Judas Priest - Firepower (2018)

Vanmorgen had ik eindelijk tijd om de LP bij de platenzaak op te pikken. Inmiddels draait Firepower zijn rondjes in huize Namsaap en ik ben vooralsnog erg positief over het album. Belangrijkste winst t.o.v. Redeemer Of Souls is dat het album, zoals door meerderen al aangegeven, productioneel klinkt als een klok.

Compositorisch laat Judas Priest geen verrassingen horen maar dat is geenszins bezwaarlijk, aangezien dat de laatste keer (Nostradamus) nu niet bepaald tot een geweldig resultaat leidde. Het Judas Priest op Firepower klinkt vertrouwd en bevlogen. Prima plaat!

Ik denk dat Judas Priest met het album 'Firepower' toch wel een mooie punt achter hun carrière kunnen zetten, met al een ruim aangename discografie weet de band toch ook met Firepower een fijn album op de wereld te zetten. Echter, gaat het denk ik na dit album niet meer helemaal goed voelen mocht Tipton er helemaal mee gaan stoppen (ook met muziek maken), want dan mist de band Judas Priest toch echt wel zijn gezichten, met een al vertrokken K.K. Downing en dan nu een Tipton door Parkinson. Ook Halford tikt over drie jaar zijn 70ste levenjaar aan, en mochten ze willen stoppen rond die tijd, kunnen ze dat beter nu doen want het kan altijd nog slechter gaan klinken met een 'afscheidsalbum'.

Het niveau wat 'Painkiller' had gaat dit album niet aantikken, en dat zou anders ook wel donders moeilijk worden want Painkiller was een album van zichzelf, een typische 'Once in a lifetime moment'. 'Firepower' kent zijn openers, met nummers als 'Firepower' en 'Lightning Strike' opent het album razend hard en snel, en zit je interesse al ontzettend hoog. Met het nummer 'Guardians' kreeg ik het gevoel alsof de band zei dat ze het wat anders gingen aanpakken met nummers als 'Traitors Gate' knalden de formatie toch wel weer hard door en dan zat je vanaf 'Rising from Ruins' tot aan 'Traitors Gate' wel even te genieten van het werk van de heren, waarna het album met een mooi en rustig nummer 'Sea of Red' eindigde en dat zette een perfecte album op de wereld.

Dit is tevens ook gelijk het einde van mijn Judas Priest marathon, waarmee ik me uitstekend en prima mee vermaakt heb. Firepower is een mooie afsluiting maar de echte pit wat de groep in hun vroegere jaren kende mistte ik hier en daar, en dan klonk het album toch niet bepaald 'nieuw'.

(voorlopige) Eindstand:

01. Painkiller
02. Screaming for Vengeance
03. Defenders of the Faith
04. Sad Wings of Destiny
05. Sin After Sin
06. British Steel
07. Angel of Retribution
08. Stained Class
09. Firepower
10. Redeemer of Souls
11. Turbo
12. Killing Machine
13. Nostradamus
14. Point of Entry
15. Rocka Rolla
16. Demolition
17. Ram It Down
18. Jugulator

Gemiddeldes:

01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4,00*
03. Slayer 3.21*
04. Twisted Sister 3.00*

Verdienstelijke herhalingsoefening, in ieder geval beter dan de saaie en langdradige voorganger Redeemer Of Souls. Door de prima produktie en het meer compacte songmateriaal klinkt alles hier optimaal goed, temeer omdat zanger Rob Halford in topvorm is. Het feest der herkenning werkt zo aanstekelijk dat je amper doorhebt dat de hier verzamelde songs eigenlijk niet zo heel bijzonder zijn. Naarmate het album vordert begint dat besef wel te komen en gaat de plaat helaas uiteindelijk ook een beetje als een nachtkaars uit.

Met moeite een maand na datum van verschijnen maar na talloze luistersessies ervaar ik een verslavende werking bij dit album. Het was zelfs zo erg dat ik mij de vraag stelde of ik dit beter vond dan Painkiller, wat natuurlijk een hypothetische vraag dient te blijven. Door de geruime tijd tussen beide albums en ook door een andere opzet is vergelijken mijns inziens een leuke doch tamelijk zinloze oefening.

En toch... kon ik het een paar weken geleden niet laten om beide albums na elkaar te draaien, want eens de vraag gesteld zoek je een antwoord. Painkiller liet op mij niet meer die verwoestende indruk van 28 jaar geleden na en is dat niet logisch? Sindsdien is er al zo veel muziek op mij afgekomen.

Momenteel heb ik een lichte voorkeur voor deze Firepower, ondanks een paar mindere momenten naar het einde toe, maar dan krijg ik weer “dat gevoel”, het gevoel van hun albums van de jaren tachtig, waar een zogezegd minder nummer (in casu: Lone Wolf) gered wordt door een specifieke zanglijn, een specifieke gitaarlijn, een prachtige gitaarsolo. Dan hang ik deze trailer met Firepower erin aan de trekhaak van de trekker met Defenders of the Faith of Screaming for Vengeance erin, welke inderdaad ook die mindere momenten hebben maar dan als album geslaagd zijn volgens mijn buikgevoel.

Durf ik dit album het etiket “gedurfder dan anders” toebedelen? Dat is moeilijk, dat is zo persoonlijk maar ik wist voordien niet meer wat ik bij Judas Priest zo heb gemist sinds, juist, een Defenders of the Faith of een Painkiller: het ergens loslaten van teveel regels, het gewoon op je af laten komen, dankzij een nieuwe (of zeg maar een tweede) adem door de inbreng van gitarist Richie Faulkner, het vertrouwde vakwerk van producer Tom Allom, de aandacht voor details van Andy Sneap én het eindelijk gevarieerder drumwerk van Scott Travis, dat voor mij meer “swing” bevat, meer avontuur.

Datzelfde buikgevoel dicteert mij hier een 4,50 te stemmen in plaats van mijn huidige 4,00 en ik durf niet, ik aarzel want, komaan, vind ik dit even goed als Defenders of the Faith? Resoluut neen dicteert mijn verstand, want Defenders roept bij mij andere gevoelens op, natuurlijk uit nostalgie maar vooral door de beruchte A-kant ervan. Hoe lang is het echter geleden dat ik nog zo een warm gevoel kreeg bij een album van de “Oude Krakers” zoals Iron Maiden of Judas Priest of... Raakpunt tussen hun goeie albums en deze Firestorm? Variatie (en vakmanschap). Dit krijgt een warm applaus van mij.

hier vat je toch heel aardig mijn gevoel bij deze plaat samen. Ik ben er inmiddels wel achter dat deze zich probleemloos kan meten met het werk van eind jaren 70/begin jaren 80. Roept deze plaat hetzelfde gevoel op dan? ja, en nee. Muzikaal gezien klinkt het zoveel beter, het geluid is beter ik hou meer van de stem van Rob heden ten dage dan van de jonge Rob. De nummer liggen qua stijl niet zo ver uit de buurt van het oude werk. Alleen heeft deze plaat nog geen enkele nostaligische waarde voor me. Ik heb geen herinneringen aan deze hoe ik met een cassette radio met Priest en Maiden de hele zomer door kwam bijvoorbeeld. Verslavend is deze overigens wel.

Ik snap echt niet hoe iedereen hier zo lyrisch over is. Goed, Nostradamus was niet populair bij de fans omdat deze wel erg afweek van de klassieke Priest-sound en Redeemer Of Souls heeft een belabberde productie, maar heeft Firepower nu echt zoveel interessanters te melden dan een goeie productie? Het eerste nummer dat mij wakker schudt is Rising From The Ruins en dan zitten we al over de helft van de cd. Alles daarvoor was uitzonderlijk standaard op een manier dat ik liever de laatste Primal Fear opzet, dan dat ik Priest zichzelf door standaard mid-tempo niemendalletjes heen hoor worstelen. Ja, Halford zingt echt goed hoor en de solo's zijn mooi, maar potverdrie wat is het allemaal voorspelbaar.

Ik was nooit een grote Judas Priest-fan voordat ik deze marathon deed en ben juist nu best wel om met betrekking tot de kwaliteit. Firepower is echter het clichébeeld dat ik had van hoe de band zou klinken. Saaie heavy metal met poepsimpele teksten. Flame Thrower is echt een van de meest afgezaagde tracks die ik ooit van de band heb gehoord. Niet getreurd, want The Spectre, No Surrender en Lone Wolf zijn eveneens verschrikkelijke tracks waarbij laatstgenoemde zelfs nog lijkt terug te grijpen op de Owens-albums met een misplaatste groove. Slechts afsluiter Sea Of Red beroert me nog een beetje.

Als Redeemer Of Souls een goeie productie had gehad en een beter zingende Halford, had dat album qua materiaal veel hoger gestaan dan deze wat mij betreft uitzonderlijk teleurstellende afsluiter. Heeft nog eens veel teveel songs ook. Jammer, maar de fans slikken het allemaal toch wel. Ik zet Nostradamus nog wel een keer op.

Eindstand
1. Nostradamus 5*
2. Defenders Of The Faith 4.5*
3. Sin After Sin 4.5*
4. Ram It Down 4.5*
5. Stained Class 4*
6. Sad Wings Of Destiny 4*
7. Angel Of Retribution 4*
8. Turbo 4*
9. Screaming For Vengeance 4*
10. Demolition 4*
11. Painkiller 3.5*
12. British Steel 3*
13. Rocka Rolla 3*
14. Jugulator 3*
15. Firepower 2.5*
16. Redeemer Of Souls 2.5*
17. Killing Machine 2.5*
18. Point Of Entry 2.5*
Gemiddelde: 3,61*

Echt verbazingwekkend wat voor hoge scores deze plaat krijgt. Overal hoor ik gejubel, maar dit stelt echt niets voor. Geinige dertien in een dozijn heavy metal. Tuurlijk, Halford doet het uitstekend voor een 66-jarige, maar daar houdt het bijna mee op. De productie is een stuk beter dan op Redeemer. Dan kan ik wel stoppen met de positieve punten. Ik mis K.K. Downing (en Tipton ook wel, met de wetenschap dat hij al jaren parkinson heeft). Het kan niet anders dan dat de gitaarpartijen door Faulkner geschreven zijn. Kom er vandaag achter dat hij de gitarist van Lauren Harris was. Dat zegt toch genoeg mensen? Waarom zijn we wel bij Lauren Harris zo eerlijk om te zeggen dat het niks is, maar hier niet?

Hoe verder ik luister, hoe treuriger ik ervan word. Al na drie nummers was ik er al klaar mee. Waarom vergelijken mensen dit met Painkiller? Twee albums die mijlenver van elkaar staan. Vanaf het oersaaie Traitors Gate valt het op hoe non-priest het klinkt. Judas Priest is dood. Het was een erg leuke marathon, maar het einde is een domper.

Tussenstand:
1. Sad Wings Of Destiny
2. Defenders Of The Faith
3. Sin After Sin
4. Nostradamus
5. Ram It Down
6. Angel Of Retribution
7. Stained Class
8. Screaming For Vengeance
9. Turbo
10. Painkiller
11. Rocka Rolla
12. British Steel
13. Demolition
14. Killing Machine
15. Point Of Entry
16. Firepower
17. Redeemer Of Souls
18. Jugulator

En dat voorbeeld volg ik, om daarna de twee plaatjes van KK's Priest mee te nemen, op weg naar Invincible Shield. Firepower verscheen behalve op cd als dubbelelpee met drie á vier nummers per plaatkant.

Enkele nummers gingen indertijd vooraf en die zitten in de eerste helft. Titelnummer Firepower opent met alles wat Judas Priest naar mijn smaak zo goed maakt: sterke riffs, snelle gitaarduels met soms een vleugje klassiek aandoende melodie en de sterke zang van Rob Halford. Lightning Strike is iets langzamer van hetzelfde laken een pak: pakkend bovendien. Evil Never Dies is net zo massief waarna het derde nummer dat als "single" verscheen volgt: met Never the Heroes is het weer ieeeetjes ingetogener. Maar nog altijd klinkt intense heavy metal, messcherp vastgelegd.

Daarna verlies ik wat aandacht. Niet omdat de kwaliteit van de composities minder is, maar omdat verrassingen ontbreken. Misschien is het verzadiging die ik voel bij Necromancer en Children of the Sun. Het ingetogen en korte Guardians dat als een intro overgaat in het slepende Rising from Ruins biedt echter de afwisseling die ik zocht. Mede omdat Halford met zijn stem terugschakelt en de gitaarsolo's zo fraai melodieus zijn.

Daarna gebeurt het me echter weer: de aandacht verslapt, terwijl nog steeds alles klopt. Had ik ook bij verschijnen in 2018, toen het ondanks alle lovende verhalen bij mij niet tot een überklassieker wilde uitgroeien. Het beste werk zit in mijn beleving in de eerste helft van de plaat.
Vergelijk ik dit echter met de sterke albums uit de jaren '80, dan doet het er niet voor onder. Integendeel! Geen vervelende meezingers om de hitparade te halen bijvoorbeeld. Vullertjes ontbreken, de kwaliteit is constant. Waarschijnlijk toch iets teveel (?) vlieguren van mijn kant door de jaren heen.

Nadat ik steeds ongeduldiger wacht op een sterk afwijkend nummer, iets avontuurlijkers, misschien wel een Victim of Changes, komt uiteindelijk powerballad Sea of Red. Juist de variatie in Halfords stem laat horen wat de man vermag en hetzelfde geldt voor de opbouw van het nummer met heerlijk gitaarwerk.

Indertijd verschenen met online logomaker, leuk om je naam in te noteren.