moet hebben en het werk aan de jongste bediende overliet." Maar verder een uitstekende plaat, en wat een lange muzikale adem heeft die Scherpenzeel...

Zaterdag wederom in de Boerderij mooi dan heb ik bardienst!

Ik heb lang gewacht op een jewel case editie zonder de tweede CD, maar ben uiteindelijk maar gezwicht voor de digipak-editie toen Dodax deze voor vijf pond aanbood. Ik was er al vertrouwd mee sinds de verschijning, een jaar geleden, maar het tastbare product zorgt voor een hernieuwde kennismaking.

Ik ben het met BoyOnHeavenHill eens dat dit album het niet verdient om na de eerste maanden in de vergetelheid te raken, hoewel ik ook snap dat dat gevaar nu eenmaal bestaat bij een band met een trouwe, maar beperkte fanbase.

Toch was het bij de herbeluistering weer genieten. Vooral van de proggy epics, al denk ik dat La Peregrina aan kracht gewonnen zou hebben als-ie toch wat korter was geweest. Maar voor het overige alle lof voor deze oude mannen. Niks ingedut of herhalingsoefening, het klinkt veeleer alsof de band (nou ja, vooral Ton Scherpenzeel) zich opnieuw uitgevonden heeft en met hernieuwde energie aan een soort derde hoofdstuk van Kayak is begonnen. Want zo klinkt het: ondanks de vele vertrouwde elementen klinkt Kayak in deze nieuwe bezetting steviger en meer van deze tijd. Een prima album, misschien wel de beste van na de heroprichting.

Ik moest in het begin even wennen aan dit album als kayak liefhebber maar het album groeide per luisterbeurd en ben inmiddels helemaal verzot op deze plaat. Dit materiaal kan gewoon mee met de grote bekende progbands van deze wereld maar zal waarschijnlijk nooit bij buitenlands publiek bekend worden, jammer. Nu ongeduldig wachten op het volgende album met deze bezetting.