Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven't Got (1990)

Met sommige nummers stijgt Sinéad wat mij betreft naar grote hoogten. Absolute hoogtepunten zijn The Last Day Of Our Acquaintance, Nothing Comparus To You en Jump In The River.

Iemand die mij wat meer kan vertellen over de bonusnummers op de limited edition? Zijn ze een beetje de moeite waard, of niet?

Als je Spotify hebt kun je ze daar beluisteren en oordelen. Heb je dat niet, ik vind ze de moeite waard.

Vandaag na zeer lange tijd weer eens gedraaid. "The funky drummer" (I Am Stretched on Your Grave) was wel erg hot in 1990 (zoals ook op bijvoorbeeld Listen without prejudice, om maar eens een andere onverwachte sampler te noemen). Een minder nummer van dit album trouwens.
Het album ligt me nog wat beter dan het debuut, hoewel Troy wel meesterlijk is.
"You Cause as Much Sorrow" viel me vanavond op als fijne song. En de bekende Emperor.

Plaats een goed cijfer zou ik zeggen

Haar debuut was heerlijk maar deze is nog net iets beter wat mij betreft: meer openhartig en sociaal / maatschappij kritisch.

Zou het zelfs haar beste album noemen.

Ik heb nooit goed naar Sinead geluisterd, buiten de singles om. Ik moet zeggen, best wel teleurgesteld in dit album. Misschien heb ik een wat vertekend beeld gekregen door te denken dat Compares 2 U representatief was voor de rest van het album. Vrij veel rustige ballads, redelijk straight forward songwriting. Ik durf het haast niet te zeggen maar: beetje saai. Laat Johnny Marr het maar niet lezen. Misschien dat het kwartje later ooit nog zal vallen.

Damn, m'n oog is er nu toch op gevallen. Pijnlijk.

Ik had nooit zoveel met zangeressen, maar de laatste tijd komt daar langzaam verandering in. Had alleen iets met Heather Nova, het album Oyster is geweldig. En vorige week heb ik bij de kring loop Diva van Annie Lennox gekocht, omdat ik Why zo geweldig vind. En het album Watermark van Enya [Orinoco Flow]. En vanmiddag [andere kr lo] dus dit album van Sinéad O'Conner [Nothing Compares 2 U] Ik zal over een tijdje mijn beoordeling geven.

Deze hoorde vandaag bij mijn kringloopoogst (er lagen vier exemplaren!). Luister er nu naar. Voor het eerst in zeker 20 jaar en wat ik ergens in mijn guts al vermoedde blijkt waar. Sinead wordt door haar gedrag en door die allesoverheersende prince-hit (niks mis mee, maar bepaald niet het hoogtepunt hier en nogal doodgedraaid) onderschat. Nummers als Three Babies en The Last Day of Our Acquaintance zijn echt schitterend. In elk geval hebben we in Nederland nog Troy van het debuut, dat was nergens anders een hit en is hier misschien wel een grote klassieker dan Nothing Compares 2u, en terecht. Nu nog het debuut bij een kringloop vinden.

Prachtige plaat , echt supermooie nummers op dit album.

Jump in the river wat een prachtig nummer net zoals Three babies.

Wat mij betreft is dit een van de beste albums ooit. Er is geen zwakke broeder te bekennen. En dan is Sinead ook nog eens een geweldige zangeres en song writer. Een hoogtepunt in de muziek-geschiedenis.

Word up, rkrijger

En ze moest er één laten gaan…

Het prijsnummer van het album.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven’t Got (1990) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Sinéad O'Connor - I Do Not Want What I Haven’t Got (1990)
Sinéad O'Connor bereikte haar creatieve piek met het geweldige I Do Not Want What I Haven’t Got uit 1990, waarop de uitstekende songs worden opgetild door de fascinerende en ontroerende stem van de Ierse muzikante

Sinéad O'Connor maakte na haar eerste twee albums nog maar weinig muziek die er echt toe deed, maar die eerste twee albums zijn ook wel ontstellend goed. Met name I Do Not Want What I Haven’t Got, het in 1990 verschenen tweede album van de Ierse muzikante, staat vol met geweldige songs. Het is het album van de wereldhit Nothing Compares 2 U, maar dat is zeker niet de sterkste track. De songs op I Do Not Want What I Haven’t Got zijn stuk voor stuk fraai en bijzonder ingekleurd, maar het is de stem van de Ierse muzikante die er zo’n goed album van maakt. Sinéad O'Connor werd vervolgens helaas wat vergeten, tot haar trieste dood, maar wat is dit nog altijd een geweldig album.

De dood van Sinéad O'Connor leverde de afgelopen dagen een stortvloed aan reacties op, waarin de Ierse muzikante uiteraard vooral werd geëerd en geprezen. Dat lokte helaas ook weer een heleboel negatieve reacties uit, waarin moeilijk werd gedaan over het plaatsen van foto’s uit de gloriejaren van de eigenzinnige muzikante en een ieder die iets positiefs schreef over Sinéad O'Connor hypocrisie werd verweten omdat er de afgelopen decennia vooral negatief over haar werd geschreven.

Ik was enigszins verbaasd dat ik zelf nog behoorlijk positief heb geschreven over het in 2014 verschenen I'm Not Bossy, I'm the Boss, dat nu helaas de zwanenzang van Sinéad O'Connor is geworden. Het is een album dat ik sindsdien nooit meer heb beluisterd en dat echt veel minder is dan de eerste twee albums van de muzikante uit Dublin. Het is misschien nog wel net wat beter dan de andere albums die Sinéad O'Connor tussen 1992 en 2012 uitbracht en die vooral flink teleurstelden.

Er was daarom lange tijd helaas weinig positiefs te melden over de muzikale verrichtingen van de Ierse muzikante, waardoor je bijna zou vergeten hoe goed haar eerste twee albums zijn. Ook naar deze albums had ik al heel lang niet meer geluisterd, maar door de trieste dood van Sinéad O'Connor komen ze de laatste dagen weer met grote regelmaat voorbij. Het is lastig kiezen tussen het rauwe debuutalbum The Lion And The Cobra uit 1987 en opvolger I Do Not Want What I Haven’t Got uit 1990, maar uiteindelijk kies ik toch voor het laatstgenoemde album.

The Lion And The Cobra bevat met Troy misschien wel de mooiste en zeker de meest indringende song die Sinéad O'Connor schreef, maar gemiddeld ligt het niveau van de songs op haar tweede album hoger en ook in muzikaal, vocaal en productioneel opzicht gaat mijn voorkeur uit naar I Do Not Want What I Haven’t Got. Sinéad O'Connor laat op haar tweede album horen dat ze een unieke zangeres is, maar ook een uitstekend songwriter en een getalenteerd muzikante, die op I Do Not Want What I Haven’t Got verrassend veel zelf doet.

Veel songs op het album zijn voorzien van betrekkelijk sobere klanken, waardoor de zang nadrukkelijk op de voorgrond treedt. Openingstrack Feel So Different moet het doen met strijkers en zang, terwijl in het grootste deel van I Am Stretched On Your Grave naast de bijzondere zang alleen bas en drums zijn te horen. In de slottrack en titeltrack van het album horen we alleen de stem van Sinéad O'Connor en zorgt ze voor kippenvel. Dat doet ze veel vaker op het album, dat in vocaal opzicht diepe indruk maakt.

Tussen de genoemde tracks horen we een aantal prachtig ingetogen en folky tracks (Three Babies, Black Boys On Mopeds en Last Days Of Our Acquaintance, dat aan het eind nog wel even los gaat), wat meer rockende tracks (The Emperor’s New Clothes, Jump In The River), het poppy You Cause As Much Sorrow en natuurlijk het Prince afdankertje Nothing Compares 2 U, waarmee Sinéad O'Connor een onverwachte maar terechte wereldhit scoorde. Het is een wereldhit die uiteindelijk compleet dood werd gedraaid, maar inmiddels hoor ik weer de schoonheid in de met heel veel gevoel gezongen song.

Over gevoel valt er sowieso niets te klagen op het album, want wat zingt de Ierse muzikante met veel passie, gevoel en melancholie, zeker wanneer de trauma’s in haar leven voorbij komen of ze strijdt tegen het onrecht in de wereld. I Do Not Want What I Haven’t Got is een zeer persoonlijk en intens album dat bij velen helaas wat in de vergetelheid is geraakt, maar dat nog maar eens laat horen hoe ontzettend goed Sinéad O'Connor in haar beste dagen was. Erwin Zijleman

erwinz Universal Mother is ook zeer de moeite waard, ik zou deze niet als zwakke plaat wegzetten

Eens met erwinz, I Do Not Want What I Haven't Got vind ik duidelijk haar beste album.
Universal Mother is inderdaad ook de moeite waard.

Niet zwak inderdaad, maar wel een stuk wisselvalliger dan deze

Dank voor het delen, mooi stukje!

Sinéad O'Connors tweede album opent met de beginregels van The Serenity Prayer (het Gebed om Kalmte): God, grant me the serenity to accept the things I cannot change... (God, schenk me kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen...).
Daarna, in zang: I am not like I was before.
Best toepasselijk voor een platenlabel met de naam Chrysalis.
In Feel so Different vergeeft O'Connor haar moeder die haar als kind misbruikte en op haar achttiende, slechts drie jaar voor het uitkomen van The Lion and the Cobra, omkwam bij een auto-ongeluk. Het is een meeslepend, weemoedig muziekstuk met langgerekte strijkers en lange uithalen. I should have hatred for you, but I do not have any.

Black Boys on Mopeds is een akoestische melodieuze protestsong, een politieke aanklacht tegen het racistische klimaat in het Engeland van Thatcher: Margaret Thatcher on TV, schocked by the death that took place in Beijing/It seems strange that she should be offended, the same orders are given by her.
Het lied gaat over de 21-jarige Colin Roach die in '83 op zijn brommer werd aangehouden door de politie en in het politiebureau overleed aan een schotwond, en over Nicholas Bramble die in '89 achtervolgd werd door de politie en daarbij om het leven kwam. England’s not the mythical land of Madame George and roses, it’s the home of police who kill black boys on mopeds. Pre Rodney King riots en George Floyd.
These are dangerous days; to say what you feel is to dig your own grave.

I Am Stretched on Your Grave is een van mijn favoriete tracks. Het is de Engelse vertaling van een 18de-eeuws Iers gedicht (Táim Sínte Ar Do Thuama) dat O'Connor met behulp van Funky Drummer van James Brown naar deze tijd transformeerde, een sample waar ze overigens vijftigduizend dollar voor moest neerleggen. "Dat bedrag zal vast niet naar James Browns drummer zijn gegaan", aldus Sinéad O'Connor.
Het nummer deed haar aan haar moeder denken, telkens wanneer ze het zong.
Nog briljant uitgevoerd trouwens tijdens haar wereldtournee 1990, in een eenvoudig zwart jurkje, op kistjes, naast een bandrecorder, dat ze alleraardigst afsluit met een Iers volksdansje.

The Emperor's New Clothes is een knipoog naar het kleine meisje in het beroemde sprookje van Andersen dat wijs opmerkt dat de ijdele keizer helemaal geen kleren draagt. "Hij heeft niets aan!" zegt een klein meisje, "Hij heeft niets aan!", waarop het hele volk het opeens ook ziet.
Het is een opzwepend punklied met pittige gitaren en bevat een aantal lyrics die al lijken te voorspellen wat O'Connor allemaal nog teweeg zou gaan brengen met haar vooruitziende kritiek op kindermisbruik in de Ierse katholieke kerk. You asked for the truth and I told you en They will be exposed.

Aan het einde van de Nothing Compares 2 U videoclip zien we heel kort een shot van een beeldhouwwerk, gemaakt door Léopold Morice uit 1877, op het graf van Adélaide Morris (1802-1875). Het beeld heet 'Adieu Mere' (Vaarwel Moeder), het graf ligt op Père-Lachaise, division 70. Het stelt een gesluierd jong meisje voor dat een rouwkrans legt op de liggende figuur van haar dode moeder. Het is een bijzonder krachtig beeld en het past perfect bij de tekst van het lied en bij Sinéad. Elke keer als ze het nummer uitvoerde had ze het gevoel dat het haar in contact bracht met haar moeder, dat ze haar kon horen en met haar kon praten. En daarom moest ze huilen bij de regel: All the flowers that you planted mama, in the backyard, all died when you went away."
Voor mij de allerschoonste regel in de geschiedenis van de popmuziek.

Phoeh, kippevel door je stukje punkassbee. Kan bijna wel janken. Dit blijft één van de mooiste albums ooit gemaakt. Krankzinnig geniaal. Tijdloos ook...

Prachtige recensie Punkassbee, chapeau!!!

Inderdaad een prachtige recensie, ben er stil van

The Emperor's New Clothes kwam langs in de shuffle vandaag. En vandaar deze plaat weer aan het luisteren .
Het was vooral het laatste couplet dat me zomaar raakte , de tekst is zo actueel in deze tijd waarin het populisme hoogtij viert helaas .

"Through their own words they will be exposed , they've got a severe case of the Emperor's New Clothes"

een schoolvoorbeeld van hoe kunst je zomaar uit het niets kan raken. Prachtig

.

Het album opent fantastisch en schept direct hele hoge verwachtingen. Die worden voor mij niet helemaal waargemaakt. Het wordt niet echt saai, maar dat dreigt wel. Sinéad is natuurlijk een fantastische zangeres en een nummer als Black Boys on Mopeds grijpt je echt bij de strot.
Prima plaat, maar net niet top.