Machine Head - Catharsis (2018)

Zo verrassend is dat toch niet? Toen Metallica met St. Anger kwam dachten de fans toch ook niet 'ach, vergeef het die jongens want ze hebben immers drie klassiekers afgeleverd'? Dat mensen negatief zijn over de reeds vrijgegeven nummers zegt misschien gewoon iets over wat ze vinden, niet dat ze per sé negatief willen zijn.

Afijn, ik zal morgen Spotify eens aanslingeren om te luisteren waarom er zoveel ophef is over het album en zelf mijn mening over het geheel vormen .

Ik ben inmiddels aardig verslaafd aan deze plaat aan het raken. Er zitten inderdaad een aantal missers tussen maar er is genoeg moois te vinden om er van te kunnen genieten. Het is vooral anders dan de eerdere platen. Met name California Bleeding en Triple Beam vind ik wat minder maar met name de tweede helft van de plaat vind ik gewoon erg sterk.

Er staan inderdaad wat degelijke nummers op die veel goedmaken voor het matige dat de previews brachten (naar mijn mening althans). Heavy Lies the Crown en Grind You Down zijn mijn favorieten. Maar meer dan een zesje krijgt deze plaat toch niet, want om heel eerlijk te zijn klinkt Machine Head zelfs op de betere momenten als een matige kopie van zichzelf uit betere tijden. De teksten zijn matig, de riffs zijn niet origineel... En bovendien is het voor dit soort metal een verschrikkelijk idee om een plaat van 75 minuten te maken, dat gaat toch niemand uitzitten zonder dat het tot achtergrondmuziek vervalt?

Zelf vind ik dit album reuze mee vallen.
Vooral opener Volatile is erg lekker.
Ook het andere materiaal is prima te doen, waaronder Catharsis, Bastards en Heavy lies the crown.
Wel moet ik eerlijk schrijven dat 75 minuten wel iets te lang is, maar echt heel storend vond ik het niet echt.

Ai. Voor het eerst kan ik niets met een MH plaat. Er staat bijna geen nummer op dat mijn aandacht weet vast te houden, alles hebben ze eerder gedaan en (vele malen) beter. Heb uit pure nostalgie Burn My Eyes nog maar eens opgezet.

Nog voor de release vrijwel unaniem afgekraakt en ja hoor, wat blijkt? Het valt allemaal best mee. Naar Machine Head-maatstaven weliswaar een tegenvaller, maar al met al is dit toch wel een vrij sterk album, hoewel te lang en behept met een aantal matige tracks. Zo kan ik zelf vooralsnog weinig met California Bleeding, Triple Beam en Bastards, vooral omdat de stijl van die songs Machine Head niet zo ligt. Het is dan wel weer toe te juichen dat de band nieuwe richtingen blijft verkennen. Zelf hoor ik de band het liefst lekker beuken als vanouds, zoals in het rijk gearrangeerde titelnummer en het geweldig opgebouwde Heavy Lies The Crown, mijn favoriete song van de plaat. De rest van het materiaal kan er mee door, maar behoort zeker niet tot het beste werk van de band. Qua produktie heeft Machine Head overigens nooit zo goed geklonken, dat moet zeker gezegd worden. Het album klinkt werkelijk fenomenaal fraai.

Jammer genoeg niet doorheen te ploegen. Het is een vreemd album geworden, het komt maar niet lekker op gang. Op de een of andere manier lijkt er wel een rem op te zitten. De plaat kent ook enkele rustige intermezzo's in bijvoorbeeld Behind a Mask en Eulogy, doordat Flynn echter beter kan schreeuwen dan zich van zijn gevoelige kant laat zien (waar overigens niks mis mee is) slaat hij de plank volledig mis. Daarnaast kent de schijf echt enkele zwakke broeders, waar het lijkt alsof de heren geen idee hebben waar ze met het nummer heen willen, songs als California Bleeding of Hope Begets Hope missen een duidelijke richting.
Een nieuwe Burn My Eyes had ik echt niet verwacht, maar deze worp is uitermate teleurstellend.

Na het vertrek/ontslag van Adam is het voor mij in sneltrein achteruit gegaan. Het lijkt alsof de leadzanger niet meer geremd wordt.

Album weet mij tot nu toe nergens te pakken. Zwakke liedjes en teksten. De mixing is ook niet lekker, zang klinkt te hard. Zelf de uitblinkers kunnen niet op tegen het echte werk van machine head. Ik ben niet tegen verandering, zelf Supercharger kan mij bekoren, maar deze verandering voelt uitermate zwak en slecht.

Ik hoor mensen voornamelijk klagen over de nieuwe plaat van MH , wees blij dat sommige grote bands uberhaupt nog een album uitbrengen , Tool ,System Of A Down etc ,je hoort er nooit meer iets van..
Over het album zelf, ik hoor ook zeker geen Burn My Eyes maar die is ook gemaakt in de Top jaren van de band en die lijken haast wel voorbij. de heren zijn ook ouder geworden ,de echte agressie mis ik ook, maar toch nog wel een 3 sterren plaat die zeker geen stof gaat happen in de kast.
En na al die jaren ook opmerkelijk om nog een album met 15 nummers te maken,toch een teken dat de inspiratie,motivatie en de wil nog steeds aanwezig is.

Waarom zou je blij moeten zijn als een grote band een matige plaat uitbrengt?

Dit argument snap ik ook niet helemaal. Je probeert een nieuw album van een band toch te beoordelen op kwaliteit en niet op kwantiteit. Laten we het erop houden dat gemiddeld genomen deze schijf op kwalitatief gebied het nodige ontbeert. Daarnaast vind ik een album met 15 nummers niet direct getuigen van inspiratie en motivatie. Veel nummers zijn inwisselbaar op Catharsis of getuigen op zijn minst van slecht uitgewerkte ideeën. Een aantal nummers kun je toch beoordelen als 'vullers' Wat overigens niet wil zeggen dat jij de schijf niet goed kan vinden, dat blijft persoonlijk, maar dit album zal denk ik een voetnoot blijken te zijn in de historie van de band.

Ben het met je eens hoor Jazper , maar noem jij in het genre van machine Head eens een hele goede plaat die de afgelopen 5 of 10 jaar is uitgekomen ,als je er 1 weet mag je het mij zeggen dan ga ik hem checken.

Groot MH fan maar redelijk sceptisch gaan luisteren naar deze plaat. Lang niet alle, eerder beschikbare nummers pakte me meteen. Eerste indruk: ik vind het ook allemaal wel meevallen. Zeker niet hun beste plaat , maar staan toch paar aardige nummers op. Overigens, een triple beam mag den Robb de volgende keer zeker wat mij betreft wel achterwege laten. Cijfer volgt nog!

Ik luister eigenlijk niet zoveel meer naar dit genre. Dus aan mij heb je niet zoveel.

Laten we dat niet doen Het grootste probleem met deze plaat is dat de mindere nummers allemaal aan het begin staan, dan sta je al met 1-0 achter. Had het matige California Bleeding en Triple Beam er niet opgestaan en hadden ze het langdradige slotstuk achterwege gelaten dan is de plaat een stuk vermakelijker hadden ze Basterds, wat ik bij nader inzien een matige track vind, ook weg gelaten dan had de plaat ook nog een eens een fatsoenlijkere speelduur gehad.

Eddie's advies luister deze plaat eens zonder California Bleeding, Triple Beam en Bastards en zet hem ag na nummer 14. Je zult zien dat de plaat dan een stuk lekkerder wordt.

Het album dit weekend een aantal keer de revue laten passeren en in het geheel genomen valt de plaat me alleszins mee. Al heeft dat ook te maken met mijn niet bijster hoge verwachting . Tussen dit materiaal zit een prima LP van pak 'em beet 45 minuten. In de tijd dat er nog singles werden uitgebracht zou dit album wellicht een stuk korter zijn geworden. Nu staan alle B-kantjes ook op de plaat. Daarom als voorlopig oordeel een 2,5* die nijgt naar een 3.

Ik denk dat je de spijker op zijn kop slaat; dit genre is in een serieus dal beland sinds rond 2010. Dat Machine Head nog meekomt heeft volgens mij meer te maken met een gebrek aan serieuze concurrentie. Maar probeer Sepultura's laatste plaat, of zelfs Cavalera Conspiracy eens, wat mij betreft zijn die mijlenver vooruit op dit halfbakken album.

Mwoah, ouwe rotten als Kreator, Exodus, Testament, Death Angel en Anthrax hebben in recentere jaren uitstekende thrashplaten uitgebracht. Daarnaast is er een hele nieuwe(re) lichting die prima muziek uitbrengt, zoals Power Trip, Bliksem (helaas gestopt), Byzantine, Meshiaak.

Ik denk dat het enorme aanbod aan releases en de luiheid van veel luisteraars debet is aan het feit dat luisteraars aan oude namen blijven hangen. Als men door de bomen het bos niet meer ziet, valt men terug op de bekende namen.

Een bandnaam heeft een merkwaarde en hoe hoger de waarde, hoe hoger de verwachting en hoe groter het afbreukrisico als daar niet aan voldaan wordt. Het valt te prijzen dat Machine Head desondanks probeert te innoveren op deze plaat.

Daar heb je zeker gelijk in, al vond ik die persoonlijk niet allemaal even geweldig, maar ik reken hier Machine Head niet echt onder thrash.
Thrash is een redelijk tijdloos genre, dat sinds het begin altijd een redelijk stabiele output (kwaliteit en kwantiteit) heeft gehad, en vandaag de dag nog steeds.
De variant die Machine Head maakt, met elementen van groove en nu metal, had een enorme boom vanaf de jaren negentig, maar is inmiddels toch wel echt ingekakt. De lauwe reacties op dit album spreken wat dat betreft boekdelen.


Dat is ook zeker waar. Wat vooral lastig is, als je meer van precies hetzelfde wil. Terwijl een tweede Burn My Eyes nooit meer gemaakt gaat worden. Of vul in die laatste zin je favoriete iconische plaat van dit genre in.

Precies daarom zei ik het ook Andnino , dr komen bijna geen goede platen meer uit in het genre Machine Head, en ik vind de nieuwe van MH toch nog wel een voldoende halen.
nieuwe sepultura en Cavalera C zijn zeker goed te doen
maar nieuwe bands die aan de weg timmeren ? ik kom ze niet tegen , het is een uitstervend Genre lijkt het wel , alles is zo`n beetje wel gemaakt , en om de oude goede platen te overtreffen lukt niemand meer.

Ook door anderen is het al opgemerkt: de nieuwste Machine Head telt best een paar goede nummers. Op sommige momenten vlamt de band behoorlijk. Volatile opent lekker strak, is aanstekelijk en had op pakweg The More Things Change of Through The Ashes of Empires niet misstaan. Het begin van California Bleeding is heerlijk en typisch Machine Head: opzwepend en vol dreiging. Wat mij betreft kan ook deze track ermee door. Hetzelfde geldt voor Heavy Lies The Crown, het lange prijsnummer dat je volgens mij een paar keer moet horen om op waarde te schatten. Maar dit soort hoogtepuntjes zijn schaars.

Flink wat nummers weigeren halsstarrig op gang te komen, anderen missen richting, kennen warrige of ronduit matige zanglijnen (Hallo Triple Beam) of zijn simpelweg niet memorabel. Machine Head grossiert op Catharsis in middelmatigheid en maakt van 74 minuten een hele zit. Het kostte mij behoorlijk wat moeite dit van begin tot eind uit te horen, hoeveel zin ik ook had dit (ondanks de wisselende kritieken) uit te proberen.

Een zesje voor de moeite.

Jammer eigenlijk. Ik had zoveel meer verwacht/gehoopt van deze plaat.Toen hij net uitkwam was ik wel redelijk onder de indruk. Een paar weken later moet ik toch de conclusie trekken dat dit een zeer zwakke plaat is. Toen ik hem op de mat kreeg heb ik hem een keer of 5 á 6 gedraaid maar sindsdien staat hij keurig naast de andere Machine Head platen (waarvan er sommige nog best weleens gedraaid worden)in de kast. Ik ben bang dat deze voorlopig niet de weg naar mijn CD speler zal gaan vinden, er zijn (nu al) zoveel betere releases dit jaar.

Deze CD heeft duidelijk last van een te lange speelduur. Naar het einde toe zakken ze echt door het ijs. Machine Head moet gewoon boos zijn en grommen. Ook zouden ze ook op de teksten wel eens kritischer mogen worden. Catharsis klinkt verder best lekker en live zal dit zeker aanleiding zijn tot een feestje. Zo slecht is het dus niet, maar in 50 minuten had dit veel sterker kunnen wezen.

Mijn eerste kennismaking met deze band. Ken de band natuurlijk al jaaaaren van naam, maar ben meer van de melodieuze kant. Vanwege de grote verschillen in mening in de vele recensies heb ik het maar eens aangeschaft. Vind het prima klinken, soms nogal wat gelijkenissen met RATM. Vind het niet storend of zo. Gewoon lekker album wat mij betreft, fijne nummers, lekker agressief maar niet te. PRIMA!!

Hiermee ga ik akkoord. In het algemeen klinkt de plaat iets minder sterk tegenover de vorige 4 platen. Daarmee geen rekening houdend is de plaat zeker niet slecht maar de lange speelduur maakt dit wat een lange zit. Naar het einde toe zakt de plaat wat in.

Ik heb inmiddels al een hoop gelezen over dit album, zo ook de commentaren hier, en heb zojuist de eerste luisterbeurt eens gegeven.

Dit album lijkt voor ieder wat wils te hebben, en dat betekent automatisch, dat niemand het album echt heel goed gaat vinden. Dat is het risico wanneer je (tenzij je een obscuur progrock-bandje bent) een album uitbrengt met nul samenhang. Ik ging van "what the fuck is dit" naar "hey het is weer 2001" naar "hey dat is net als op het eerste album" en daarna weer naar "ah dit is wat ik van ze gewend ben" om tenslotte te eindigen met "jezus dit is nog depressiever dan op B & D".

Al met al dus eigenlijk wel een paar extra luisterbeurten waard. Maar ik denk dat ik het eens ga zijn met de kritieken op de albumlengte als ook het idee dat er toch echt wel een stuk of 3 fillers op staan.

Tenslotte moet ik zeggen dat ik zelden een album ben tegen gekomen waar 1 nummer zo'n enorm contrast vertoont met de rest van het album en dat is Heavy Lies The Crown. Wat een ongelofelijk strak nummer is dat! Kippenvel tot en met. Ik ga hem alleen net geen 5 sterren geven want de gitaarsolo had wel wat geïnspireerder gekund.

Ik durf wel eens naar de inhoud van teksten luisteren. Soms zijn de lyrics zo slecht dat ze grappig zijn, maar hier dus niet. Robje geeft heel heel veel geen fuck (zou hij beter wel doen), de wereld moet gefucked worden, ik zou zijn catharsis voelen ? (oei zo een moeilijk woord), ... Toegegeven, metalteksten zijn zelden hoogvliegers, maar dit is echt een trieste poging. Vanaf het ogenblik dat ik er begin op te letten, is het mooie eraf. De muziek is bovendien ok, maar niet top. Misschien eens een instrumentaal machine head album proberen mr. Flynn?

Heel herkenbaar. Zelfs als verstokte metalhead, bespaar ik me vrijwel altijd de moeite om de teksten te lezen. Bij veel bands ontneemt dat het plezier in de muziek lang niet altijd overigens. Het tekstuele dieptepunt wordt behaald op 'Triple Beam' wat verder helemaal niet zo'n verkeerd nummer is.

Verder moet ik eerlijk zeggen dat ik de plaat eigenlijk al niet meer zo goed voor de geest kan halen, zoals ik al zij, hij staat netjes in de kast naast 'Bloodstone & Diamonds' en zal daar voorlopig ook wel blijven.

Het zal bij deze laatste worp blijven want de band houdt ermee op Machine Head split up | Louder - loudersound.com

Jammer, toch een van de betere thrashbands van de twee voorbije decennia.