A Perfect Circle - Eat the Elephant (2018)

Bijna 15 jaar na Thirteenth Step, levert A Perfect Circle dan eindelijk weer een volwaardig studioalbum af. En ja, Eat The Elephant was het wachten meer dan waard.

Verwacht echter geen klakkeloos vervolg op Mer De Noms en Thirteenth Step. Waar deze albums vooral gitaargedreven waren, hoor je op Eat The Elephant ook elementen uit de triphop en elektronische muziek terug. Hierbij heeft de piano ook een grote rol. Toch klinkt het nieuwe album ook wel degelijk als A Perfect Circle, zij het veel subtieler.

De opener en titelnummer start traag en minimalistisch, met zang begeleid door drums en piano. Gaandeweg worden er subtiel elementen aan de muziek toegevoegd. Ook in het navolgende Disillusioned, dat popachtig aandoet bij vlagen, heeft de piano een belangrijke rol.

Pas bij The Doomed, het vierde nummer, draait Billy Howerdel de gitaarversterker wat meer open en klinkt er een wat meer vertrouwd geluid door. Het navolgende popnummer So Long And Thanks For Alle The Fish, doet deze herkenbaarheid gelijk weer teniet. Let wel, als popmuziek altijd zo zou klinken zou ik veel vaker naar de radio luisteren.

De uitspattingen blijven ook op de rest van het album grotendeels achterwege. Eat The Elephant is vooral een (relatief) rustig en sfeervol album geworden. Met het nummer Hourglass gaat het nog even mis op het einde. Dit nummer doet op z’n best denken aan Marilyn Manson op een slechte dag. Ook het afsluitende Get The Lead Out had achterwege mogen blijven, maar ach, er blijven toch tien erg goede nummers over.

Het valt de heren Keenan en Howerdel te prijzen dat ze voor dit album niet voortborduren op succes uit het verleden. Het levert een uitermate genietbaar album op dat bij mij nog menig warme lenteavond zal opluisteren.

Mijn review zoals geplaatst op Zware Metalen.

Hij draait 't hele weekend hier in huis. Een echte groeiplaat. Hij word steeds beter.

Niet helemaal geslaagde comeback; het album springt qua songmateriaal erg van de hak op de tak en is overwegend erg ingetogen en zelfs poppy. Dat had ik in ieder geval niet zien aankomen. Bepaalde tracks, zoals The Doomed en TalkTalk, zijn sterk en overwegend is het album wel de moeite waard, maar er zijn teveel vreemde eenden in de bijt, zoals het radiovriendelijke So Long, And Thanks For All The Fish en de saaie remix-achtige afsluiter Get The Lead Out. De galmende produktie is ook niet helemaal mijn ding. Al met al biedt de plaat net te weinig kwaliteit om echt indruk te maken. Zanger Maynard James Keenan zingt tenslotte beter dan ooit, maar vaak op een wijze waarop je hem eigenlijk liever niet wil horen.

Is dit nou echt een goed album, of zitten we gewoon te lang te wachten op de nieuwe Tool.
Als ik het begin van Eat The Elephant hoor, dan neig ik al snel naar het eerste.
Rustige geluidspassages die mij doen denken aan het rustige Nine Inch Nails werk.
Maar daarbij vind ik vooral de afwisseling tussen hard en zacht geweldig tot zijn recht komen; eens kijken wat deze A Perfect Circle verder te bieden heeft.
Ergens moet de pijn en woede toch voelbaar zijn; iets wat ik bij Nine Inch Nails ervaar, maar zeker ook bij Tool.
Disillusioned overtuigt nog niet echt, het is allemaal te rustig, als ik dit soort muziek wil horen, dan pak ik wel een album van Death Cab for Cutie uit de kast.
Bij zo’n Adams Family achtige hoes, verwacht je zwaarder werk, of juist een meer Gothic gericht geheel, en ondanks dat er best wel wat spannende muziekbogen tussen verweven zitten, neemt de drang naar een nieuwe Tool alleen maar meer toe.
Alleen The Doomed heeft die gehoopte uitbarsting, maar ook daarbij lukt het niet om het hele nummer dit etiquette toe te kennen.
Hoe moet ik deze plaat verder omschrijven; ik hoe het maar op Darkwave met alternatief gereedschap.