menu

shame - Songs of Praise (2018)

mijn stem
3,70 (86)
86 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Dead Oceans

  1. Dust on Trial (3:34)
  2. Concrete (3:34)
  3. One Rizla (3:34)
  4. The Lick (4:11)
  5. Tasteless (3:05)
  6. Donk (1:41)
  7. Gold Hole (4:46)
  8. Friction (4:31)
  9. Lampoon (2:34)
  10. Angie (6:55)
totale tijdsduur: 38:25
zoeken in:
avatar van Premonition
De hype (nu al) van 2018!

avatar van Lambchop
Chameleon Day schreef:
Maar we kennen dit allemaal al. Niet onaangenaam om een keer te beluisteren (behalve het geschreeuw). Jaren 80 post-punk geluid is niet verkeerd, zal ik beamen Maar echt bijzonder is het allemaal niet.


Keek er wel naar uit, toch beetje tegenvaller.

avatar van blur8
4,5
Shame is niet de 'next big thing' maar wel een fris geluid nu. gebruik makend van alle history hebben we een verzameling songs zo sprankelend onweerstaanbaar. geen gezeur lets party.

avatar van raymondkeuters
Who cares waar het op lijkt en of het al eerder wel of niet gedaan is, wel of niet vernieuwend is. Wel of niet the next big thing is? Ik niet, ik vind het gewoon leuk. Zo, dat mag ook wel eens gezegd worden.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Ik ben naar Shame gaan luisteren omdat ik ze eerst live heb gezien en onder de indruk was.

Wat maakt het uit of ze nu wel of niet gehypet worden. Ik ken zat act van 2017 die misschien op 1 site gehypet worden maar hier geen hond vinden die het wil vreten. Als iets bevalt dan bevalt het.

avatar van Chameleon Day
3,0
raymondkeuters schreef:
Who cares waar het op lijkt en of het al eerder wel of niet gedaan is, wel of niet vernieuwend is. Wel of niet the next big thing is? Ik niet, ik vind het gewoon leuk. Zo, dat mag ook wel eens gezegd worden.


Dat is het punt ook niet. Ik vind ook best een leuk album. Zonder de schreeuwzang zou ik het album met 3,5* waarderen, denk ik. Wat mij verbaast is dat zowel band als album door sommige recensenten kennelijk wordt beschouwd als (heel) bijzonder en als "niet te missen". Dat begrijp ik niet, want ik hoor het niet. Er moet dan toch iets zijn dat anders is dan anders. Dat viel wel te horen op bijvoorbeeld de debuutalbums van de VU, JD, U2, House of Love of Arcade Fire (ik noem maar wat willekeurige voorbeelden van debuutalbums die ik zelf als bijzonder en opvallend beschouw).

avatar van VladTheImpaler
4,5
Chameleon Day schreef:
Wat mij verbaast is dat zowel band als album door sommige recensenten kennelijk wordt beschouwd als (heel) bijzonder en als "niet te missen". Dat begrijp ik niet, want ik hoor het niet. Er moet dan toch iets zijn dat anders is dan anders. Dat viel wel te horen op bijvoorbeeld de debuutalbums van de VU, JD, U2, House of Love of Arcade Fire (ik noem maar wat willekeurige voorbeelden van debuutalbums die ik zelf als bijzonder en opvallend beschouw).

Uit dit stukje krijg ik een beetje het idee dat je verwachtingen veel te hoog zijn? Ik denk dat niemand had verwacht dat dit debuut in de buurt komt van de debuut albums van de bands die je opnoemt.

Waarom krijgt deze plaat dan wel veel aandacht op het moment? We zitten pas in januari, en wel de eerste echte releaseweek van het jaar. Maar vooral omdat het er (eindelijk) weer eens een Brits bandje opduikt dat vol met energie, branie en een stukje urgentie klinkt zoals men gewend is van dit soort Britse bandjes. Maar het is natuurlijk niet een band die een heel nieuw geluid laat horen of iets in die richting, maar is dat erg? Voor mij absoluut niet, zolang de nummers maar sterk genoeg zijn en dat zijn ze zeker naar mijn mening.

avatar van Linius
3,5
Ik denk dat we ook gewoon moeten accepteren dat er nog tig bandjes zullen komen en gaan die klinken als een jukebox uit het verleden. We hoeven niet constant het wiel opnieuw uit te vinden om fijne albums voort te brengen. In 2014 passeerde bijvoorbeeld Eagulls nog de revue met hun debuut. Ook zo'n Britse groep die enorm naar de jaren '80 klinken. Maar wel altijd nog een eigen sausje erover heen. Dat zullen vaak geen albums zijn die ons tot het eind der tijd bij blijven maar voor het moment haal ik er genoeg plezier uit.

Moet zeggen dat postpunk (om maar even de parapluterm te pakken) het recentelijk sowieso wel lekker doet. Met bands als Ought, Viet Cong (Preoccupations), Protomartyr, Savages, Iceage en het hierboven genoemde Eagulls komt er regelmatig wat leuks voorbij uit die hoek.

avatar van Outlaw104
Toch wel verdomd lekker dit hoor...
Concrete, One Rizla, Angie, ik zet ze nog maar een keer op.
Bandje mag ook af en toe een beetje schoppen tegen de Brexit en mevrouwtje May met haar conservatieve partij.

Mausie schreef:
Wat tof! Ik heb kaartjes voor Protomartyr in april in de Melkweg, mooie dubbelslag! Net Concrete geluisterd, klinkt erg lekker

Dubbelslag wordt het pas, als je 3 dagen later na Protomartyr weer naar de Melkweg gaat, ze staan donderdag 26 april in de OZ gepland.

avatar van RadioMad
4,0
Chameleon Day schreef:
Wat mij verbaast is dat zowel band als album door sommige recensenten kennelijk wordt beschouwd als (heel) bijzonder en als "niet te missen". Dat begrijp ik niet, want ik hoor het niet. Er moet dan toch iets zijn dat anders is dan anders. Dat viel wel te horen op bijvoorbeeld de debuutalbums van de VU, JD, U2, House of Love of Arcade Fire (ik noem maar wat willekeurige voorbeelden van debuutalbums die ik zelf als bijzonder en opvallend beschouw).


Het is jong en Brits. Dan is de hype vaak nét iets groter. Of het terecht is, is natuurlijk een tweede.
Maar ik vind dit wel een puik plaatje. 'Friction' moet op z'n minst een single worden.

avatar van blur8
4,5
Het is echt heeeeel goed gedaan. de opleving van de punk rock van eind jaren 70 & begin tachtig. Het is een zeer genietbare Mix met de souplesse van The Stranglers en de Gitaarsound van Killing Joke. Alleen maar als referentie, Shame heeft ze geweldig getransformeerd naar de muziekbehoefte van nu.
Het korte album start met een paar lekkere singels. rauw gezongen met heldere gitaren, die super in het gehoor gitaarrifs laten knallen. Maar daarna gaat er er ook artistiek nog wat gebeuren. In de beste punk traditie is er ook een politieke mening die de microfoon wordt ingespuugd en met verse wordt verpakt in drammende gitaren. En dan komen de muzikale hoogtepunten nog Friction & Angie. De zanger kan dus wel zingen, als het maar binnen de song past.
De krap 40 minuten vliegen voorbij met maar een resultaat: direct op de repeat. Door de ontdekking van Friction al weer een halve ster erbij... kan nog meer worden.

avatar van aERodynamIC
4,0
Songs of Praise van shame is allesbehalve origineel te noemen. Ja, het is al vaker gedaan en ongetwijfeld ook wel beter.

Is dat zo? Daar valt over te twisten natuurlijk. Feit is dat ze niet origineel zijn en dan heb je gewoon al een puntje minder. Zo simpel is dat. Maar is het dan ook af te keuren of slecht?

Wil ik iets origineels horen dan kom ik uit bij acts waar ik echt niet van kan en ga genieten. Alles is zo'n beetje al wel eens gedaan. Ik kan het ook in ander muziekhoeken gaan zoeken, maar daar valt voor mij niet veel te vinden (want al eens geprobeerd). Dus kom je uit bij bandjes als shame die graag putten uit de door mij zo geliefde jaren '80, en dat doen ze niet onverdienstelijk.

Dit zit goed in elkaar, komt overtuigend over en als je zou zeggen dat dit een vergeten bandje is uit mijn tienerjaren zou ik er in kunnen trappen. Dus dan doen ze toch iets goed.
Wat doet shame minder goed? De zang. Te gruizig voor deze klanken (Donk is bijvoorbeeld te veel 'ik probeer eens een Nirvanaatje, die overigens ook niet erg origineel waren, maar dat terzijde). Ik mis de donkere stemmen die meestal gepaard gaan met dit soort donkergekleurde post-punk-rock. Iets te schreeuwerig en dan ook niet overtuigend schreeuwerig. Bovendien moet ik de clips niet zien want dan zie ik toch echt ietwat te jonge gastjes die muziek spelen uit 'mijn jaren' (en ja, dat is gewoon een persoonlijk dingetje die in feite helemaal nergens op slaat, maar het doet wat afbreuk aan mijn beleving van dit album).

Blijft over: een pakkend album met muziek waar ik van houd. Zelfs anno 2018, gespeeld door een andere generatie. Niks mis mee. Gewoon lekker. De next big thing? Zal best wel. Horen we na een tijd weer niks meer van of ze komen met oervervelende opvolgers. So what?! Songs of Praise is in elk geval lekker hoor.

avatar van Koerok
aERodynamIC schreef:
Feit is dat ze niet origineel zijn en dan heb je gewoon al een puntje minder.
Bij mij niet.

avatar van blur8
4,5
De Shame gasten gebruiken muzikale invloeden van zn 20 jaar voordat ze zelf in de luiers zaten.
Van mij hebben ze daarvoor pluspunten gekregen, zeker op de manier waarop ze die historie vertaald hebben naar NU.

4,0
Is het gehypet? Jazeker!
Is het origineel? Nee zeker niet!
Maakt dat iets uit? Voor mij absoluut niet.

In het huidige multimediale landschap is het gelukkig heel goed mogelijk om de artiesten te beluisteren, die je zelf goed vind, ongeacht of ze nou gehypet zijn of niet. En qua originaliteit moet je anno nu sowieso niet in de rockwereld zijn, daar hoor ik al jaren niks, waarvan ik niet denk: dit had ook 20/30/40 jaar geleden uitgebracht kunnen zijn.

Blijft uiteindelijk over dat ik dit, na enkele luisterbeurten, gewoon een strakke en energieke rockplaat vind. In tegenstelling tot veel platen van contemporaire collega's is dit ook nog wel veelzijdig en kwalitatief genoeg om een album lang te boeien. Of ik dit over een paar jaar nog draai, betwijfel ik, maar voor nu wil ik wel 4 sterren geven.

avatar van aERodynamIC
4,0
Koerok schreef:
Bij mij niet.

Even voor de duidelijkheid, dat is meer figuurlijk (want anders zou ik op 5* moeten zitten)

Op Koningsdag in Rotown.... denk dat ik dat maar ga doen.

Uitmuntende plaat met keiharde goede nummers van zeg maar Joy Division 2.0. Ik snak naar hun live concert later dit jaar. 5 sterren voor mij voor de jongens met lef.

Postpunk meets the Disappears.
Klinkt lekker, overweeg naar de gig in de Melkweg te gaan

avatar van ArthurDZ
ArthurDZ (moderator)
Berichten verplaatst naar shame

avatar van overmars89
3,5
Ja leuk bandje. Iets ruiger dan mijn gemiddelde smaak, maar nergens wordt het schreeuwerige gezang storend. Nummers als One Rizla, The Lick & Goldhole zijn voor mij de positieve uitschieters. Geen track valt echt buiten de boot. Gewoon een hele fijne listen. Laten we beginnen met een *3,5

avatar van Motdattan
Fijn nieuw bandje. Zang is niet helemaal lekker, maar dat past hier wel goed bij. Enige jammere is dat Gold Hole bijna letterlijk een kopie is van FIDLAR' Cocaine. Inspiratie halen uit de muziek van FIDLAR juich ik echter wel toe.

avatar van panjoe
panjoe (moderator)
Berichten verplaatst naar shame

4,0
Of het nu lijkt op eerder werk in dit genre of niet, dat zal mij eigenlijk aan mijn spreekwoordelijke reet roesten. Dit is gewoon een energieke groep jonge honden die fris en passievol klinken. Het songmateriaal vind ik voor het overgrote deel erg sterk, dus van mij krijgt dit album een dikke 4 sterren. In het begin vond ik het nog wat schreeuwerig en lawaaiig, maar uiteindelijk nestelt dit album zich erg stevig in mijn hoofd. Gewoon lekker!

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Shame - Songs Of Praise - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

2017 was zeker niet het jaar van de leuke jonge gitaarbandjes (of ik heb de verkeerde kant op gekeken), maar in het nieuwe jaar vliegen ze me werkelijk om de oren.

Nog maar net bekomen van het vrijwel onweerstaanbare debuut van de Ierse band The Academic, ben ik nu al weer in de ban van het debuut van de Britse band Shame.

Net als bij The Academic zijn de leden van de uit het Londense Brixton afkomstige band Shame de schoolbanken nog maar net ontgroeid en spelen gitaren de hoofdrol in hun muziek, maar hiermee hebben we de belangrijkste overeenkomsten tussen de beide bands wel gehad.

Waar The Academic kiest voor schaamteloos aanstekelijke en vooral zonnige klinkende popliedjes die zijn geïnspireerd door de meest succesvolle bands uit de geschiedenis van de Britse en Amerikaanse gitaarmuziek, graaft Shame dieper, strijkt het meer tegen de haren in en zoekt het haar inspiratie bij in artistiek opzicht interessante maar in commercieel opzicht minder succesvolle bands als The Fall, Television Personalities en Gang Of Four.

Songs Of Praise is stevig beïnvloed door de muziek die in de hoogtijdagen van de punk en vooral de eerste postpunk golf werd gemaakt en klinkt wat minder groots dan de muziek uit de tweede en derde postpunk golf. De meeste songs op het debuut van Shame zijn rauw, donker en stekelig, maar op een of andere manier verliest de band uit Londen de toegankelijke gitaarsong nergens helemaal uit het oog.

De band laat zich hierbij stevig beïnvloeden door van alles en nog wat, want naast de hierboven genoemde namen hoor ik op Songs Of Praise ook veel van Joy Division, flink wat van The Stranglers, verrassend veel van The Cult en ook wel wat van de bravoure van het jonge U2, maar ook voorzichtige flirts met jaren 90 Britpop iconen Blur en Oasis blijven niet uit.

Het debuut van Shame bevat een aantal zich wat langzamer voortslepende songs en met name deze songs zijn donker gekleurd. Wanneer het tempo wordt opgevoerd en de gitaarwolken breder uitwaaien wordt het voorzichtig wel wat lichter in het muzikale landschap van Shame en duiken hier en daar zelf behoorlijk toegankelijke melodieën en refreinen op.

Shame overtuigt dan opeens net zo makkelijk als de eerder genoemde tijdgenoten The Academic, maar over het algemeen genomen vraagt de muziek van Shame net wat meer tijd. Ik heb Songs Of Praise deze tijd gegund en raak steeds meer onder de indruk van het heerlijke gitaarwerk, dat varieert van loodzwaar tot lichtvoetig, en van de goede songs van de band uit Londen.

De criticus zal beweren dat er niets nieuws onder de zon is. Dat is misschien waar, maar aan de andere kant klinkt Songs Of Praise van Shame anders dan vrijwel alle andere gitaarplaten van het moment. Boven alles is het debuut van Shame een gitaarplaat die je vastgrijpt en pas weer loslaat als de laatste noten wegsterven. Dat is knap. En ook in dit geval bijzonder aangenaam. Erwin Zijleman

Cohorte is de technische (demografische) term voor mensen van één leeftijdsgroep en vaak wordt zo'n groep dan over een langere tijd gevolgd. Wavers - thans noodzakelijkerwijs van het type O (oud) - groeiden op met contemporaine muziek, gemaakt door musici uit hetzelfde cohort. To cut a long story short - nieuwe muziek van cohortegenoten als U2, Simple Minds, New Order etc is ondertussen voor menig doorgewinterde OW'er inmiddels niet meer te hachelen. En in dier voege is zo'n album als dit wel aardig - vitaliteit, energie (het gevoel van de tijdmachine van Scotty die je - bring me down, Scotty - terug heeft gebracht naar de 80s: je bent weer jong, beweegt lenig en soepel, in da moods voor new chicks, drinkt weer pils en geen pinpasjes in da pocket - giroblauw, goed voor jou, mostly cash.

Ow'ers united kunnen - denk ik - sensa problema - een tiental referenties ophoesten, maar dat maakt dit album nog geen blijver. Vraag me wel eens af, waar het muzikaal ontwerpbureau is gevestigd, waar op de bovenverdieping bands bijeen bedacht worden en de muziek er vervolgens op gelijmd: Interpol, White Lies, Editors en nu weer shame komen allemaal van die tekentafel.

Nee vroeger was niet altijd alles beter, maar in aardig wat gevallen was het een stuk origineler. Al ben ik bereid om in te zien dat als je het origineel nooit hebt gekend of hebt leren waarderen - zoals stuwdrum en -bas en alarmgitaar bijv doen denken aan CSA - dit je aardig van je apro-po kan doen plören.

Zal het zeker nog wel draaien, maar absoluut niet during quality time, want dan krijg ik geheid te horen dat OLM-uren in solitudine moeten worden ingevuld

avatar van Frenz
Je kan ook zeggen: vinnut wel aardig Mjuman

Ik iig wel, bij de opener hoor ik The Clash meets Kyuss , om via Concrete (flardje The Sound?) toch echt een ruk naar Britpop te maken met 1 vloeitje. Maar ook nummers als Donk, waarbij de je post gerust mag weglaten, qua postpunk. Gevarieerd is een term, je kan ook zeggen allegaartje.

Het leukst vind ik toch wel het toetje, een mooi opgebouwd liedje met gierende apotheose, nou gierend, een mooi opgebouwd liedje iig

De grootste verdienste van shame is dat ze eindelijk die rukband een zwiep hebben gegeven, qua meestgedraaid, waarvoor dank users!

avatar van Pinsnider
Met die rukband bedoel je War on Drugs hoop ik? Zijn we het daar in ieder geval over eens
Mag ik de referenties Oasis en Arctic Monkeys inwerpen? Vooral naar het einde toe?
Leuk en boeiend plaatje dit. Niet geheel mijn stijl en daarom een compliment waard dat het me toch tot het eind blijft boeien!!

avatar van Casartelli
2,5
Hier meer postpunk-, daar meer punkrevival. Over de soms schreeuwerige zang zijn hier al meer wenkbrauwen gefronst. Het levert een wat merkwaardig huwelijk met de 21e eeuwse productie op, waar evenwel toch wat noise in schijnt te moeten, omdat dat nu eenmaal zo hoort.

In het begin nog wel beluisterbaar, maar ik was er toch wel ruim voor het eind van de 38 minuten klaar mee. Gebrek aan pakkende liedjes is uiteindelijk toch fnuikend.

En dan al die vergoelijkende commentaren dat rock nu eenmaal toch niet meer vernieuwt en dat het dus wel prima is, tja...

avatar van Man of Sorrows
Casartelli schreef:
Gebrek aan pakkende liedjes is uiteindelijk toch fnuikend.

En dan al die vergoelijkende commentaren dat rock nu eenmaal toch niet meer vernieuwt en dat het dus wel prima is, tja...


OW'er of niet, bovenstaande is nogal cruciaal bij popmuziek; pakkende liedjes. Ik zou haast smeken allen eens het debuut van de Finse band French Films (2011) te proberen. Destijds ook errrrg jonge gastjes, ze schreeuwden al eens, er was jeugdig enthousiamse in overvloed; maar wat een topsongs schreven zij (Escape in the afternoon! Golden sea!). Ze kwamen uit Scandinavië, deze band uit the UK, en daarmee is dan ook weer veel gezegd over de aandacht die beide albums opeisen.

avatar van folkie-joey
Verwijzingen naar 80's postpunk te over, maar ik hoor ook wel wat neo-postpunk terug; "Lampoon" lijkt op de leest gesneden van Parquet Courts' "Stoned and Starving". Toch geen onaardig referentiekader?

avatar van JVT
4,5
JVT
Ik vind het geweldig. Hele fijne plaat

avatar van Frenz
Pinsnider schreef:
Met die rukband bedoel je War on Drugs hoop ik? ....


Zeker wel. Dire Straits 2.0 (een ergere belediging schiet me zo snel niet te binnen)

Gast
geplaatst: vandaag om 01:07 uur

geplaatst: vandaag om 01:07 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.