Bad English - Bad English (1989)

Blijft een fantastische, gelikte hardrockplaat. John Waite is één van de grote rockzangers van de wereld als je het mij vraagt. De plaat duurt wat lang. Lay Down, Rocking Horse en ook Ready When You Are hadden er afgemogen. Die synthesizers maken het wat gedateerd. Maar de nummers zijn over het algemeen uitstekend. Grijsgedraaid vroeger.

De prachtige stem van John Waite in combinatie met het sterke gitaarwerk van Neal Schon!
Dit zorgt ervoor dat dit een prachtige plaat is om naar te luisteren als liefhebber van het genre.

Weer een supergroep zoals dat heet. Deen castronovo was een verassing, want die speelde vooral een heavy bands zoals Wild dogs (reign of terror). Er staan mi net teveel ballads op om lang te boeien. Productie was wat wollig ook.

Lekker album, goed en stevig gitaarwerk, fijne stemmen... Toegankelijk rockplaatje!

Favorieten:
"When I See You Smile", veelvuldig gecoverd door andere artiesten, maar blijf deze steengoed vinden!
"Ready When You Are",
"Lay Down",
en "Rockin' Horse".

Grappig, je noemt precies de songs die van mij weggelaten hadden mogen worden! Maar prima plaat inderdaad.

Ik lees veel over problemen met de productie, maar die is toch juist erg goed?
Ik ondervind geen problemen althans.

Klopt. Wat mij betreft is met de produktie ook niet veel mis.

Als je liefhebber bent van enigszins meeslepende powerrock met sympatieke vocalen inclusief sterke songs én het bovendien niet erg vindt dat het nogal op Amerikaanse leest is geschoeid, zit hier goed.

Heel erg gevarieerd is het niet, soms volgt een power-ballad, maar vind je één nummer geweldig, dan is ook gelijk het hele album niet meer kapot te krijgen.
Ik was er weer een beetje opgekomen, in vervolg op de single Heaven is a 4 letter word, in het topic met nummers uit 1990.

En jawel, het hele album voldoet aan de hoge kwaliteit van dit nummer. Neal Schon, die gitaar heeft leren spelen van Santana, later naar Journey is gegaan maar ook hier moeiteloos de snaren bespeelt, is natuurlijk ervaren genoeg zo'n album smaakvol vol te spelen. De Babys vocalen van Waite passen wonderwel in het geheel, hij heeft heel wat meer bereik dan je ten tijde van het Isn't it time zou hebben vermoed.

Al met al in ieder geval een opbeurend album, wat mij betreft is een kleine revival voor de band op zijn plaats.

Ik ga dus ontzettend hard op Tough Times Don't Last. Een ijzersterke song met inderdaad een opbeurende werking. Verder onderschrijf ik dat Bad English (eigenlijk een gelegenheids Journey) het neusje van de zalm op gladde AOR is. Ik vind het album wel wat aan de lange kant.

Met een gitarist als Neal Schön in huis kan het album mij niet lang genoeg zijn

Zat nog even te zoeken op Richie Zito (de producer) en kwam erachter dat veel door hem geproduceerde platen bij mij favoriet zijn zoals Brigade van Heart en Can't Hold Back van Eddie Money.

Nadat The Babys er in 1981 mee stopten en zanger John Waite een redelijk succesvolle solocarrière begon, zaten de anderen niet stil. Zo kwam toetsenist Jonathan Cain bij Journey terecht, op dat moment één van de allergrootste bands in de Verenigde Staten. Die groep viel in 1987 uit elkaar.
Cain en Journeygitarist Neal Schon werkten enkele maanden samen voor andere topnamen in de adult oriented rock, tot Cain in 1988 de handen ineensloeg met bassist Ricky Phillips om een nieuwe band te starten. Ze kenden elkaar uit hun tijd bij The Babys. De twee benaderden vervolgens zowel Schon als Waite; beiden hapten toe.
Schon hengelde drummer Deen Castronovo binnen, wiens naam ik sinds 1983 was tegengekomen bij metalband Wild Dogs. Hij had als sessiedrummer zijn reputatie vergroot op albums van onder meer shredgitaristen Tony MacAlpine en Marty Friedman.
Je zou kunnen beweren dat Bad English de voortzetting van The Babys was met “slechts” een nieuwe gitarist en drummer. Wie dit doet, onderschat de muzikale inbreng van beiden en de compositorische invloed van Cain. Het resulteerde in een album dat evenwichtiger was dan enig album van The Babys ooit was geweest. De band vond onderdak bij platenmaatschappij Epic en ontleende de naam aan Amerikaans slang voor een slechte stoot bij het poolen.

Mijn eerste kennismaking was via MTV. De ballade When I See You Smile werd in Nederland weliswaar geen hit, maar ik werd er heel vrolijk van. Het stond in de Billboard Hot 100 in september 1989 twee weken #1. Geschreven door Dianne Warren, die al prachtige songs schreef voor Waites solocarrière.
De twee volgende singles waren eigen composities van enkele van de bandleden. Allereerst Price of Love, in de V.S. in maart 1990 #5. Possession haalde er in augustus nog eens #21. Niet slecht als je beseft dat het album waarvan het afkomstig was al meer dan een jaar uit was.

Debuutplaat Bad English verscheen in juni 1989 en telt maar liefst dertien nummers. Drie teveel, precies die welke eerder door andere MuMensen worden genoemd. Maar verder een heel sterk album, dat echter in Nederland slechts #95 werd in augustus '89. Er wordt stevig gerockt, waarbij ballades vanzelfsprekend niet ontbreken. De toetsen zitten vooraan in het geluidsbeeld. Soms te.
Het waren de jaren van hair metal en alhoewel hier melodieuze hardrock / aor klinkt, bezochten de heren wel een kapper die kwistig met haarlak wist te spuiten. Muziekstijl en imago pasten precies in de tijdgeest.

Al met de eerste tonen van de plaat wordt duidelijk hoe snel Schon kan soleren, een kwaliteit die bij The Babys ontbrak. Tevens wordt duidelijk dat dit een stevige plaat zal worden, alsof Schon zijn frustratie over het einde van Journey vertaalde in muziek. Producer Richie Zito gaf de band de kenmerkende eind-jaren ’80 sound: vol en vet, waarbij Castronovo klinkt alsof hij in de badkamer zit (terwijl de anderen daar hun haren toupeerden?).
Mijn favoriete nummers: de laatste drie liedjes van de A-kant: het vlotte Forget Me Not, When I See You Smile en nóg mooier vond ik het uptempo Tough Times Don’t Last, over een geliefd thema van Waite: liefde tegen de stroom in.
Op de B-zijde is het The Restless Ones, een Cain-Phillips-Waite-compositie die ik één van de absolute toppers in de catalogus van Waite vind. Afsluiter Don't Walk Away is rustig maar geen ballade; het bleek na enkele malen draaien een groeibriljantje.

Nu Waite vanaf morgen op tournee is door Nederland, hoop ik van harte dat hij werk van deze plaat niet zal vergeten. Wie weet… Iemand die hem morgen in Bergen op Zoom gaat zien en hier een berichtje kan achterlaten?

Bij mij groeide Ghost in your heart na tig keer luisteren uit tot een favoriet weet ik nog. Fantastisch nummer.

Blijft een meesterwerk in het AOR genre, zelfs na 33 jaar niets aan schoonheid ingeboet.

Kan mij nog een artikel herinneren over de vier B's in de Aardschok die toen ongeveer gelijktijdig een debuut uitbrachten, Badlands, Mr. Big, Blue Murder en Bad English.

Poeh, dat is een bijzonder sterk rijtje albums!

Haha, ja, dat is een mooi rijtje, inderdaad. Ik heb ze destijds allemaal gekocht (Mr. Big waarschijnlijk pas later, na hun tweede album). Dat moet een mooie toevoeging zijn geweest bij de letter B. Allemaal klassiekers in het genre, wat mij betreft. 1989 was ook nog steeds een prima jaar voor dit soort muziek.

Deze ook. Dertien songs, maar er is er geen eentje minder of overbodig. Het was natuurlijk een soort supergroep, en met name in de VS werd dit een enorm succes, met diverse singles die de top 10 haalden (When I see you smile kwam zelfs op #1). Mooie uitgebalanceerde plaat. Gek dat-ie nu een beetje vergeten is.
En ook gek dat hun tweede album, dat in de VS minder succesvol was, en die ik ook kwalitatief minder vond, het juist bij ons in Nederland goed deed. Met een top-10 notering voor Time stood still en een bescheidener klassering voor Straight to your heart. Ook prima songs overigens, vooral die laatste.

Ghost in your heart is ook bij mij een favorietje, maar het is inderdaad een nummer dat zich pas na meerdere draaibeurten in volle schoonheid aan je openbaart. Ook de afsluiter Don't walk away vind ik mooi, dat was trouwens ook nog een single. Rockin' horse is inderdaad iets minder, maar ik vind het dan wel weer leuk dat Radar love van de Golden Earring hier wordt genamechecked, als 'song on the radio'.