A Perfect Circle - Eat the Elephant (2018)

En daarmee een naar openingsbeeld van de website.

Marilyn Manson blijft een productief baasje.

Ik heb TalkTalk nu al wel 6 keer achter elkaar beluisterd. Wat een geweldig nummer is dat. Bestaat er meer muziek zoals dat nummer is?

Minste nummer van dat album by far

Vinyl cover is dan toch mooier: met of zonder pruik en 2 zilveren helften voor de cirkel

Wow. Dat was even een paar rondjes wennen. APC lijkt zichzelf opnieuw uitgevonden te hebben. Had aanvankelijk twijfels, maar na een keer of 5 luisteren zet ik hem op vier sterren.

Oké, leuk minste nummer. Ik vind die wel het beste in het gehoor liggen.

Haha, wat een nare hoes.

Ik denk dat die meneer vooral een klein vitamine E tekort heeft, maar een beetje vis op z'n tijd kan ook geen kwaad inderdaad.

Heb de plaat nu meermaals geluisterd en ik kan er simpelweg geen genoeg van krijgen. Het is zeker anders dan de voorgaande, maar we zijn ondertussen ook alweer 15 jaar verder dus dat mag wel. Daarnaast heeft Eat The Elephant het voordeel dat deze, in tegenstelling tot het oudere werk, mij wel direct weet te boeien. Het is nu afwachten of deze net als de eerste twee met der tijd ook steeds beter wordt.

Een favoriet aanwijzen is ongelofelijk lastig trouwens. Elk nummer is dusdanig anders en heeft zijn eigen vibe dat ik ze eigenlijk nog te kort vind en er meer van wil horen. Iets wat ik goed merk bij The Doomed en So Long. Het contrast daartussen is zo groot terwijl ik graag meer in de stijl van The Doomed wil horen. Echter Na So Long wil ik weer meer in die stijl horen. En zo gaat het eigenlijk het hele album door.
Alleen het instrumentale intermezzo DLB had ik best kunnen missen.

Ik begin met een 4*

Dit klinkt erg goed!

DLB is het soort 'filler' dat je ook bij Tool aantreft. En vergelijkbaar met Tool gaat het opvulseltje naadloos over in een geniaal prijsnummer, in dit geval Hourglass (samen met The Doomed mijn favoriete track op dit moment). Het begin van dat nummer vind ik geweldig. Het album pakte mij dus bij de eerste gelegenheid meteen beet, maar blijkt tegelijkertijd ook een groeier. Na vijf keer let ik meer op details.

Dit album leunt vooral op dezelfde simpele akkoorden maar dat kan ik zeker hebben op dit album. Feathers!!! Beste track op het album. Daarna volgt The River en The Contrarian!

Mochten mensen de witte limited edition lp in de bestelling hebben staan, er zit een leuk detail op de tweede lp.

Na de eerste luisterbeurten krijg ik het gevoel dat dit wel eens hun beste plaat kan worden.

Hun vorige werk was mij wat te duister en vlamde niet goed. De nummers leken vooral bedoeld om onder je huid te gaan zitten, maar dit gebeurde bij mij niet.

Tot nu toe klinkt de plaat vol afwisseling en lekker gitaarwerk. Ik wacht nog even met stemmen.

Hij draait 't hele weekend hier in huis. Een echte groeiplaat. Hij word steeds beter.

Ja hier ook, heel het weekend gedraaid.

Hoedijk mag ik vragen wat er zo speciaal is aan de witte vinyl? Ik heb de reguliere vinyl versie gekocht (die was ook een pak goedkoper)... ik zie niks speciaals op discogs...

A Perfect Circle - Eat The Elephant (Vinyl, LP, Album) at Discogs

Wel raar dat hoes op z'n zij bedrukt is, als je de vinyl recht zet valt hij omver

Een plaat die mij meer en meer in z'n eigen wereld intrekt, duister, toegankelijk en vol kleine details (juist die scratches en stemvervormers op Get The Lead Out hadden echt niet gehoeven)

Vinden jullie dit niet heel erg veel van zijn band Pusicifer hebben?
Met een dikke scheut van A Perfect Circle er in...
En heeft Maynard een obsessie met Jesus?, laat hem alstublieft weer eens een nieuwe Tool gaan maken.
Maar ik vind Eat the Elephant wel intrigerend en op zich wel schoon...
gemengde gevoelens tot nu toe...

[quote]CWTAB schreef:
Hoedijk mag ik vragen wat er zo speciaal is aan de witte vinyl? Ik heb de reguliere vinyl versie gekocht (die was ook een pak goedkoper)... ik zie niks speciaals op discogs...

Get the lead out blijft hangen helemaal aan het einde van de plaat. Een soort eeuwigdurende lead out dus

Geweldige plaat dit zeg! Wat meer laid back dan de eerste twee, maar op een goede manier, De hoes is ook best aardig
feathers en the doomed zijn de prijsnummers, maar de rest blijft niet ver achter. Geen missers op deze plaat.

Het klinkt allemaal prima, maar ik mis (net zoals bij Tool) de meerwaarde van de 'filler'.

Ik heb de betekenis van DLB even opgezocht en dat blijkt te gaan om 'Lewy-body-dementie'. Maar de afkorting wordt ook wel gebruikt voor 'Don't Look Back' en 'Dumb Little Buddy'.

Torch merci!

Geen enkel nummer vind ik echt goed, wel een aantal erg slecht. Moet eerlijk zeggen dat ik er niet veel van verwacht had. Dus in die zin maakt het de verwachtingen wel waar. Te glad, jammer.

2*

Blij verrast. Hij gaat nog wel een paar keer beluisterd worden voor een definitieve score maar het klinkt goed!

Volgens mij komt die obsessie van zijn moeder vandaan. Die heeft pakweg 10,000 dagen in een rolstoel gezeten voordat ze stierf. Zijn moeder was streng gelovig maar Maynard niet. Teksten van 10,000 days, judith en bv Jimmy gaan hier allemaal over.

Deze cover op de homepagina (omdat de plaat op 1 staat in de rotatie) trek ik heel slecht, haha. Foeilelijk.

Niet helemaal geslaagde comeback; het album springt qua songmateriaal erg van de hak op de tak en is overwegend erg ingetogen en zelfs poppy. Dat had ik in ieder geval niet zien aankomen. Bepaalde tracks, zoals The Doomed en TalkTalk, zijn sterk en overwegend is het album wel de moeite waard, maar er zijn teveel vreemde eenden in de bijt, zoals het radiovriendelijke So Long, And Thanks For All The Fish en de saaie remix-achtige afsluiter Get The Lead Out. De galmende produktie is ook niet helemaal mijn ding. Al met al biedt de plaat net te weinig kwaliteit om echt indruk te maken. Zanger Maynard James Keenan zingt tenslotte beter dan ooit, maar vaak op een wijze waarop je hem eigenlijk liever niet wil horen.

Eens, Mer de Noms en ook zijn opvolger Thirteenth Step waren wat evenwichtiger van aard.
Op zich is dit best een redelijke schijf, maar de nummers pakken je niet echt in. Op de vorige twee platen stonden altijd wel een paar nummers die je bij de lurven grepen, dat is hier voor mijn gevoel veel minder het geval. Disillusioned is voor mij het beste nummer, niet geheel toevallig ook een van de meest toegankelijke songs. Pluspunten voor de productie (de galm hoort echt bij A Perfect Circle) en de altijd uitstekende zang van Keenan.

Ik sluit mij hier helemaal bij aan. De productie is mij te glad en te egaal. Nergens is er meer iets rauws te kauwen. Het is als hoog op smaak gebrachte babyvoeding. Lekker, maar na een week verlang je op zijn minst naar een krokante salade of een lekker stuk vlees.