Ivo Dimchev - Sculptures (2017)

Zo aan het begin van dit stuk zou ik mezelf kunnen quoten bij een paar andere albums. Iets met een tip krijgen (in dit geval van user duvelboy), en dat degene die dat deed het perfect heeft aangevoeld.

Dit is er weer zo eentje. De laatste keer was in 2014 toen Nakhane mij getipt werd, nu is het Ivo Dimchev. Een in Londen woonachtige Bulgaar die aan art performance op het podium doet. Daar kan je je van alles bij voorstellen natuurlijk. Maar deze ietwat androgene artiest heeft niet eens veel poespas nodig om te kunnen raken. Zoek zijn live uitvoering van opener Traveling Light maar eens op. Of beter: beluister het hele live album dat vlak hiervoor verscheen.

Androgeen, breekbaar… dan kom je al snel uit bij Antony/ANOHNI. Ook Ivo is niet vies van vibrato toevoegingen in zijn zang. En als hij de hoogte in gaat kom ik al heel snel uit bij mijn andere held op dat vlak: Jamie van The Irrepressibles.

Goed, al die namen mogen inmiddels misschien weer wat minder ‘hip’ zijn, en misschien zijn velen een beetje moe geworden van alle genderneutrale toestanden in 2017; zorg er alstublieft voor dat je naar Sculptures gaat luisteren, en mocht je kaarten voor Motel Mozaique hebben, ga hem dan zeker zien in Rotterdam dit voorjaar.

Ik heb na beluistering van dit album een 'probleem'. De lijstjes zijn ingeleverd, het album van het jaar bepaald, maar wat nu er regelrecht een nieuw album binnenkomt op die positie? Ja, dan wordt het achterafwerk. Maar wat boeit het?! Albums zijn er niet voor de lijstjes. Dit is mijn nummer één over 2017. En waarom dan wel?

Sculptures is een album dat me weet te raken, dat me kan doen schudden op de bank, dat mijn muziekhart heel snel doet kloppen.
Mensen die mij hier kennen weten dan dat het theatraal is, orkestraal, en dat klopt hier helemaal. Voeg er dan wat moderne snufjes in de ANOHNI-trant aan toe, of denk een beetje aan James Blake of SEVDALIZA en je krijgt een indruk.
En hebben we het over indruk dan kan ik je zeggen dat het dat op mij gemaakt heeft. Een heel diepe indruk. Een album dat me het meest aan The Irrepressibles doet denken (voornamelijk door de falsetstem) kan alleen maar geweldig zijn.

Een emotionele rollercoaster is wat je staat te wachten als je begint aan de twaalf nummers. Je moet gevoelig zijn voor de nodige pathos, niet bang voor vibrato en kunnen zwijmelen bij breekbare liedjes en orkestrale klanken, want dat is wat Sculptures weet te bieden.

En zoals wel eerder voorgevallen op deze site: als aERo zo uit z’n dak gaat, weet dan dat het gemeend is, en weet ook dat het vaak toch wel bijzonder is mits je een beetje op één lijn zit qua smaak (jullie weten wie jullie zijn).

Fuck de jaarlijstjes. Sculptures levert in één klap een parel van heb ik jou daar op, en Ivo Dimchev is een nieuwe muzikale held waar we hopelijk nog veel van gaan horen.

Ik ben weer verliefd……

Ga het beluisteren, dank voor de tip.

Ik vindt zeker de eerste 6 nummers ijzersterk en zeer origineel met als hoogtepunt "kill" daarna zakt hij wat in waarna de laatste 2 weer erg mooi zijn. Soms hoor ik ook Tom Hickox erin. De nummers zijn lekker leeg geproduceerd waar ik erg van hou maar toch spannend en gelaagd(er gebeurd veel op de achtergrond). Die spanning mis ik wel met zijn live-plaat dus ik hoop dat hij bij Motel Mozaique niet alleen komt maar met een band. Meestal wordt daar op bezuinigd helaas, zeker bij nog onbekende artiesten. Wel grappig dat blijkt dat Antony een nieuw genre heeft ontwikkeld. Fijne tip Eric (wat is muziekmeter toch handig!), ga deze nog veel draaien!