Machine Head - Catharsis (2018)

mwa de boel was wel aardig aan het stagneren met die pompeuze, dichtsmeermetal van de laatste paar platen.

Goed besluit! Machine Head gaat niet eindeloos door maar stopt er na ruim 25 jaar mee. Alles wat ze wilden doen is gedaan. de ene plaat was war beter dan de ander, maar echt slecht was het nooit. Soms is het gewoon tijd om te stoppen.

Op deze plaat was ook al wel hoorbaar dat het op was, inspiratieloos en het vliegt alle kanten. Deze mist alle power die TtAoE en the blackening zo sterk maakten.

Flynn lijkt zijn woorden te hebben teruggenomen. Drummer en gitarist stoppen ermee. Rob niet, en laat hij nou net de zwakste schakel zijn. Morgen is het misschien weer anders.

Edit: ik lees wel meer dat de tijd gekomen was maar is Machine Head niet een van de weinige wat oudere metal bands die 013 nog gevuld krijgen?
Spelen dan 2.5 uur de zaal plat. Priest 80 minuten, megadeth 10 min meer en Anthrax staat in de kroeg voor een paar honderd man.

Ja, erg populaire band inderdaad. Dat remt mij niet te zeggen dat ik er over het algemeen niet zo warm voor draai. De laatste werkjes vind ik nogal obligaat meezingwerk bevatten dat met tierlantijnen en opsmuk aan elkaar hangt. Geef mij maar de minimalistischere aanpak van Eternal Nightmare (ook Demmel en Flynn), The Blackening en natuurlijk Burn My Eyes.

Ja, lijkt me geen probleem, alle remmen los wat dat betreft maar in alle respect nog geen reden voor mij om de minimaal gedraaide en op voorhand commercieel falende side of after projectjes te gaan toejuichen vanwege het stoppen van het grote MH.
Aan de andere kant; er staat een lange us tour gepland en dit soort nieuws is goed voor de ticketsales.

ook weer waar

Mijn mening zal niet door iedereen een warm hart toegedragen worden, maar van mij hadden ze de handdoek in de ring mogen gooien na The Blackening.

Burn My Eyes hebben ze hoe dan ook nooit meer geëvenaard. Al komt het ondergewaardeerde The More Things Change nog aardig in de buurt. Het is misschien niet dezelfde stoomwals, maar de groezelige sfeer op die plaat mag er zeker wel wezen.

Deze Catharsis vind ik zelf pure troep en eerlijk gezegd durf ik hem nog lager in te schatten dan het reeds niet al te beste The Burning Red.

Daar ben ik het wel mee eens, hoewel ik blootstones... nog wel goed vond. Ik vind vooral broer Flynn een erg vervelend mannetje geworden. Van een ‘bad-ASS-fuck-the-world’ attitude naar politiek correcte huis vader in stoere kleren op YouTube

Het was al snel duidelijk dat onze Robbbb erg nauwgezet de trends van het moment volgde.

Vio-Lence was voornamelijk een uiting van de omgeving waarin hij en de rest van de band opgroeiden. Toen hij begon te merken dat de hoogdagen van traditionele thrash een beetje aan het voorbijvliegen waren, kwam hij met Machine Head opdraven om zijn eigen twist aan het Pantera-verhaal te geven. Geen erg, want Burn My Eyes pakte bijzonder goed uit.

Na twee albums liep het populariteitsverhaal van de groove metal ook een beetje op zijn einde en besliste hij om zich maar op de "jumpdafuckup" nu metal te storten. Minder succesvol, want The Burning Red en het complete mismaaksel Supercharger waren de nagel aan zijn metalen doodskist.

De opkomende macht van dat hele NWOAHM gebeuren bracht vervolgens wat licht aan het einde van de tunnel, want uiteindelijk met The Blackening bewees hij voor deze stijl toch meer uit het juiste hout gesneden te zijn.

Vervolgens werd het een beetje voortborduren op het succes van The Blackening. Het werd allemaal nog een beetje bombastischer, maar de puzzelstukjes vielen toch niet meer zo in elkaar zoals het met laatstgenoemde album het geval was. The Blackening kon men al gerust "gepolijst" noemen, maar bij de daaropvolgende albums durf ik al van "steriel" te spreken. Al kan dit natuurlijk ook in betrekking zijn met mijn persoonlijke voorkeuren.

De laatste trend die Flynn begon te volgen, was geen van muzikale aard dan wel van politieke. Politieke correctheid, het "humaan zijn"...werd sedert de laatste presidentsverkiezingen hoog in het vaandel gedragen in (voornamelijk) Amerikaanse mainstream metal-hoek. Toevallig een hoek waar Machine Head een groot deel van haar schare fans kon rekruteren. Het mocht dan ook geen verrassing heten dat Flynn hierop sprong zoals een troep mieren op een pot honing kruipt.

Voor mij hoeft al die maatschappelijke bewustmaking niet zozeer. Niet dat de metal-scene overstroomt dient te worden door semi-maffieuze leden van de Aryan Brotherhood of {vul een notoire motorbende naar keuze in}, maar het is nog altijd de kwaliteit van de muziek die het meest blijft doorwegen in mijn ogen. Als de hoofdfocus van de artiest begint te vallen op het hoekje waarin hij als "humaan persoon" geaccepteerd wil worden en niet op de muzikaliteit an zich, dan kan het met die vernoemde kwaliteit van de muziek weleens tegenvallen. Getuige: deze laatste worp van Machine Head.

Uiteraard wil ik hiermee niet beweren dat Flynn een talentloze sukkelaar is. Hij heeft met momenten heus wel wat moois gebracht in zijn carrière.

Goede analyse. Kan me er wel in vinden. Ik denk ook dat Rob na het vertrek van Adam compleet alles naar zichzelf toetrok met als resultaat dat de band veranderde in de Rob Show.

Ach, is het niet altijd de Robshow geweest?

Uiteraard. En Rob is - naar mijn gevoel - zakenman op de eerste plaats, metalmuzikant op de tweede plaats.

Ik heb de , voor mij, beste tracks in een list geplaatst, beetje geschoven met de volgorde en er een 40 minuten durend album van gemaakt. Dat album scoort een 3 uit 5. Daarvan is er een halve gereserveerd voor de productie. Ik mis de twinsoloos van bijvoorbeeld unto the Locust.
Hoewel het album geweldig klinkt slaat het niet aan, helaas. De virtuele vinkjes gaan naar Californian Bleeding en Behind a Mask. Eulogy is ook wel leuk gemaakt.

Het is zeker niet het beste werkje wat de heren van 'Machine Head' naar buiten hebben gebracht maar, ontzettend saai of iets in die richting durf ik het album ook niet te noemen. Maar goed, fantastisch is ook iets anders natuurlijk. Ik heb nooit echt héél veel aandacht geschonken aan dit album, zo vond ik het titel nummer 'Catharsis' echt niet zo geweldig om het album door te luisteren en was de moed er niet echt te vinden. Het is wederom dat de hele Nu-metal periode van deze band mij nooit heeft weten te boeien en ook 'Catharsis' raakt mij echt niet, ik vind de heren beter presteren in de 'Thrash' stijl en aangezien de laagst scorende albums nu-metal bevatten kan ik ook niet veel hoop geven aan dit album.

Het beginnummer heb ik gewaardeerd, rest van het album is net zoals 'The Burning Red' en 'Supercharger' niet mijn ding, en het trok me niet aan. 'Catharsis' is toch wel één van de betere nummers uit het album, waar de benodigde solo nog naar boven kwam. Voor het algemeen heeft het album bekende klanken en word het hierdoor misschien lichtelijk eentonig. Ik had toch gehoopt mijn marathon voor deze band wat positiever af te sluiten maar helaas lukt het de heren niet, en ga ik best teleurgesteld uit de marathon.

Voorlopige eindstand:
01. The Blackening
02. Burn My Eyes
03. Through the Ashes of Empires
04. Unto the Locust
05. The More Things Change...
06. Bloodstone & Diamonds
07. Catharsis
08. The Burning Red
09. Supercharger

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,13*
02. Judas Priest 4.03*
03. Coroner 4*
04. Rhapsody (of Fire) 3.95*
05. Lamb of God 3.94*
06. Alter Bridge 3.9*
07. Machine Head 3.61*
08. Motörhead 3.59*
09. Anthrax 3.55*
10. Breaking Benjamin 3.5*
11. Eagles 3.43*
12. Obituary 3.25*
13. Slayer 3.21*
14. Creed 3*
15. Twisted Sister 3*
16. Mötley Crüe 2.94*

Heb altijd wel een soort van zwak voor MH gehad.
Het zou zonde zijn als ze helemaal zouden gaan stoppen.
In mei heb ik nog een geweldig optreden van ze meegemaakt in de Oosterpoort, Groningen.
Dit album heeft velen teleurgesteld.
Zelf vind ik het te lang en met te veel songs.
Toch heb ik wel een aantal favorieten kunnen ontdekken, waaronder Heavy lies the crown, Kaleidoscope, Catharsis, Bastards en het prachtige Behind a mask.

Niet om Kondoro0614 na te willen apen, maar zelf zou ik ook nog graag mijn album-lijst hierbij willen plaatsen;
1. Burn my eyes
2. Through the ashes of empires
3. The more things change
4. The blackening
5. Unto the locust
6. The burning red
7. Bloodstone & diamonds
8. Catharsis
9. Supercharger

Toen ik de CD/DVD van dit album voor een klein prijsje tegenkwam kon ik het toch niet laten om het album mee te nemen. Al was het maar om de collectie weer compleet te hebben.

Ik had het album na de week van release niet weer opgezet. Na herbeluistering kan ik alleen maar concluderen dat dit terecht is. Hopelijk biedt de bijgevoegde DVD meer vermaak .

Ik ben het boekje kwijtgeraakt, echt rot. Daarvoor koop ik de cd's net nog.

Dit was een goede week voor Machine Head-fans. Afgelopen maandagavond een uitstekend optreden in 013 te Tilburg en vandaag de digitale release van een nieuw nummer, Do Or Die. Dat is even andere koek zeg. Met afstand het meest heavy nummer dat de band ooit heeft uitgebracht.

Het meest heavy? ‘Blood for Blood’ vergeten? ?
Het nieuwe nummer is zonder meer beter dan alles op catharsis, ik moet al alleen erg aan het Drum geluid wennen.

Klinkt mij wat te geforceerd, eigenlijk.

Bij nader inzien ben ik met het verorberen van de laatste paar albums van Machine Head steeds meer liefde aan het ontwikkelen voor The Burning Red en zelfs Supercharger. Die hebben weliswaar van die springerige skateboardmetal aan boord maar die klinken nog eens verbeten en agressief en niet zo zeikerig als hier op Catharsis. Ongelooflijk hoe die Robb Flynn is veranderd in een ouwe zemelaar. Werkelijk elke aardige passage wordt opgevolgd door een vreselijk jankerig passage waardoor alles teniet gedaan wordt. Om dan nog te zwijgen van de slappe koortjes en de strijkertjes. Brr.