shame - Songs of Praise (2018)

Songs of Praise van shame is allesbehalve origineel te noemen. Ja, het is al vaker gedaan en ongetwijfeld ook wel beter.

Is dat zo? Daar valt over te twisten natuurlijk. Feit is dat ze niet origineel zijn en dan heb je gewoon al een puntje minder. Zo simpel is dat. Maar is het dan ook af te keuren of slecht?

Wil ik iets origineels horen dan kom ik uit bij acts waar ik echt niet van kan en ga genieten. Alles is zo'n beetje al wel eens gedaan. Ik kan het ook in ander muziekhoeken gaan zoeken, maar daar valt voor mij niet veel te vinden (want al eens geprobeerd). Dus kom je uit bij bandjes als shame die graag putten uit de door mij zo geliefde jaren '80, en dat doen ze niet onverdienstelijk.

Dit zit goed in elkaar, komt overtuigend over en als je zou zeggen dat dit een vergeten bandje is uit mijn tienerjaren zou ik er in kunnen trappen. Dus dan doen ze toch iets goed.
Wat doet shame minder goed? De zang. Te gruizig voor deze klanken (Donk is bijvoorbeeld te veel 'ik probeer eens een Nirvanaatje, die overigens ook niet erg origineel waren, maar dat terzijde). Ik mis de donkere stemmen die meestal gepaard gaan met dit soort donkergekleurde post-punk-rock. Iets te schreeuwerig en dan ook niet overtuigend schreeuwerig. Bovendien moet ik de clips niet zien want dan zie ik toch echt ietwat te jonge gastjes die muziek spelen uit 'mijn jaren' (en ja, dat is gewoon een persoonlijk dingetje die in feite helemaal nergens op slaat, maar het doet wat afbreuk aan mijn beleving van dit album).

Blijft over: een pakkend album met muziek waar ik van houd. Zelfs anno 2018, gespeeld door een andere generatie. Niks mis mee. Gewoon lekker. De next big thing? Zal best wel. Horen we na een tijd weer niks meer van of ze komen met oervervelende opvolgers. So what?! Songs of Praise is in elk geval lekker hoor.

Is het gehypet? Jazeker!
Is het origineel? Nee zeker niet!
Maakt dat iets uit? Voor mij absoluut niet.

In het huidige multimediale landschap is het gelukkig heel goed mogelijk om de artiesten te beluisteren, die je zelf goed vind, ongeacht of ze nou gehypet zijn of niet. En qua originaliteit moet je anno nu sowieso niet in de rockwereld zijn, daar hoor ik al jaren niks, waarvan ik niet denk: dit had ook 20/30/40 jaar geleden uitgebracht kunnen zijn.

Blijft uiteindelijk over dat ik dit, na enkele luisterbeurten, gewoon een strakke en energieke rockplaat vind. In tegenstelling tot veel platen van contemporaire collega's is dit ook nog wel veelzijdig en kwalitatief genoeg om een album lang te boeien. Of ik dit over een paar jaar nog draai, betwijfel ik, maar voor nu wil ik wel 4 sterren geven.

Uitmuntende plaat met keiharde goede nummers van zeg maar Joy Division 2.0. Ik snak naar hun live concert later dit jaar. 5 sterren voor mij voor de jongens met lef.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Shame - Songs Of Praise - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

2017 was zeker niet het jaar van de leuke jonge gitaarbandjes (of ik heb de verkeerde kant op gekeken), maar in het nieuwe jaar vliegen ze me werkelijk om de oren.

Nog maar net bekomen van het vrijwel onweerstaanbare debuut van de Ierse band The Academic, ben ik nu al weer in de ban van het debuut van de Britse band Shame.

Net als bij The Academic zijn de leden van de uit het Londense Brixton afkomstige band Shame de schoolbanken nog maar net ontgroeid en spelen gitaren de hoofdrol in hun muziek, maar hiermee hebben we de belangrijkste overeenkomsten tussen de beide bands wel gehad.

Waar The Academic kiest voor schaamteloos aanstekelijke en vooral zonnige klinkende popliedjes die zijn geïnspireerd door de meest succesvolle bands uit de geschiedenis van de Britse en Amerikaanse gitaarmuziek, graaft Shame dieper, strijkt het meer tegen de haren in en zoekt het haar inspiratie bij in artistiek opzicht interessante maar in commercieel opzicht minder succesvolle bands als The Fall, Television Personalities en Gang Of Four.

Songs Of Praise is stevig beïnvloed door de muziek die in de hoogtijdagen van de punk en vooral de eerste postpunk golf werd gemaakt en klinkt wat minder groots dan de muziek uit de tweede en derde postpunk golf. De meeste songs op het debuut van Shame zijn rauw, donker en stekelig, maar op een of andere manier verliest de band uit Londen de toegankelijke gitaarsong nergens helemaal uit het oog.

De band laat zich hierbij stevig beïnvloeden door van alles en nog wat, want naast de hierboven genoemde namen hoor ik op Songs Of Praise ook veel van Joy Division, flink wat van The Stranglers, verrassend veel van The Cult en ook wel wat van de bravoure van het jonge U2, maar ook voorzichtige flirts met jaren 90 Britpop iconen Blur en Oasis blijven niet uit.

Het debuut van Shame bevat een aantal zich wat langzamer voortslepende songs en met name deze songs zijn donker gekleurd. Wanneer het tempo wordt opgevoerd en de gitaarwolken breder uitwaaien wordt het voorzichtig wel wat lichter in het muzikale landschap van Shame en duiken hier en daar zelf behoorlijk toegankelijke melodieën en refreinen op.

Shame overtuigt dan opeens net zo makkelijk als de eerder genoemde tijdgenoten The Academic, maar over het algemeen genomen vraagt de muziek van Shame net wat meer tijd. Ik heb Songs Of Praise deze tijd gegund en raak steeds meer onder de indruk van het heerlijke gitaarwerk, dat varieert van loodzwaar tot lichtvoetig, en van de goede songs van de band uit Londen.

De criticus zal beweren dat er niets nieuws onder de zon is. Dat is misschien waar, maar aan de andere kant klinkt Songs Of Praise van Shame anders dan vrijwel alle andere gitaarplaten van het moment. Boven alles is het debuut van Shame een gitaarplaat die je vastgrijpt en pas weer loslaat als de laatste noten wegsterven. Dat is knap. En ook in dit geval bijzonder aangenaam. Erwin Zijleman

Hier meer postpunk-, daar meer punkrevival. Over de soms schreeuwerige zang zijn hier al meer wenkbrauwen gefronst. Het levert een wat merkwaardig huwelijk met de 21e eeuwse productie op, waar evenwel toch wat noise in schijnt te moeten, omdat dat nu eenmaal zo hoort.

In het begin nog wel beluisterbaar, maar ik was er toch wel ruim voor het eind van de 38 minuten klaar mee. Gebrek aan pakkende liedjes is uiteindelijk toch fnuikend.

En dan al die vergoelijkende commentaren dat rock nu eenmaal toch niet meer vernieuwt en dat het dus wel prima is, tja...

Het is niet vaak, maar deze hype is toch echt wel terecht. Gewoon een paar jongens die redelijk ongepolijst van leer trekken en met overtuiging de eindstreep halen. Ongeveer alles wat garage rock speelde tussen midden jaren 60 tot heden, met voldoende (post) punk ingrediënten ertussen, vind je hier wel in terug. Zet er een zanger over heen die die titel bijna niet verdient en er ontstaan een potente mix van agressiviteit en speelplezier waar weinig huidige bands aan kunnen tippen. Met voldoende scherpe randjes om je kleren en huid aan open te halen.

Waar ik een herhalingsoefening als de laatste van Robert Finley onvoldoende vind overtuigen, daar doet Shame alles goed. Niets om zich voor te schamen eigenlijk, al is dit natuurlijk een herhalingsoefening. Het sparkelt en glimt aan alle kanten, ondanks dat deze jongens best wel van een potje duister houden. De songs zijn zo goed dat ze dat gewoon makkelijk kunnen hebben. Er zit voldoende vroege U2 in een aantal nummers, zonder het zweverige van 'Boy'. Alle nummers hier zijn direct en in your face.

Ik ben nog niet helemaal zo ver, maar dit zou wel eens een debuut kunnen zijn op dezelfde hoogte als 'Definitely Maybe', 'Franz Ferdinand' en 'Whatever People Say I Am, That's What I'm Not'. Wild & exciting en kwaliteit in de songs. Nu maar hopen dat de band zich snel gaat ontwikkelen en niet zich suf gaat toeren voor drie jaar op 10 songs. Als ik zie waar ze nu al uithangen, vrees ik het ergste.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Meer dan aardig debuut van deze jonge Britse ratten uit het postpunknest. Al is dat label wat te eng, want ze laten op Songs of Praise toch behoorlijk wat variatie horen. Zo doet de knappe opener denken aan Joy Division, terwijl de afsluiter Oasis ademt, met bijbehorende grandeur; een mooi uitgesponnen popsong, eigenlijk.

De hoes lijkt wat aan de klassieker Pet Sounds van Beach Boys te refereren, maar de muziek doet dat allerminst, al is ook dit erg aanstekelijk. De energieke stijl zorgt voor een zekere spontaniteit, en scoort punten bij mij. Concrete, een kat-en-muisspel tussen vraag en antwoord, en het bijzonder catchy One Rizla zijn twee uitstekende singles die het bijvoorbeeld erg goed zouden doen op Studio Brussel, al hoor ik ze daar jammer genoeg bijna niet langskomen.

En zo staan er nog een paar goeie songs op deze plaat, die niet geheel gevrijwaard is van mindere momenten. In de vorm van het duistere, maar niet echt uit de verf komende The Lick en het geinige niemendal Donk zijn er wat mij betreft twee pekelzonden te vinden, maar geen erg; dit wordt gecompenseerd door de rest.

Songs of Praise is een album dat me vooral zal bijblijven dankzij enkele songs, denk ik, niet zozeer als album op zich. Daarvoor is de band nog wat teveel zoekende naar een eigen richting. Ik heb er echter, als ik dit zo hoor, alle vertrouwen in dat dit wel goed komt!

3,5 sterren

Songs of Praise is een pracht plaat waarvan de energie afspat - wat 'n heerlijke Engelse branieschoppers zijn het toch. Ik krijg een mentale boost van deze plaat.
'One Rizla' is een briljante song en 'Angie' kan zich meten met het allerbeste werk van Oasis.
Ik zag ze live in de Melkweg: super!
Voor mij de beste plaat van het jaar.

Ik verhoog m van 3,5* naar 4*. Stuk voor stuk krachtige, energierijke nummers die bij elke luisterbeurt beter op hun plek vallen. En live inderdaad een geweldige sensatie. Opvallend: het rustigste nummer Angie blijft hier veruit favoriet.

Was ruim een jaar geleden nog best een hype,dit debuut van het Engelse Shame.Ben er toen bewust niet aan toegekomen alhoewel ik ze,dacht ik,nog wel op het Down the rabbithole festival van de zomer gezien heb.En nu ze in de startblokken staan met hun tweede album,kom ik met één.
En alhoewel er wel erg veel wordt geciteerd uit de Britse popgeschiedenis is Songs of Praise een erg fijn en lekker plaatje geworden.Met flink wat enthousiasme en een 'Sturm und drang' mentaliteit komt het vijftal uit Londen met een kleine 40 minuten intense post punk/rock op de proppen.Misschien niet altijd even origineel maar ze vliegen er wel in en dat is zeker anno 2020 ook wat waard.De zang doet me soms aan Shaun Ryder van de Happy mondays denken en diverse uitwaaiende gitaarpartijen hebben nogal wat raakvlakken met Cold play hebben.Zo zijn er nog wel meer invloeden hoorbaar maar dat doet uiteindelijk niks af aan het feit dat (vooral) Gold Hole,Dust on Trial ,Friction en One Rizla gewoon heerlijke songs zijn.
Conclusie ; goed eerste album en ik ben benieuwd of Shame er ,met de dit jaar te verschijnen opvolger nog een schepje bovenop kan doen.