Judas Priest - Firepower (2018)

De recensies zijn de laatste jaren inderdaad zeer matig in de Aardschok. Je weet na 1 of 2 zinnen vaak al wie het geschreven heeft. In de meeste gevallen schrijven ze eerst een halve biografie van de desbetreffende band om dan op het laatst nog iets over het album te zeggen. Als je mazzel hebt. Want vaak komt men niet verder dan loze kreten zoals Kronos hierboven opsomt.

Ach ja, ik heb er uit geleerd dat Firepower beter klinkt maar wellicht weinig verschilt van Redeemer of Souls. Goed nieuws voor mij want dat vind ik een prima album.

Ik lees verschillende (niet nederlandse) recensies, dat dit de beste plaat sinds Painkiller is.

Never the heroes is nu ook uitgebracht (op yt althans)

Tracktijden toegevoegd, album van een klein uurtje. Opvallend is nu het korte Guardians. Negen op tien voor Blabbermount, 88 op 100 voor Metalfan. Zou het dan toch?

Ik lees ook niks dan positieve berichten. Ook never the heroes klinkt mij erg lekker. Van de tracks die vrijgegeven zijn en de snippets op hun FB wordt ik wel enthousiast.

Guardians blijkt een kort instrumentaal met piano te zijn.

Mijn verwachtingen liggen niet al te hoog. Een album van bijna een uur en dertien nummers, dat gaat niet over de hele lijn sterk zijn. En Rob Halford's stem is wat ze nu is, waardoor vergelijkingen met de glorietijd alleen maar kunnen teleurstellen.

Ik houd het dichtstbije verleden als referentie, het prima Redeemer of Souls. Als Firepower tegenover dat album een verbetering laat horen valt er weinig of niet te klagen.

Dat schept (mogelijk te) hoge verwachtingen. Misschien is deze review daarom nuttig.

Metalwani. Wel vreemd een 6.(ook beetje vreemde recentie) Terwijl overal ruim 8+ wordt gehaald. Alleen lust for life heeft een wat lagere beoordeling. (3 uit 5)

We gaan het horen vrijdag. Maar de eerste drie nunmers zijn fantastisch.

Eerste luisterbeurt zit er bijna op. Ik ben eigenlijk wel positief verrast, waar ik Rob Halford op de laatste paar platen wat uitgeblust over vond komen steelt hij hier echt de show. Ik krijg het gevoel dat ze eindelijk weer gewoon een pretentieloos een plaat hebben gemaakt, zonder zichzelf daarbij een bepaalde druk op de schouders te leggen. Alsof ze nu, na bijna 30 jaar, accepteren dat ze painkiller niet gaan evenaren. Wat ik bedoel; ik krijg op Jugulator, Demolition en Angel... erg het gevoel dat ze op zoek naar een nieuwe painkiller, op Nostradamus probeerde ze juist heel krampachtig geen painkiller te maken, om op Redeemer... weer een poging te doen om dat wel te doen.

Op deze plaat heb ik het gevoel dat het weer Priest is van begin jaren 80, maar daar geëvolueerd naar 2018, lekker uptempo, een lekker vol geluid. En Rob die werkelijk de show steelt, en niet krampachtig hoogtes probeert te halen die hij niet meer aan kan. Ik hoor in de plaat een hoop elementen terug van eind jaren 70 begin jaren 80. Ik mis alleen KK-downing, maar dat kan ook nostalgisch zijn...

Ik denk dat het nostalgisch is Eddie. Mijn zoon van 10 vindt het fantastisch. En heb naast de drie bekende nummers nog drie van firepower gehoord(evil never dies, sea of red en traitors gate) , en ik(en mijn zoon) vind(en) het erg goed.

[quote]KingMetal schreef:
Ik denk dat het nostalgisch is Eddie. Mijn zoon van 10 vindt het fantastisch. En heb naast de drie bekende nummers nog drie van firepower gehoord(evil never dies, sea of red en traitors gate) , en ik(en mijn zoon) vind(en) het erg goed.


Edit

Album nu meerdere keren beluisterd, wat een fantastisch album. Deze komt idd naast Painkiller.

Was na alle teasers beetje bang voor een teleurstelling. Net als bij Metallica Hardwired to self destruct. Maar Firepower voldoet aan alle verwachtingen.

Idd bij mij ook. Bij mij ook. Vandaag een keer of 5 geluisterd. Wat een heerlijke plaat! Priest is geen ‘vol gas powermetal’ band. Maar een NWOBHM gezelschap met power invloeden. Dat hoor ik op deze plaat gelukkig weer terug. Het is wat voorbarig, maar deze kan mogelijk wel eens in het rijtje Screaming zoor Vengeance, Britisch Steel en Defenders of Faith komen.

Alleen wat Redeemer of Souls betreft kan ik deze gedachtegang een beetje volgen.

'Sad wings of destiny rise up from the abyss...' lees ik in het cd-boekje van Angel of Retribution. Dat in combinatie met de variatie op het album geeft mij eerder de indruk dat men hiermee al heel hard naar het verleden vóór Painkiller knipoogde. Op Nostradamus laat men zich hier helemaal in gaan. Jugulator en Demolition klinken dan weer als een metalband die probeert te overleven in de jaren negentig, waarin een nieuwe Painkiller als hopeloos gedateerd zou zijn afgedaan.

Van Firepower heb ik nog niks gehoord. Dat is voor morgen.

Dat kan, het is vooral het gevoel wat ik bij de platen heb.Ik zal niet beweren dat het ook echt zo het geval is geweest bij het maken ervan. Het gaat om mijn gevoel bij die platen.

Neemt niet weg dat ik Firepower de beste Priest plaat vind in 27 jaar. Ik ben al jaren sceptisch over de status van Priest, maar met Firepower laten ze horen dat ze het nog wel in hun mars hebben om wereldplaten te maken zoals ze begin jaren 80 deden.

ben geen hardrockfan maar deze plaat heeft ballen van staal

Heb 'm nu opstaan. Eerste indruk is onverwacht positief. Halford zingt inderdaad beter dan hij in jaren heeft gedaan. Veel relaxter en daardoor beter aan te horen. Geen overdreven krachtpatserij meer om hoge noten te halen die al een heel tijdje buiten zijn bereik liggen. Dat is wat mij betreft de grootste winst op dit album. De productie is ook een pluspunt. De plaat klinkt vertrouwd maar tegelijkertijd ook redelijk 'nu'. De gitaarsound is echter niet meer zoals we Priest ons herinneren. Geeft ook niet. Andere gitaristen, andere tijden, dus dan krijg je dat. Er zit veel melodie in de nummers. Dat bevalt me ook prima. Niet alle nummers zijn sterk trouwens. Naar het eind toe wordt het een beetje doorbijten. Maar dat kan ook komen doordat ik het aantal nummers teveel vind. Twee minder was de gehele beleving ten goede gekomen. Lone wolf en Sea of red vind ik 'too much'. Maar ik wil positief afsluiten. Nooit gedacht dat Priest er nog zo'n album uit zou weten te persen. Hulde!

Ik vind hem buiten de ballads uitzonderlijk saai. Ja, Halford zingt goed, maar het is een overvloed aan mid-tempo tracks met weinig variatie. Productie is best aardig, zeker in vergelijking met de vorige, maar ik hoor hier niets bijzonders in.

Dit album levert mij allereerst een vraag op, én een constatering.

- Waarom heeft Judas Priest de voorbije 20 jaar niet vaker dit soort vlammende, geïnspireerde en uiterst genietbare metalalbums gemaakt?

- Het is anno 2018 dus nog steeds mogelijk dat een 'stokoude' metalband geweldige muziek uitbrengt zonder zijn eigen roots te verloochenen.

Wat een héérlijke plaat zeg. Ik sluit me aan bij de eerdere commentaren. Het gevoel is heel anders dan bij Redeemer of Souls, dat ook niet slecht was, maar toch wat miste. Hier zijn ze terug: de tracks die je eindeloos op repeat kunt zetten, de scherpte van Halford (hij klinkt alsof hij weer 38 is), de prachtige gitaarsolo's, kortom; alles wat Judas Priest tot Judas Priest maakt.

Ik heb het album twee keer gehoord, ken de discografie op m'n duimpje, en zet deze blind in mijn topvijf.

De intro van Traitors Gate doet me denken aan de intro Battle Hyms van Manowar

Tweede video ook beschikbaar: Judas Priest - Spectre (Official Video) - YouTube.

Ik heb dit ondertussen al drie keren kunnen beluisteren en na mijn eerste sceptische blik (maar dat is een slechte karaktertrek van mij) krijgt dit album alsmaar meer goedkeurende knikken van mij, niettegenstaande ik een paar snellere nummers mis (nog zo'n slechte karaktertrek van mij) maar ik hoor de nodige melodie én die broodnodige en verlangde memorabele gitaarlijnen.

Misschien had producer Tom Allom eens op tafel kunnen slaan en hen laten kiezen voor twee nummers minder (inderdaad, ik heb net zoals vielip dat gevoel), maar goed, dit voelt aan als een heel waardig Priest album. Welkom is dit album want na het afhaken van een aantal van onze geliefde toppers worden de (verouderende) toppers uit mijn jeugdjaren schaarser.

Morgen beluister ik dit nog eens, want ik denk dat ik met gemak aan een mooie vier uitkom, voorlopig. Met weemoed en een zekere trots wil ik de heren van Judas Priest een welgemeende proficiat toewensen want sinds heel lang hebben ze een album gemaakt waarbij ik bij afloop niet onmiddellijk de neiging had om een Defenders of the Faith of een Painkiller op de draaitafel te mikken.

Ik ga een heel eind mee met deze review. Ook ik had hooggespannen verwachtingen maar die worden maar matig ingelost.

Muzikaal en qua productie in orde. Bezwaar is dat de kwaliteit van de nummers maar zozo is. Staat niet één nummer op dat het tot mijn Priest top 20 zal gaan schoppen.

Ik heb het album nog maar een keer beluisterd. Die heel lovende reacties begrijp ik ook niet zo goed. De zang van Rob Halford bijvoorbeeld is verre van goed. Wellicht daarom wat dieper in de mix gestoken maar zo valt de soms simpele slaggitaar die normaal als begeleiding dient wel te hard op.

Ik had mijn verwachtingen redelijk gehouden dus tegenvallen doet het album zeker niet. Volgende luisterbeurten zullen meer duidelijkheid scheppen.

Echt?? Je bent zo'n beetje de eerste en enige tot nu toe die dat vind geloof ik. Hij heeft sinds Resurrection niet meer zo goed gezongen vind ik persoonlijk. En als je de zang al verre van goed vind, hoe kan het album dan niet tegenvallen? Geen kritiek hoor maar ik begrijp de redenering niet zo goed.
En begrijp me niet verkeerd; 'heel lovend' wil ik ook niet zijn. Maar gewoon 'lovend' wel.

Omdat tegenvallen alles met te hoge verwachtingen te maken heeft en ik niet had verwacht dat hij nu plots beter zou gaan zingen. Soms lijkt het wel Dave Mustaine. Dat zou een compliment kunnen zijn maar niet als je Rob Halford heet.

Oké

De zang van Rob Halford bijvoorbeeld is verre van goed.



Daar ben ik het niet mee eens.
De hoge noten en screams (zoals heel lang geleden) haalt hij idd niet meer. Maar om dan gelijk te zeggen dat de zang verre van goed is vind ik beetje vreemd.

Ieder zijn mening hoor, ik vind de zang en drums op dit album vooral een van de plus punten.

Heb Firepower nu al keer of 6 beluisterd.
Uitstekend album, skip geen nummers.

Traitors Gate is op dit moment mijn favoriete nummer.

Ik zeg ook niet: De hoge noten en screams (zoals heel lang geleden) haalt hij niet meer dus de zang is verre van goed.

En uiteraard iedereen zijn mening. Als jij dit album beter vindt dan Painkiller dan denk ik daar het mijne van.

Nee niet beter dan painkiller maar wel halve ster meer idd.



Maar je hebt gelijk, ik zet ze beide op 5. Painkiller en Firepower. Top albums

Maakt me verder ook niet zo heel veel uit wat anderen van dit album vinden.

Ik geniet er met volle teugen van. Proost en prettig weekend.

Gisteren deze nieuwe plaat van Priest gekocht alsook de nieuwe van Ministry.

Na twee luisterbeurten bevalt het album mij wel zeker. De productie is opmerkelijk beter dan de productie van Redeemer of Souls.

De band is zelf ook goed op dreef, ze klinken opnieuw wat energieker. Richie Faulkner is een meerwaarde geworden en niet zomaar een 'vervanger' van K.K. Downing.

Misschien wel de beste Priest plaat sinds Painkiller (al was Angel of Retribution ook wel een goed comeback album).