Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)

Deze plaat is zeker niet slecht maar het debuut is gewoon veel beter.
Het is "rauwer", inderdaad frisser, en sneller. Ik zou het debuut eens proberen.

Toch veel liever dit album (en opvolger Humbug) dan het debuut. Dit is duidelijk gevarieerder en beter uitgebalanceerd en Alex Turner zingt hier ook merkelijk beter. Het debuut klinkt inderdaad rauwer maar lijkt mij haastig in elkaar gestoken.

Haastig in elkaar gestoken.
Wat dacht je van de stilte in de opener en dat dan opeens de song weer begint of de textuur van Perhaps Vampires Is a Bit Strong But... en natuurlijk de schitterende teksten en aanstekelijke rifjes.
Dat steek je allemaal niet zo snel in elkaar.

Ik vind "veel beter" wel een beetje overdreven hoor!

Ze zijn allebei super, maar ik kan me niet voorstellen dat iemand die niet enthousiast is over dit album, ineens superenthousiast zou zijn over het eerste.

Zeker niet voor iemand die zichzelf "opa" noemt, want de teksten van het eerste album zijn nou niet bepaald de teksten die passen bij een "opa"...

Btw, dit album is toch veel "rauwer" dan het eerste? Of wat is jouw definitie van rauw?

Wat is Do Me A Favour toch een briljant nummer! Het is verreweg de beste break-up song die ik ken. Daarom zal ik eens proberen uit te leggen wat ik nou zo goed vind aan dit nummer.

Ten eerste heeft dit nummer een geweldig mooie opbouw. Het eerste couplet is nog heel rustig. Je hoort de zachte drums met een simpel gitaarriffje op de achtergrond. Na dit couplet komt er een gitaar bij en daardoor klinkt het tweede couplet al wat steviger. De sombere sfeer van het nummer wordt al duidelijk hoorbaar.
Na het 'do me a favour'-stukje (wat we een refrein zouden kunnen noemen, maar dat niet echt is, omdat het niet meer herhaald wordt) keert de rust weer terug. Bijna alle muziek sterft even weg om de tekst van het volgende couplet extra goed te benadrukken. Want dit stukje tekst is nogal treurig en emotioneel en geeft eiugenlijk de essentie van het hele nummer weer. Goed opletten dus!
Vanaf 'curiosity becomes a heavy load' komen de twee gitaren weer terug. En dan barst het onheil los! Er wordt heerlijk gerockt, zoals we dat van de Monkeys kennen. Dat doen ze mede om het laatste stuk songtekst wat extra kracht bij te zetten. Want zeg nou eerlijk: wat is een break-up liedje zonder een krachtige tekst? Inderdaad: een standaard break-up song. En van standaardliedjes moeten de Arctic Monkeys niets hebben.

Wat ik ook een sterk punt van dit nummer vind is de afwijkende structuur. Daarmee bedoel ik een opbouw die afwijkt van het standaard couplet-refrein-couplet-bridge-refrein. Eigenlijk bestaat dit nummer uit zes verschillende coupletten, in zes verschillende vormen. Er zit zelfs niet eens een duidelijk refrein in! Van de ene kant is dat fijn omdat het voor veel afwisseling en weinig herhaling zorgt, maar het kan ook averechts werken. Zonder een duidelijke structuur kan een nummer stuurloos worden en chaotisch op de luisteraar overkomen. Gelukkig trapt Do Me A Favour niet in die val, omdat de afwisseling tussen hard en zacht spel (zoals ik in de vorige alinea heb uitgewerkt) het nummer goed op de rails weet te houden en de aandacht van de luisteraar continu weet vast te houden.

En dan is er nog die fantastische tekst! Voor de mensen die de tekst van dit nummer niet kennen: het gaat over een man en vrouw die hun relatie beëindigen. Meer is het eigenlijk niet. Op zich is dat een goed onderwerp, maar de kunst is om dat onderwerp te verpakken in een goede songtrekst. En laat Alex Turner daar nou toevallig erg goed in zijn. Er zijn natuurlijk heel veel schrijvers die degelijke teksten kunnen schrijven, maar de toegevoegde waarde van Turner zit hem in zijn creativiteit. Hij bedenkt zinnen en metaforen die anderen nooit zouden kunnen bedenken, hij gebruikt moeilijke woorden die anderen nooit in een songtekst ingepast krijgen en hij weet vaak een bepaald soort humor in zijn teksten te stoppen.
De eerste zin van Do Me A Favour vind ik meteen een typsche Alex Turner-zin: Well the morning was complete. Wat een enorme bak cynisme zit er in die zin verborgen! Ook een zin als Do me a favour and break my nose vind ik erg sterk. Deze zin weet, ondanks zijn serieuze aard, toch een glimlachje op mijn gezicht te toveren en dat vind ik knap.
Maar deze songtekst heeft meer dan alleen een paar leuke, treffende zinnen. Deze frase vind ik bijvoorbeeld prachtig:
En nu ik toch zo lekker bezig ben met het strooien met songteksten kunnen de laatste regels van dit nummer er ook nog wel bij. De muziek is harder en krachtiger dan het tijdens het hele nummer is gweweest en de spanning is duidelijk voelbaar. Dan komt deze tekst:
Een ander voordeel aan de teksten vind ik dat ze gezongen worden door Alex Turner. Hij heeft naar mijn mening een geweldige stem en dat voegt zeker iets toe aan het nummer. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor zijn accent.

En tot slot: Het klinkt ook nog eens heel lekker! Wat wil een mens nog meer?

Ik ben het helemaal met je eens stoepkrijt. Het is zelfs mijn favoriete nummer van de Monkeys.

Mijn favoriet is het niet, maar Do Me A Favour zou zeker in mijn top-10 van Arctic Monkeys songs voorkomen (als ik die zou maken). Al zou hij van dit album waarschijnlijk wel één nummer voor zich moeten dulden: 505.

Dan wachten we met z'n allen tot je ook zo'n mooi verhaal kunt vertellen over inderdaad het mooiste nummer van dit album!!

Maar Do Me a Favour is ook geweldig!!

Mooi eerbetoon aan dat nummer, stoepkrijt. Alex Turner is inderdaad een zeer genietbare en bij vlagen geniale schrijver. Over 505 kan je eigenlijk net gewoon hetzelfde schrijven, elke zin bevat ook daar dat typische Turner's sarcastische kantje. Typisch Monkeys, het juiste taal/woord gebruik van Alex Turner geeft de meerwaarde aan hun muziek. Meestal gaat mijn voorkeur uit naar muziek die meer op sfeer bouwt, maar bij een Monkeys (of LSP) nummer verschijnt er niet zelden een glimlach. Hij heeft het gewoon. Mike Skinner van The Streets heeft dat ook. Twee bepalende Britse artiesten voor deze generatie. Mensen waarvoor je nog eens kan gaan zitten om naar hen te luisteren.

Brianstorm is een vette knaller, prima opening. Nog maar twee keer beluisterd maar ik vind het wel al een goede plaat!

Persoonlijk vind ik dit album sterker dan het debuut, het klinkt zeer goed. Favorieten zijn 'Brianstorm', 'Do Me a Favour', 'This House Is a Circus' en 'Old Yellow Bricks'.

Toch vind ik deze plaat en heel stuk beter dan hun eerste plaat..

Totaal mee eens, maar toch zijn het twee zeer verschillende platen voor mijn gevoel. Alleen kan ik dat gevoel niet in woorden verbuigen waarom ik dat zo vind.

Voor mij is dit tevens ook het beste albums wat ze gemaakt hebben. Vele malen sterker dan Humbug en Suck It And See. Veel meer diepgang, en ook weer een typisch beginnummer en eindnummer, waardoor ik een album veel meer ga waarderen. Wat ik helaas bij veel albums te weinig tegenkom.

Waarom staat er onder 505 "met Miles Kane"? Wat is zijn inbreng?

Mee de lyrics en gitaar verzorgd dacht ik? Weet het nu wel helemaal niet zeker.

Kijk hier maar even.

Favourite Worst Nightmare - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Goede stampende poprock en een lekker album om naar te luisteren, beter als hun laatste vrucht die toch de jeugdige onbezonnenheid wat heeft verloren.

Onbegrijpelijk dat Fluorescent Adolescent de meeste stemmen heeft als favoriete nummer.... Wat mij betreft toch echt het minste nummer van dit album! Veel te veel pop!

Het hele stuk van nummer 7 t/m nummer 12, of beter gezegd nummer 505, is echt zo superfantastischgeweldig! Alleen al op basis van dit deel zou ik dit album graag 6 sterren willen geven!

Ik heb hem maar weer eens opgezet, want ik had wel wat energie drie dringend weg moest. En als mijn geheugen me niet in de steek laat, is dit wel één van de hardste albums die Arctic Monkeys uitgebracht heeft. Het debuut klinkt ook hard, maar in vergelijking met dit album klinkt het debuut nog wel wat gelimiteerd. Na dit album begon Arctic Monkeys te veranderen en ruilde ze deze sound in voor een sound die meer de tekst naar voren liet komen in de plaats van het geluid.

Ik denk dat een vier en een half een perfecte score is voor dit album. Tijdens het luisteren twijfelde ik of ik dit album een vijf zou geven, maar dit album is absoluut geen klassieker. Het klinkt heel goed, maar het verdient het label klassieker niet.

Voor mij verdient dit album wel het label klassieker ... meer dan het debuut.

Klassieker for life!

Heerlijk! Echt lekker!
Wie dit album nog nooit heeft geluisterd, mist echt wat!
En.. aanrader: 505, heerlijk nummer met ook nog een lekkere gitaarsolo van Miles Kane! (jep, beter kan niet.)

Fluorescent Adolescent is inderdaad poppy, maar c'mon, elk rammelplaatje heeft z'n hitjes nodig. Op hun debuut had ik zelf Fake Tales Of San Fransisco weggelaten bijvoorbeeld, of Mardy Bum.

Daar heb je gelijk in. Ik vind het ook zeker niet bij de beste nummers van dit album horen, maar dit is wel een van de nummers geweest waarmee ik deze band heb leren kennen. Zo is dit nummer toch nog ergens goed voor

Jij durft! Fake Tales kan ik nog enigszins inkomen, maar Mardy Bum? Dat nummer is pure genialiteit. Maar goed, dat heeft natuurlijk niks met dit album te maken

505 best Monkey-nummer ever! Misschien niet mijn meest gedraaide, maar dat nummer is af, compleet, geniaal! (my humble opinion!) Overall, vind ik dit album minder dan Humbug en Whatever People Say I Am... maar nog steeds goed!

505 is zeker een geweldig nummer, maar de wat hardere nummers vind ik toch beter. Still take you home, Brianstorm, Fake tales of san francisco, from the ritz to the rubble... hmm heerlijk!

Hun volgend album word trouwens wat meer van die hardere nummers hebben alex turner en Matt helders al gezegd in een interview! kijk er al naar uit

By far hun beste album. De pen van Turner is hier scherper en gevatter dan ooit. De snedige songs sluiten hierbij goed aan, al blijft de kern van The Monkeys de teksten van Alex Turner. Zijn schrijfstijl sluit perfect aan bij de rake observaties van Mike Skinner. De sound is een stuk rijker in vergelijking tot hun debuut (luister maar naar If You Were There, Beware). Het cynisme van Morrissey is soms niet ver weg. Dit album bevat ook hun beste songs : Do Me A Favour, Fluorescent Adolescent en hun ultieme werkje 505.

Jammer dat het mer andere albums minder klinkt, vind ze allen een stuk minder dan deze, al blijf ik fan van Alex Turner. Zijn tweede beste werk vind ik het album van TLSP (met Miles Kane).

Geweldig album van AM. Fractie beter dan het debuut door de variatie. Debuut leunt teveel op de mooie riffjes en bassloopjes terwijl bij FWN ook de melodie sterk aanwezig is.
Hier ook 505 de absolute uitschieter.
Overigens maken de AM (tot nu toe altijd) goedgewaardeerde albums, evenals Placebo bijvoorbeeld, maar dit terzijde.

Arctic Monkeys schieten wederom in de roos met hun tweede plaat "Favourite Worst Nightmare". Deze plaat staat weer bol van aanstekelijke, verrassende, originele en slim in elkaar stekende songs. De Arctic Monkeys kiezen niet voor het standaard concept, maar hun songs zitten vol met niet alledaagse hooks en breaks. Daarnaast zijn de teksten van Alex Turner venijnig, sarcastisch, doordacht, maar vooral heel slim en origineel. Je zou het bijna een vorm van moderne poëzie kunnen noemen. Ook is "Favourite Worst Nightmare" weer bijzonder energiek, met een enkel rustpunt. Ook deze rustpunten zijn de moeite waard, al zijn de Arctic Monkeys up hun best als ze een goede dosis red bull achter de kiezen hebben. Na hun overweldigende debuut maken de Arctic Monkeys met "Favourite Worst Nightmare" de belofte meer dan waar.

Vorige week deze gekocht, ik was eigenlijk op zoek naar het debuut,maar die was in heel Zuidplein nergens te bekennen.
Gelukkig is ook deze plaat ontzettend goed gelukt. Only Ones Who Know en 505 vind ik persoonlijk wat minder,maar nummers als If Were There Beware,This House Is A Circus,Teddy Picker en Do Me A Favour maken dat helemaal goed en ook de teksten zijn weer fantastisch.

Presuming that all things are equal,who'd want to be man of the people,when there's people like you?