The Boxer Rebellion - Ghost Alive (2018)

Het getuigd van lef om een geheel accoustisch getint album te presenteren, als radikaal antwoord op Ocean by Ocean van 2 jaar geleden. Geen Synths meer maar oor strelende String arrangementen, trompet en tokkelende gitaren geven de songs de gewenste verdieping. Nathan zingt veel in falset, en dat gaat hem heel goed af.

Er is maar 1 nummer met zwaarder aangezette drums: Don't Look Back. Meest opvallend zijn echter de bijzonder fraaie cello, viool en koper melodieën die the Boxer Rebellion een nieuw geluid geven, waarin de zang prachtig kan gedijen. Meest geslaagd daarin is Don't Ever Stop. Maar door mijn favoriet nu al te noemen doe ik de rest eigenlijk onrecht aan. Alles is even raak, met alleen zeer geslaagde tracks.

Wat een schitterend Album is het geworden, waarbij de 4 vooruitgestuurde songs alleen maar opwarmers blijken te zijn: Rain & Fear, Don’t Look Back & Don’t Ever Stop gaan daar ruim over heen.

Na een bescheiden aantal draaibeurten alvast 4 sterren gegeven. Ook ik mag graag de wat meer up tempo indiepop van TBR horen, maar dat neemt niet weg dat ik van deze luisterplaat echt kan genieten. Ocean by ocean luisterde lekker weg, maar op de een of andere manier waren de heren zichzelf niet en was het allemaal te veel gepolijst. Ghost alive ademt eerlijkheid en oprechtheid uit en dat geeft een zeer behaaglijk gevoel.
Volgende keer maar wat meer gas erop...

Moet dan toch wat op mijn eerdere mening terugkomen. Dit is uiteindelijk wel echt een – bij wijlen zeer - mooi album geworden. Na de meer standaard pop-rock sound van Promises en Ocean By Ocean kiezen ze nu voor aan aanpak à la The Slow Show, Villagers, Radical Face en 'onze' eigen Novastar (zeker bij Under Control denk ik wel eens aan Joost Zweegers). Een semi-akoestisch album met de nadruk op mooie gitaar- en pianomelodieën aangevuld met wat strijkers en blazers en dan genieten van het wondermooie stemgeluid van Nathan Nicholson.

What The Fuck is gegroeid en blijkt nu toch een prachtige opener. Het lichtjes aanzwellen en fluitriedeltje op het einde werken wondermooi samen. Het zet de toon voor het hele album. De serene sfeer wordt 3 kwartier aangehouden en er zijn een pak hoogtepunten. Samen met Rain (vooral die laatste 2 minuten), Here I Am en Under Control zorgen zij voor het nodige kippenvel.

Love Yourself vind ik voorlopig nog steeds een wat minder nummer en was dan ook 1 van de redenen waarom ik niet meteen zodanig onder de indruk was van de eerste 3 nummers. Daar blijf ik wat op mijn honger zitten en gaat, ondanks het degelijke gitaarsolotje, zo langs me heen. Hetzelfde geldt een beetje voor Lost Cause. Degelijke songs, maar niet meteen meer dan dat.

Denk dat ik dit album nog een pak meer zou appreciëren als ze er een minuutje of 8-10 van afdoen. Dan hou je maar een kort album over, maar staat het wel vol pareltjes. Heb de indruk dat 3 kwartier misschien net iets te veel van het goede is in dit semi-akoestische genre. Schommelt daardoor wat tussen 3,5 en 4*, maar geef ze voorlopig graag het voordeel van de twijfel.
De algemene indruk is toch zeer positief. Union blijft wel mijn favoriet, maar dit album is toch een zeer mooie aanvulling op hun oerdegelijke oeuvre.

De alternatieve rockband The Boxer Rebellion werd gevormd in 2001 in Londen. Zanger en frontman Nathan Nicholson, afkomstig uit Tennessee, verhuisde naar het Verenigd Koninkrijk na de dood van zijn moeder en leerde daar de overige bandleden Andrew Smith, Adam Harrison en Piers Hewitt kennen. In juni 2003 mocht de band optreden op het befaamde Glastonbury Festival als opener voor Keane. In 2005 kwam hun debuutplaat ‘Exits’ uit: een album vol snedige indierock dat elementen van Radiohead, The Killers, Coldplay en Keane in zich droeg maar toch een eigen smoel had. Ook bands uit de hoogtijdagen van de Britpop waren in het oudere werk nooit veraf. The Boxer Rebellion bereikte voor mij een artistiek hoogtepunt met het album ‘The Cold Still’ uit 2011. De songs waren stuk voor stuk ijzersterk en lieten een geheel eigen geluid horen, met de zang van Nicholson als grote troef. Het album werd prompt tot mijn favorieten van het decennium gebombardeerd, maar vervolgens verloor ik de band een beetje uit het oog. In 2013 liet opvolger ‘Promises’ een commerciëler, gepolijst geluid horen en de leadsingle ‘Diamonds’ werd zelfs een bescheiden hitje. Een deel van de fanbase was echter niet opgezet met de langzame maar zekere verdwijning van het geluid van weleer. Zelf vind ik ‘Promises’ een degelijke plaat waar een aangenaam lentebriesje door de productie lijkt te blazen, wat de songs een soms hemelse bijklank geeft. Als geheel overtuigt de plaat echter minder dan zijn voorganger, en het frisse lentebriesje waait soms iets te hard, wat de nummers dan weer niet ten goede komt. Voor ‘Oceans By Oceans’ uit 2016 werd er overgegaan van de lente naar de zomer. Meer synthklanken deden hun intrede, en voor sommigen begon The Boxer Rebellion nu wel heel erg luchtig te klinken. Over het algemeen vind ik dat wel meevallen, zeker vergeleken met bands die ‘full commercial’ en beyond zijn gegaan (‘Mylo Xyloto’ van Coldplay bvb). Toch nam de band de commentaar van hun fans ter harte. Het laatste album, ‘Ghost Alive’, is derhalve een semi-akoestische plaat geworden met intiemere songs. Of dit goed uitpakt komt u hieronder te weten!

Single ‘What The Fuck’ opent het album met een merkwaardige titel en, belangrijker, met een erg goed lied. De muzikale omlijsting van de band vormt de gedroomde biotoop voor Nicholsons engelachtige zang. De sfeer is ingetogen en de song krijgt ruimte om te ademen met een eenvoudig arrangement: sobere akoestische gitaar, smaakvolle percussie en hier en daar een perfect afgemeten dosis strijkers. Tekstueel is alles hier prima. Erg knappe opener!

‘Rain’ gaat weer mooi akoestisch van start en bloeit open tot een zacht nummer met een rijke, zalvende klank. Er had misschien een minuutje afgetrimd kunnen worden, maar dat stoort op dit punt in het album niet echt.

‘Love Yourself’ is op geen enkele manier verwant aan het gelijknamige monsterhit van Justin Bieber. We horen hier een fijn klankenpallet ondersteund door subtiele synths en een solide ritmesectie. Nicholson is zeer goed bij stem en tilt alle nummers tot nu toe met gemak naar een respectabel niveau. Hier en daar is er ook nog een knap gitaarlijntje te bespeuren.

In ‘Fear’ zoekt Nicholson de hogere regionen op met een knappe falsettostem. Dit werkte op vorige platen vaak erg goed en dat is ook nu niet anders. Wel kabbelt het allemaal iets te traag voort naar mijn smaak. Muzikaal gebeurt er te weinig om me echt te overtuigen, dus reken ik het nummer niet tot mijn favorieten.

‘Here I Am’ heeft, zoals sommigen al opgemerkt hebben, een anthem-achtige kwaliteit en behoort tot de beste nummers van de plaat en wellicht ook van alles wat de band ooit heeft uitgebracht. Zo overtuigend en diep klonken deze heren al even niet meer. Een emotionele topper met ongelooflijk sterke vocalen.

“A drop in the ocean,
Moved in slow motion
And it hit me out of the blue
I follow blindly, however unlikely
That I’d find you, I’d find you,
I just knew
Here I am
I lost you once
I won’t lose you again”

Volgende track ‘Don’t Look Back’ doet de luisteraar even opveren met een stevigere drumpartij, wat contrasteert met het breekbare ‘Here I Am’. We krijgen hier weer een degelijk nummer voorgeschoteld met genoeg dynamiek, wat wel nodig was na de rustig voortkabbelende eerst helft van het album.

Op nummer 7, ‘Lost Cause’, wordt er weer leuk getokkeld op de gitaar. Toch wijkt het nummer qua sound af van de andere fragiele nummers. Qua percussie gebeurt er niets, wat me doet vermoeden dat Piers Hewitt zich bij momenten toch wel verveeld moet hebben tijdens de opnames van deze breekbare, verstilde songs. Ik verveel me echter nog niet met deze plaat, en dat blijft natuurlijk het belangrijkste.

‘Don’t Ever Stop’ luistert makkelijk weg met repetitieve, catchy zang en een sober arrangement. Waar de plaat mijn aandacht nog kon vasthouden op het vorige nummer, beginnen mijn gedachten hier wat af te dwalen. Een volgend zwak puntje van het album wordt onthuld.

‘River’ is een knap, rustig lied. De tekst is mooi en hoopvol met eenvoudige doch doeltreffende beeldspraak. Vooral in het refrein krijg ik sterke positieve vibes over me heen. Leuk om zo naar het einde van het album te gaan.

“And I used to sit by the river
Hoping one day it would lead me to the sea
And I used to sit by the river
Knowing one day it would lead me to my dreams”

‘Under Control’ is een prima nummer maar het biedt jammer genoeg te weinig variatie op de voorgaande nummers om indruk te maken. Veel meer kan ik hier ook niet over zeggen. De grootste pech die het nummer heeft is dat het op nummer 11 pas voorbijkomt. Het nummer is perfect inwisselbaar met bijvoorbeeld nummer 4, ‘Fear’.

‘Goodnight’ is, u raadt het al: een fragiele, intieme afsluiter. Mooi hoor, maar op dit punt heb ik het wel gehad met de emotionele singer-songwriter die in zijn slaapkamer de pijn van zich afzingt. Want zo klinkt ‘Ghost Alive’ wel grotendeels: Nathan Nicholson als een soort Damien Rice of Novastar die door zijn band subtiel begeleid wordt. Een Nick Drake bijvoorbeeld wist ook al dat intimiteit en breekbaarheid niet te lang mogen duren: zijn meesterwerk ‘Pink Moon’ telt slechts 27 minuten. Ik wil echter ook niet te negatief worden, op zich zijn de nummers individueel zeer knap.

Concluderend stel ik dat ‘Ghost Alive’ een erg mooi album is geworden. Een welkome afwisseling met het gladde, commerciëlere geluid van de vorige twee albums. Een switch naar de akoestische sound die hier wordt gepresenteerd was geen slecht idee, maar als geheel weet ‘Ghost Alive’ net iets te weinig te boeien om potten te breken. Ook mis ik soms het bandgeluid, zoals ik reeds eerder aangaf. Er is sprake van enkele geweldige uitschieters (‘What The Fuck’, ‘Here I Am’). Deze leggen de lat echter zodanig hoog dat de overige nummers niet altijd de nodige impact kunnen maken. Toch zijn alle nummers individueel sterk genoeg om tot een mooi cijfer te komen.

Deze review is afkomstig van mijn muziekblog Pop-Pourri , ook terug te vinden op Facebook

Ik kan hier af en toe ook wel erg van genieten,Ghost alive is een aardig album dat wel heel erg leunt op sfeer,tenminste dat vind ik,dus je moet er wel echt voor in de stemming zijn.De nummers zitten degelijk in elkaar en ook de zang is best mooi.Alleen in het nummer Here I am wordt het me allemaal wat te kriegelig en haak ik af.
Verder ken ik the Boxer rebellion niet zo goed maar in het intieme en behaaglijke pop genre vind ik het zeker een sterke band,al vond ik het andere album wat ik van hen ken (the Cold still) net iets sterker.
Ghost alive blijft bij nu mij ergens tussen drie en drie en een halve ster hangen en ik zal het in de toekomst best wel blijven draaien,dus misschien zit er nog rek in.

Prachtig, dit album ontroerd me. Vooral Here I am.
Vraag me niet waarom soms komt iets gewoon binnen.