menu

shame - Songs of Praise (2018)

mijn stem
3,67 (191)
191 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Dead Oceans

  1. Dust on Trial (3:34)
  2. Concrete (3:34)
  3. One Rizla (3:34)
  4. The Lick (4:11)
  5. Tasteless (3:05)
  6. Donk (1:41)
  7. Gold Hole (4:46)
  8. Friction (4:31)
  9. Lampoon (2:34)
  10. Angie (6:55)
totale tijdsduur: 38:25
zoeken in:
avatar van JVT
4,0
JVT
Ik vind het geweldig. Hele fijne plaat

avatar van Frenz
3,5
Pinsnider schreef:
Met die rukband bedoel je War on Drugs hoop ik? ....


Zeker wel. Dire Straits 2.0 (een ergere belediging schiet me zo snel niet te binnen)

avatar van starsailor
3,5
Ik ben zelf nooit vies van een gehypet bandje geweest (eerder extra nieuwsgierig), maar ben zelf wat minder euforisch dan de meesten hier. Het is een lekker fris album maar erg hoogstaand vind ik het niet en het bevat m.i. te weinig tracks die mij echt omver blazen. De opener bezorgt me zelfs kippenvel en schept hoge verwachtingen voor de rest. Echter wordt het niveau van de openingstrack nauwelijks meer gehaald. Tasteless, Goldhole en Angie doen mij ook nog opveren maar voor de rest vind ik het allemaal middelmatig tot redelijk en stoort het geschreeuw mij regelmatig. Het doet mij dan ook vaker denken aan punk dan postpunk.

avatar van WoNa
4,0
Zo, de hype klopt gewoon. Dit is wel heel erg lekker. Nog even nadenken of het **** wordt of dat het een halfje meer mag zijn.

avatar van joko150
3,0
Wat een geweldige album hoes!

avatar van WoNa
4,0
Het is niet vaak, maar deze hype is toch echt wel terecht. Gewoon een paar jongens die redelijk ongepolijst van leer trekken en met overtuiging de eindstreep halen. Ongeveer alles wat garage rock speelde tussen midden jaren 60 tot heden, met voldoende (post) punk ingrediënten ertussen, vind je hier wel in terug. Zet er een zanger over heen die die titel bijna niet verdient en er ontstaan een potente mix van agressiviteit en speelplezier waar weinig huidige bands aan kunnen tippen. Met voldoende scherpe randjes om je kleren en huid aan open te halen.

Waar ik een herhalingsoefening als de laatste van Robert Finley onvoldoende vind overtuigen, daar doet Shame alles goed. Niets om zich voor te schamen eigenlijk, al is dit natuurlijk een herhalingsoefening. Het sparkelt en glimt aan alle kanten, ondanks dat deze jongens best wel van een potje duister houden. De songs zijn zo goed dat ze dat gewoon makkelijk kunnen hebben. Er zit voldoende vroege U2 in een aantal nummers, zonder het zweverige van 'Boy'. Alle nummers hier zijn direct en in your face.

Ik ben nog niet helemaal zo ver, maar dit zou wel eens een debuut kunnen zijn op dezelfde hoogte als 'Definitely Maybe', 'Franz Ferdinand' en 'Whatever People Say I Am, That's What I'm Not'. Wild & exciting en kwaliteit in de songs. Nu maar hopen dat de band zich snel gaat ontwikkelen en niet zich suf gaat toeren voor drie jaar op 10 songs. Als ik zie waar ze nu al uithangen, vrees ik het ergste.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

avatar van blur8
4,5
Die potentiële ontwikkeling staat nu al op hun eerste album. Met de kennis dat One Rizla hun eerst geschreven song is (ruim 2 jaar geleden) en Friction & Angie de laatst gemaakte nummers zijn, weten we nu al waar ze naar toe willen en welke potentie er is om songs te schrijven waar ze zelf plezier in hebben en waar je als luisteraar helemaal in op kan gaan. Let maar op bij de concerten zo meteen, deze gasten weten donders goed wat ze kunnen & willen. We hebben de tijdgeest effe mee, maar Dit is slechts stap 0.

ElPatron
Begin met 3 sterren. Voldoende energieke neo-rock uit UK. Kans op 3.5 sterren, .... Geen 4 sterren album. Daarvoor klinkt het niet origineel genoeg.

avatar van Frenz
3,5
Het nummer Gold Hole komt voorbij en het kwartje valt: TC Matic!

Ondanks dat ik het hele album niet meer dan "best wel aardig" vindt, 3.5 * regionen, blijf ik het wel draaien en houd ik vol tot het overheerlijke toetje Angie

avatar van AOVV
3,5
Meer dan aardig debuut van deze jonge Britse ratten uit het postpunknest. Al is dat label wat te eng, want ze laten op Songs of Praise toch behoorlijk wat variatie horen. Zo doet de knappe opener denken aan Joy Division, terwijl de afsluiter Oasis ademt, met bijbehorende grandeur; een mooi uitgesponnen popsong, eigenlijk.

De hoes lijkt wat aan de klassieker Pet Sounds van Beach Boys te refereren, maar de muziek doet dat allerminst, al is ook dit erg aanstekelijk. De energieke stijl zorgt voor een zekere spontaniteit, en scoort punten bij mij. Concrete, een kat-en-muisspel tussen vraag en antwoord, en het bijzonder catchy One Rizla zijn twee uitstekende singles die het bijvoorbeeld erg goed zouden doen op Studio Brussel, al hoor ik ze daar jammer genoeg bijna niet langskomen.

En zo staan er nog een paar goeie songs op deze plaat, die niet geheel gevrijwaard is van mindere momenten. In de vorm van het duistere, maar niet echt uit de verf komende The Lick en het geinige niemendal Donk zijn er wat mij betreft twee pekelzonden te vinden, maar geen erg; dit wordt gecompenseerd door de rest.

Songs of Praise is een album dat me vooral zal bijblijven dankzij enkele songs, denk ik, niet zozeer als album op zich. Daarvoor is de band nog wat teveel zoekende naar een eigen richting. Ik heb er echter, als ik dit zo hoor, alle vertrouwen in dat dit wel goed komt!

3,5 sterren

Leuke plaat voor in de lente en als je een auto hebt waarbij je je niet echt op de muziek hoeft te focussen.
Het is geen lente en ik heb geen auto, dus deze laat ik aan me voorbij razen.

avatar van Chameleon Day
3,0
Zijn er auto's waarbij je je op de muziek moet focussen? Anders rijdt die niet o.i.d??

starsailor schreef:
Ik ben zelf nooit vies van een gehypet bandje geweest (eerder extra nieuwsgierig), maar ben zelf wat minder euforisch dan de meesten hier. Het is een lekker fris album maar erg hoogstaand vind ik het niet en het bevat m.i. te weinig tracks die mij echt omver blazen. De opener bezorgt me zelfs kippenvel en schept hoge verwachtingen voor de rest. Echter wordt het niveau van de openingstrack nauwelijks meer gehaald. Tasteless, Goldhole en Angie doen mij ook nog opveren maar voor de rest vind ik het allemaal middelmatig tot redelijk en stoort het geschreeuw mij regelmatig. Het doet mij dan ook vaker denken aan punk dan postpunk.


Volkomen overeenkomstig mijn ervaring. Veel geschreeuw en weinig wol.

avatar van Eddie
Dit ligt niet helemaal in mijn straatje, maar de term Post-punk heeft mijn interesse wel gewekt. Ik moet zeggen het heeft wel iets. Het rock lekker weg, qua sound kun je het vergelijken met 100-en andere bandjes die op dit moment actief zijn, de ruige vocalen maken dat het net even anders klinkt. Ik ben niet zo thuis in dit genre maar ik vind het een beetje klinken als 'the clash' meets 'the Bussiness' met een flinke scheut 90's britt-pop. Zoals ik al zij ben ik niet zo heel bekend in dit genre, de kenners kunnen het vast beter plaatsen.

avatar van repelstefan
4,5
Had hem al een tijdje opgeslagen maar ben er toch maar eens aan begonnen. Eerste luisterbeurt niet verkeerd. Kan zo 1,2,3 niets noemen wat ik normaal luister en erop lijkt. Gaat nog wat luisterbeurten krijgen maar eerste indruk is dat ik het zeker niet vervelend zou vinden als ze Biddinghuizen bezoeken in augustus.

avatar van Cor
4,0
Cor
Eens in de zoveel tijd komt er zo'n nieuw gitaarbandje langs, die jeugdige onbezonnenheid koppelt aan opwinding en catchy hooks. Shame is er zo eentje. Ik vind het lekker dynamisch en soms agressief, maar nooit op een storende manier. Ook de - mag ik het zeggen, ja ik mag het zeggen - bijzondere zang van de leadzanger vermag de pret niet te drukken. Ik ben behoorlijk enthousiast over deze postpunkworp, zo net aan het begin van 2018. Kan zomaar mn eindejaarslijstje halen.

avatar van Erikpol
3,0
starsailor schreef:
Ik ben zelf nooit vies van een gehypet bandje geweest (eerder extra nieuwsgierig), maar ben zelf wat minder euforisch dan de meesten hier. Het is een lekker fris album maar erg hoogstaand vind ik het niet en het bevat m.i. te weinig tracks die mij echt omver blazen. De opener bezorgt me zelfs kippenvel en schept hoge verwachtingen voor de rest. Echter wordt het niveau van de openingstrack nauwelijks meer gehaald. Tasteless, Goldhole en Angie doen mij ook nog opveren maar voor de rest vind ik het allemaal middelmatig tot redelijk en stoort het geschreeuw mij regelmatig. Het doet mij dan ook vaker denken aan punk dan postpunk.
Eens. Deze hype gaat aan mij voorbij.

avatar van Venceremos
Schreeuwwedstrijdje.

avatar van MarkV
4,0
Terechte hype. Pakkend album.

avatar van Erwin.c
4,0
geplaatst:
Hype, hype, waar dan? Hier? Ik vind het een heerlijke plaat in ieder geval.

avatar van Oldground
4,0
geplaatst:
Erwin.c schreef:
Hype, hype, waar dan? Hier? Ik vind het een heerlijke plaat in ieder geval.
Weet ik ook niet precies. Wordt wel mijn eerste optreden sinds Young Fathers in Paradiso (2015). Hoewel moeilijk te overtreffen, heb ik er wel vertrouwen in.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:53 uur

geplaatst: vandaag om 22:53 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.