menu

The Boxer Rebellion - Ghost Alive (2018)

mijn stem
3,78 (120)
120 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Absentee

  1. What the Fuck (4:25)
  2. Rain (5:01)
  3. Love Yourself (5:01)
  4. Fear (3:17)
  5. Here I Am (4:46)
  6. Don't Look Back (4:04)
  7. Lost Cause (3:05)
  8. Don't Ever Stop (3:46)
  9. River (4:10)
  10. Under Control (4:23)
  11. Goodnight (3:58)
totale tijdsduur: 45:56
zoeken in:
avatar van DjFrankie
4,0
Dit belooft wat, nieuwe singels zijn het beste wat ze de laatste jaren hebben uitgebracht.

avatar van blur8
5,0
Het lijkt erop dat de kritiek op het vorige album ter harte is genomen. Terug naar de basis. Back to normal.
Gewoon heeel goede rocksongs schrijven en daar zijn toevallig een kei in.

avatar van SébastienY
De schrik zit er in na de laatste miskleun, maar bovenstaande berichten zijn hoopgevend.

avatar van stoepkrijt
4,0
De songtitels Love Yourself en What the Fuck maakten me niet direct enthousiast of hoopvol (erg origineel of inspirerend vind ik ze niet), maar ik heb er goed aan gedaan de liedjes toch maar even te beluisteren. What the Fuck is echt prachtig: sfeervol en ingetogen.

De videoclips zijn trouwens ook fraai, dus ik kijk nu al uit naar een eventuele volgende single.

avatar van iHateDolphins
Op donderdag 1 maart ga ik ze live zien bij 2metersessies. Schijnt met strijkers te zijn. Ik ben benieuwd. Hun vroegere werk tot en met the cold still vind ook ik top, daarna inderdaad afgehaakt.

Dat betekent dat ik deze kans niet voorbij wilde laten gaan om ze live te zien. Daarom toch maar weer eens het e.e.a. beluisterd van ze. Zo ook de eerste singles van het nieuwe werkje en dat klinkt hoopvol

avatar van blur8
5,0
Here I Am staat online. Weer ingetogen EN hoe mooi wil je een Anthem hebben.
Op afstand de fijnste release van de week.....

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
Ken niet veel van de band maar de 4 nummers die ik hier zojuist beluister klinken erg goed, vooral het prachtige Here I Am.

avatar van blur8
5,0
Heb het album al kunnen mee nemen bij de 2Meter Sessie in Hiversum en eerste wat opvalt:
De tracklist is volledig gewijzigd. Geen idee hoe we aan bovenstaande track volgorde gekomen zijn.
De uiteindelijke volgorde op mijn exemplaar is:
1. What the Fuck
2. Rain
3. Love Yourself
4. Fear
5. Here I Am
6. Don’t Look Back
7. Lost Cause
8. Don’t Ever Stop
9. River
10. Under Control
11. Goodnight

De eerder uitgebrachte tracklist:
1.Don't Look Back
2.Don't Ever Stop
3.Fear
4.Goodnight
5.Here I Am
6.Lost Cause
7.Love Yourself
8.Rain
9.River
10.Under Control
11.What The Fuck

avatar van blur8
5,0
Het getuigd van lef om een geheel accoustisch getint album te presenteren, als radikaal antwoord op Ocean by Ocean van 2 jaar geleden. Geen Synths meer maar oor strelende String arrangementen, trompet en tokkelende gitaren geven de songs de gewenste verdieping. Nathan zingt veel in falset, en dat gaat hem heel goed af.

Er is maar 1 nummer met zwaarder aangezette drums: Don't Look Back. Meest opvallend zijn echter de bijzonder fraaie cello, viool en koper melodieën die the Boxer Rebellion een nieuw geluid geven, waarin de zang prachtig kan gedijen. Meest geslaagd daarin is Don't Ever Stop. Maar door mijn favoriet nu al te noemen doe ik de rest eigenlijk onrecht aan. Alles is even raak, met alleen zeer geslaagde tracks.

Wat een schitterend Album is het geworden, waarbij de 4 vooruitgestuurde songs alleen maar opwarmers blijken te zijn: Rain & Fear, Don’t Look Back & Don’t Ever Stop gaan daar ruim over heen.

avatar van 4addcd
4,5
Een herfstplaat maart; beetje vreemd maar wel lekker! De heren zijn er zeer in geslaagd om hun eigen kracht weer te voorschijn te halen en dat werd tijd. Ingetogen nummers met de prachtige stem van Nathan als belangrijkste wapen. Dit alles ondersteund door een over het algemeen bescheiden palet aan instrumenten. De komst van strijkers en blazers geven het geheel het gevoel alsof je een warme jas aantrekt. Het voelt direct vertrouwd. Ik moet nog even wennen aan het feit dat er geen echt vlotte pop/rocksongs op staan, maar dat gaat me vast lukken.

Al met al een uitstekende wending van de carrière die smaakt naar meer. Vocaal kan het verschil niet groter zijn, maar ik moet af en toe denken aan White Water van the Slow Show. Ook een album om van te blijven genieten. Als dit met het nieuwe TBR ook gaat gebeuren zit het meer dan snor wat mij betreft. Stem volgt!

4,5
Intens mooi concert in Utrecht afgelopen vrijdag!! Daar het nieuwe album gekocht (gesigneerd)

Het album is sindsdien op repeat geweest en ik durf het gewoon nu al een 4,5 te geven. Engelen muziek!!

avatar van chevy93
3,5
blur8 schreef:
Heb het album al kunnen mee nemen bij de 2Meter Sessie in Hiversum en eerste wat opvalt:
De tracklist is volledig gewijzigd. Geen idee hoe we aan bovenstaande track volgorde gekomen zijn.

De eerder uitgebrachte tracklist:
Ik heb wel een idee; die andere is op alfabetische volgorde.

avatar van repelstefan
3,5
Dat ik The Boxer Rebellion na Union een beetje links heb laten liggen valt ha het horen van de nieuwe singles niet goed te praten. Goodnight en met name Here I Am zijn echt heel goed.

avatar van Gringo_m
Grote koerswijziging van TBR naar een veel rustiger, acoustisch, singer songwriter geluid. Aangezien ik TBR juist goed vind met (harde) gitaar kan ik weinig met deze cd. Het zal best wel goed in elkaar zitten en Nathan is zeker goed bij stem maar het is saai. Gelukkig worden de nummers live wel opgepimpt met gitaar waardoor ze wel meer diepgang krijgen. De cd gekocht na een van de concerten afgelopen week en heeft voor mij meer waarde door de handtekeningen van de bandleden die erop staan dan de muziek... Ik zet "Live in Tenessee" nog eens op.

avatar van 4addcd
4,5
Na een bescheiden aantal draaibeurten alvast 4 sterren gegeven. Ook ik mag graag de wat meer up tempo indiepop van TBR horen, maar dat neemt niet weg dat ik van deze luisterplaat echt kan genieten. Ocean by ocean luisterde lekker weg, maar op de een of andere manier waren de heren zichzelf niet en was het allemaal te veel gepolijst. Ghost alive ademt eerlijkheid en oprechtheid uit en dat geeft een zeer behaaglijk gevoel.
Volgende keer maar wat meer gas erop...

Gringo_m schreef:
Grote koerswijziging van TBR naar een veel rustiger, acoustisch, singer songwriter geluid. Aangezien ik TBR juist goed vind met (harde) gitaar kan ik weinig met deze cd. Het zal best wel goed in elkaar zitten en Nathan is zeker goed bij stem maar het is saai. Gelukkig worden de nummers live wel opgepimpt met gitaar waardoor ze wel meer diepgang krijgen. De cd gekocht na een van de concerten afgelopen week en heeft voor mij meer waarde door de handtekeningen van de bandleden die erop staan dan de muziek... Ik zet "Live in Tenessee" nog eens op.


Heb nog niet het hele album gehoord, maar de singles vind ik op 'Here I am' na behoorlijk tegenvallen, ronduit saai zelfs. Nee, geef mij maar het geluid van de eerste drie albums.

avatar van Aiden
4,0
Ik heb de lp al in mijn bezit. Gekocht tijdens hun optreden in de maassilo in Rotterdam. Inderdaad wat rustiger dan zijn voorgangers maar op zich toch een juweeltje.

avatar van Screenager
4,0
Mooie rustige liedjes, maar nu ook nog niet meteen echt onder de indruk van de eerste 4 geloste singles. Heb op het eerste hoor Villagers dit al beter horen doen.
Here I Am vind ik wel een heel mooi nummer.

avatar van blur8
5,0
De albumversie van Love Yourself heeft een extra minuut gekregen ten opzichte van de single versie. Terecht.
De spaarzaam aanzwellende horn in Rain, Don’t Look Back & Don’t Ever Stop geven zn euforisch gevoel.
En aangezien dat Ghost Alive al lang geen favoriete tracks meer heeft, betekend dat dus.de max.

avatar van hidalgo
eindelijk is bij sommige de euro gevallen hier

4,0
Dim
The Boxer Rebellion heeft (weer) een zeer verzorgd en aangenaam album uitgebracht, deze ga ik nog wel vaker draaien dit jaar.

avatar van Screenager
4,0
Moet dan toch wat op mijn eerdere mening terugkomen. Dit is uiteindelijk wel echt een – bij wijlen zeer - mooi album geworden. Na de meer standaard pop-rock sound van Promises en Ocean By Ocean kiezen ze nu voor aan aanpak à la The Slow Show, Villagers, Radical Face en 'onze' eigen Novastar (zeker bij Under Control denk ik wel eens aan Joost Zweegers). Een semi-akoestisch album met de nadruk op mooie gitaar- en pianomelodieën aangevuld met wat strijkers en blazers en dan genieten van het wondermooie stemgeluid van Nathan Nicholson.

What The Fuck is gegroeid en blijkt nu toch een prachtige opener. Het lichtjes aanzwellen en fluitriedeltje op het einde werken wondermooi samen. Het zet de toon voor het hele album. De serene sfeer wordt 3 kwartier aangehouden en er zijn een pak hoogtepunten. Samen met Rain (vooral die laatste 2 minuten), Here I Am en Under Control zorgen zij voor het nodige kippenvel.

Love Yourself vind ik voorlopig nog steeds een wat minder nummer en was dan ook 1 van de redenen waarom ik niet meteen zodanig onder de indruk was van de eerste 3 nummers. Daar blijf ik wat op mijn honger zitten en gaat, ondanks het degelijke gitaarsolotje, zo langs me heen. Hetzelfde geldt een beetje voor Lost Cause. Degelijke songs, maar niet meteen meer dan dat.

Denk dat ik dit album nog een pak meer zou appreciëren als ze er een minuutje of 8-10 van afdoen. Dan hou je maar een kort album over, maar staat het wel vol pareltjes. Heb de indruk dat 3 kwartier misschien net iets te veel van het goede is in dit semi-akoestische genre. Schommelt daardoor wat tussen 3,5 en 4*, maar geef ze voorlopig graag het voordeel van de twijfel.
De algemene indruk is toch zeer positief. Union blijft wel mijn favoriet, maar dit album is toch een zeer mooie aanvulling op hun oerdegelijke oeuvre.

avatar van DjFrankie
4,0
Hele rustige ingetogen maar mooie series songs op dit album. Waar het met de vorige albums mis ging, gaat het hier goed.

avatar van chevy93
3,5
Muzikaal prima album. Moet wel zeggen dat de stem van Nathan toch wel erg uitgeknepen klinkt bij tijd en wijle... En tekstueel is het allemaal wel wat zijig.

Wel fijn dat ze weer eens wat nieuws proberen, want hoewel dit nog het dichtst in de buurt van The Cold Still komt, is dit toch weer een totaal ander album.

avatar van Vinck
3,5
De alternatieve rockband The Boxer Rebellion werd gevormd in 2001 in Londen. Zanger en frontman Nathan Nicholson, afkomstig uit Tennessee, verhuisde naar het Verenigd Koninkrijk na de dood van zijn moeder en leerde daar de overige bandleden Andrew Smith, Adam Harrison en Piers Hewitt kennen. In juni 2003 mocht de band optreden op het befaamde Glastonbury Festival als opener voor Keane. In 2005 kwam hun debuutplaat ‘Exits’ uit: een album vol snedige indierock dat elementen van Radiohead, The Killers, Coldplay en Keane in zich droeg maar toch een eigen smoel had. Ook bands uit de hoogtijdagen van de Britpop waren in het oudere werk nooit veraf. The Boxer Rebellion bereikte voor mij een artistiek hoogtepunt met het album ‘The Cold Still’ uit 2011. De songs waren stuk voor stuk ijzersterk en lieten een geheel eigen geluid horen, met de zang van Nicholson als grote troef. Het album werd prompt tot mijn favorieten van het decennium gebombardeerd, maar vervolgens verloor ik de band een beetje uit het oog. In 2013 liet opvolger ‘Promises’ een commerciëler, gepolijst geluid horen en de leadsingle ‘Diamonds’ werd zelfs een bescheiden hitje. Een deel van de fanbase was echter niet opgezet met de langzame maar zekere verdwijning van het geluid van weleer. Zelf vind ik ‘Promises’ een degelijke plaat waar een aangenaam lentebriesje door de productie lijkt te blazen, wat de songs een soms hemelse bijklank geeft. Als geheel overtuigt de plaat echter minder dan zijn voorganger, en het frisse lentebriesje waait soms iets te hard, wat de nummers dan weer niet ten goede komt. Voor ‘Oceans By Oceans’ uit 2016 werd er overgegaan van de lente naar de zomer. Meer synthklanken deden hun intrede, en voor sommigen begon The Boxer Rebellion nu wel heel erg luchtig te klinken. Over het algemeen vind ik dat wel meevallen, zeker vergeleken met bands die ‘full commercial’ en beyond zijn gegaan (‘Mylo Xyloto’ van Coldplay bvb). Toch nam de band de commentaar van hun fans ter harte. Het laatste album, ‘Ghost Alive’, is derhalve een semi-akoestische plaat geworden met intiemere songs. Of dit goed uitpakt komt u hieronder te weten!

Single ‘What The Fuck’ opent het album met een merkwaardige titel en, belangrijker, met een erg goed lied. De muzikale omlijsting van de band vormt de gedroomde biotoop voor Nicholsons engelachtige zang. De sfeer is ingetogen en de song krijgt ruimte om te ademen met een eenvoudig arrangement: sobere akoestische gitaar, smaakvolle percussie en hier en daar een perfect afgemeten dosis strijkers. Tekstueel is alles hier prima. Erg knappe opener!

‘Rain’ gaat weer mooi akoestisch van start en bloeit open tot een zacht nummer met een rijke, zalvende klank. Er had misschien een minuutje afgetrimd kunnen worden, maar dat stoort op dit punt in het album niet echt.

‘Love Yourself’ is op geen enkele manier verwant aan het gelijknamige monsterhit van Justin Bieber. We horen hier een fijn klankenpallet ondersteund door subtiele synths en een solide ritmesectie. Nicholson is zeer goed bij stem en tilt alle nummers tot nu toe met gemak naar een respectabel niveau. Hier en daar is er ook nog een knap gitaarlijntje te bespeuren.

In ‘Fear’ zoekt Nicholson de hogere regionen op met een knappe falsettostem. Dit werkte op vorige platen vaak erg goed en dat is ook nu niet anders. Wel kabbelt het allemaal iets te traag voort naar mijn smaak. Muzikaal gebeurt er te weinig om me echt te overtuigen, dus reken ik het nummer niet tot mijn favorieten.

‘Here I Am’ heeft, zoals sommigen al opgemerkt hebben, een anthem-achtige kwaliteit en behoort tot de beste nummers van de plaat en wellicht ook van alles wat de band ooit heeft uitgebracht. Zo overtuigend en diep klonken deze heren al even niet meer. Een emotionele topper met ongelooflijk sterke vocalen.

“A drop in the ocean,
Moved in slow motion
And it hit me out of the blue
I follow blindly, however unlikely
That I’d find you, I’d find you,
I just knew
Here I am
I lost you once
I won’t lose you again”


Volgende track ‘Don’t Look Back’ doet de luisteraar even opveren met een stevigere drumpartij, wat contrasteert met het breekbare ‘Here I Am’. We krijgen hier weer een degelijk nummer voorgeschoteld met genoeg dynamiek, wat wel nodig was na de rustig voortkabbelende eerst helft van het album.

Op nummer 7, ‘Lost Cause’, wordt er weer leuk getokkeld op de gitaar. Toch wijkt het nummer qua sound af van de andere fragiele nummers. Qua percussie gebeurt er niets, wat me doet vermoeden dat Piers Hewitt zich bij momenten toch wel verveeld moet hebben tijdens de opnames van deze breekbare, verstilde songs. Ik verveel me echter nog niet met deze plaat, en dat blijft natuurlijk het belangrijkste.

‘Don’t Ever Stop’ luistert makkelijk weg met repetitieve, catchy zang en een sober arrangement. Waar de plaat mijn aandacht nog kon vasthouden op het vorige nummer, beginnen mijn gedachten hier wat af te dwalen. Een volgend zwak puntje van het album wordt onthuld.

‘River’ is een knap, rustig lied. De tekst is mooi en hoopvol met eenvoudige doch doeltreffende beeldspraak. Vooral in het refrein krijg ik sterke positieve vibes over me heen. Leuk om zo naar het einde van het album te gaan.

“And I used to sit by the river
Hoping one day it would lead me to the sea
And I used to sit by the river
Knowing one day it would lead me to my dreams”


‘Under Control’ is een prima nummer maar het biedt jammer genoeg te weinig variatie op de voorgaande nummers om indruk te maken. Veel meer kan ik hier ook niet over zeggen. De grootste pech die het nummer heeft is dat het op nummer 11 pas voorbijkomt. Het nummer is perfect inwisselbaar met bijvoorbeeld nummer 4, ‘Fear’.

‘Goodnight’ is, u raadt het al: een fragiele, intieme afsluiter. Mooi hoor, maar op dit punt heb ik het wel gehad met de emotionele singer-songwriter die in zijn slaapkamer de pijn van zich afzingt. Want zo klinkt ‘Ghost Alive’ wel grotendeels: Nathan Nicholson als een soort Damien Rice of Novastar die door zijn band subtiel begeleid wordt. Een Nick Drake bijvoorbeeld wist ook al dat intimiteit en breekbaarheid niet te lang mogen duren: zijn meesterwerk ‘Pink Moon’ telt slechts 27 minuten. Ik wil echter ook niet te negatief worden, op zich zijn de nummers individueel zeer knap.

Concluderend stel ik dat ‘Ghost Alive’ een erg mooi album is geworden. Een welkome afwisseling met het gladde, commerciëlere geluid van de vorige twee albums. Een switch naar de akoestische sound die hier wordt gepresenteerd was geen slecht idee, maar als geheel weet ‘Ghost Alive’ net iets te weinig te boeien om potten te breken. Ook mis ik soms het bandgeluid, zoals ik reeds eerder aangaf. Er is sprake van enkele geweldige uitschieters (‘What The Fuck’, ‘Here I Am’). Deze leggen de lat echter zodanig hoog dat de overige nummers niet altijd de nodige impact kunnen maken. Toch zijn alle nummers individueel sterk genoeg om tot een mooi cijfer te komen.

Deze review is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op Facebook

avatar van blur8
5,0
Vinck schreef:
‘Rain’ gaat weer mooi akoestisch van start en bloeit open tot een zacht nummer met een rijke, zalvende klank. Er had misschien een minuutje afgetrimd kunnen worden, maar dat stoort op dit punt in het album niet echt.

Deze zuinige beschrijving van de beste track van Ghost Alive toont mij aan dat deze luisteraar er weinig van begrepen heeft. De minimale start en de groei naar het magistraal klinkende koper had probleemloos langer mogen duren.

Ik kende de aanleiding van Nathan's verhuizing van Tennessee naar London niet. In dat kader is het wellicht zinvol de aanleiding van de recente muzikale koerswijziging te melden. Ghost Alive was oorspronkelijk een rock album en was zo goed als af, toen de vader van Nathan overleed. Dat bracht het besef dat er een andere sfeer nodig was. Degene die het meest heeft bijgedragen aan de subtiele sound met akoestische gitaren, strings en koper is de nieuwe gitarist Andrew Smith. Hij tekent voor de instrumentale arrangementen. Drummer en bassist hebben zich in dienst gesteld van de de groepssound op voorwaarde dat het 'nieuwe' geluid zich niet doorzet op het podium. Sterker nog: het live geluid is nog nooit zo stevig geweest en de verwachting is ook dat dit album een eenmalig uitstapje is.

avatar van Vinck
3,5
blur8, sorry dat ik je favoriete track van het album oneer heb aangedaan door deze te onderbelichten en een inkorting van de speelduur te suggereren. Ik hoor (op dit moment) gewoon niet in het nummer wat jou wel zo raakt. Er zijn genoeg andere nummers op de plaat die meteen beter binnenkwamen en ik tot mijn favorieten reken. Jammer dat je meteen moet concluderen dat ik er weinig van begrepen heb. Dit soort dingen zijn toch erg persoonlijk, lijkt me.

De info over Nathans vader die overleed voor het voltooien van de plaat ben ik nergens tegengekomen. Met deze achtergrondinformatie zal het album wellicht nog meer diepgang krijgen bij volgende luisterbeurten. Mag ik vragen waar je deze info hebt gevonden?

avatar van blur8
5,0
Van Nathan & Andrew zelf bij de 2meter sessie in Hilversum, waar ze uitgebreid vertelde over het (moeilijke) wordingsproces van het nieuwe album.
Nog meer achtergrond info: De viool is ingespeeld door de violiste die ook samenwerkt met Conor O'Brien (the Villagers) en het koperwerk komt van dezelfde die ook spelen op het laatste album van Bear's Den.

Link:
The Boxer Rebellion talk about their new record 2 Meter Sessions interview

avatar van Monsieur'
blur8 schreef:
(quote)

Deze zuinige beschrijving van de beste track van Ghost Alive toont mij aan dat deze luisteraar er weinig van begrepen heeft.


Last van pretenties?

Ik ken The Boxer Rebellion eigenlijk pas van het prachtige album The cold still.
Eeen heerlijk album vond ik dat.

Opvolger promises raakte me niet en ik vond dat net zoals zoveel groepen men op de "commerciële" tour gingen.
De cd erna heb ik dus ook niet eens beluisterd.

Dan nu dit album.
Na de berichten hier gelezen te hebben werd ik nieuwsgierig en heb ik de nummers die op you tube te vinden waren beluisterd en ik vind het weer ouderwets prachtig.

Was dus ook van plan om meteen zodra de cd uit kwam deze in huis te halen.
En daar wringt hem nu het schoentje .....

Is de cd in Nederland uitgesteld of zo ?
Ik kan hem nergens vinden.
Geen Bol.com, geen cdwow ...
Nergens te koop.

Weet iemand hier iets meer over ?

Gast
geplaatst: vandaag om 18:03 uur

geplaatst: vandaag om 18:03 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.