Arctic Monkeys - Favourite Worst Nightmare (2007)

Hoe 'eerlijk' is het om het nieuwe album van Arctic Monkeys te beluisteren als je het debuut eigenlijk maar een teleurstelling vond waarbij je niet begreep wat iedereen hier nu zo in hoorde.
Ach ja, denk je dan, het overkomt me andersom ook: Franz Ferdinand vond ik helemaal super en ook daar begrepen veel mensen de fuzz niet.
Maar als ik het debuut dan maar zo zo vond en het gevoel heb dat dit eveneens tegen gaat vallen waarom dan toch luisteren?
Misschien omdat ik de single Brianstorm niet eens zo heel erg slecht vind? Misschien omdat ik de tweede Kaiser Chiefs ook nog wel mee vond vallen terwijl velen het tegendeel beweren. Misschien omdat ik gewoon hoop op een leuk gitaarplaatje die ik als een van de weinigen misschien wel leuker ga vinden dan het debuut? Want reken maar dat dit tweede album door veel debuut-liefhebbers afgeschreven gaat worden. Misschien is het dus mijn eigenwijsheid.
Zoals gezegd vind ik Brianstorm niet eens zo beroerd: tja een storm in een glas water, niet uitzonderlijk maar op zich wel lekker.
Teddy Picker biedt ook weinig nieuws, maar is gewoon vrolijke gitaarbandjes pop/rock. Natuurlijk hebben we daar al genoeg van en ja ik heb er soms ook mijn buik van vol, maar dit is zo verkeerd nog niet.
D Is For Dangerous valt ook best mee. Echt afwijken van het debuut doen ze overigens niet, althans ik hoor niet zo veel verschil.
Balaclava is een retestrak nummer met een hoog adrenaline-gehalte. Op zijn tijd wat vermoeiend, maar het valt wel op.
Flourescent Adolescent is niet hemelbestormend maar klinkt redelijk luchtig en geeft een heerlijk lente-gevoel (zou dat het zijn waardoor ik nog niet afhaak?).
Op Only Ones Who Know gooien de heren het tempo omlaag. Hier zullen veel wenkbrauwen gefronst gaan worden bij de fans denk ik, maar als broodnodige afwisseling vind ik het een slimme zet om nummers als deze er tussen te zetten, want hierdoor is het weer vrolijk verder gaan op Do Me A Favour. Niet veel mis mee en ik heb het gevoel dat ze hier toch wat andere wegen proberen te bewandelen hoe voorzichtig ook.
This House Is A Circus heeft weer het drukke, nerveuze gehalte dat de band soms kenmerkt. Nadeel bij het vorige album vond ik dat de cd na verloop van tijd begon in te zakken. Hier valt dat nog mee en ik denk dat de voorgaande nummers daarvoor zorgen.
If You Were There, Beware kent wat leuke wendingen waardoor het leuk blijft naar dit nummer te luisteren. Heel spannend vind ik het allemaal niet, maar dat hoeft ook niet altijd.
The Bad Thing klinkt redelijk cheesy. Maar daar is op zich niks verkeerds aan. Dit soort nummers moet je gewoon niet de hele dag willen horen en dan is er niks aan de hand: op zijn tijd is dit gewoon erg lekker. Je humeur klaart er in elk geval van op.
Old Yellow Bricks begint daarentegen wel wat te vermoeien, een oude klacht (debuut) die dus weer terugkeert. 'Nu weet ik het wel weer'. Maar bedenk dan wel dat we al bij het voorlaatste nummer zitten...
Ook 505 gaat een tandje lager en komt pas na 2 en een halve minuut weer tot leven. Niet heel opvallend, maar zeker niet beroerd.

(Voorlopige) conclusie: dit album was een paar draaibeurten zeer goed te doen, maar dat was het debuut ook. Het debuut werd ik na verloop van tijd zat, dat hing te veel op de ijzersterke nummers en had te veel nummers de me niet veel deden. Dit album lijkt over de hele linie iets constanter. De heren zijn gegroeid in hun werk en dat pleit voor ze.
Toch zullen veel mensen het minder vinden (verwacht ik althans) en dat is begrijpelijk: de hype heeft zijn werk gedaan. Het heeft mensen zeer enthousiast gemaakt en het heeft aan de andere kant ook veel kapot gemaakt denk ik. Zo'n tweede zal dus extra kritisch beluisterd gaan worden.
Het is mij meegevallen allemaal ook al zal ik nooit een groot liefhebber gaan worden.
Laat ik voorzichtig inzetten op hetzelfde aantal sterren als het debuut die volgens mij ooit begon met 4* en is afgezakt naar 3*. Misschien gaat deze tweede wel de tegenovergestelde weg bewandelen
Maar dan zal ik het wel nog regelmatig moeten gaan beluisteren en of dat ook gaat gebeuren? Zo af en toe verwacht ik wel, maar regelmatig? De tijd zal het leren.

Eindelijk ook mijn volle vijf aan verbonden en enkele banken vooruit in mijn top 10. Deze band is één van de meest geruchtmakende van het moment waarbij ze enerzijds overladen worden met lof en awards terwijl anderen dan weer opvallend vaak het woord "overgewaardeerd" in de mond nemen als ze het over Arctic Monkeys hebben. Die laatste groep wordt toch aangeraden om dit edelsteentje nog eens vanonder het stof te halen. Viriel is hier het ordewoord hoewel de songs opmerkelijk melodie-gericht blijven. De aanstekelijke nummers die Turner en z'n maats uit hun mouw schudden zijn vaak opgebouwd volgens het "loud-quiet-loud"-principe waar Pixies al mee scoorden waarbij furieuze tempoversnellingen worden afgewisseld met zachtere passages. De razernij rammelt wat minder dan op het debuut en ook de liedjes zelf lijken een subtielere opbouw te genieten. Daarom vind ik Favourite Worst Nightmare dan ook nog een pàk beter dan Whatever People Say I Am, That's What I'm Not. Ook de (licht galmende) zang van Turner is hier meesterlijk, om nog maar van 's mans heerlijke teksten te zwijgen.

Al vanaf opener Brianstrom hangt er elektriciteit in de lucht: de band knalt uit de startblokken, alsof ze op de hielen worden gezeten door de horden groupies die ze aan hun debuut hebben overgehouden. Meteen valt het heerlijke gedrum op terwijl er voortdurend geschakeld en hernomen wordt, met als resultaat een sterke single die evenwel niet tot de crème de la crème van het materiaal behoort.

Nog sterker vind ik het relaxter en zomernamiddagse Teddy Picker, vergezeld van een tekstuele sneer richting het celeb-bestaan. Nog steeds erg hoekig en kwiek, maar minder de beeldenstorm van het eerste nummer.

Groovier is D Is For Dangerous waarin Turner schippert tussen uitzinnig en onderkoeld. Net als nog wel wat andere nummers op dit album wordt de kaap van de drie minuten niet gerond en dus is de melodieënstroom die op je afkomt soms nogal kortstondig, maar op een goede manier. Geen tijd te verliezen denken de Monkeys, snel de luisteraar inpakken.

Opnieuw funky riffs in Balaclava (leuke titel overigens) dat heen en weer stuitert als een springbal op een trampoline, bijna oncontroleerbaar, maar toch is de structuur uitgekiend en zijn de vele laagjes perfect op elkaar afgestemd.

Onversneden pop vinden we terug in Fluorescent Adolescent: een magistrale, superdansbare song waarin de teksten op grandioze wijze onder de muziek zijn geplakt. Turners flow is bij wijlen onnavolgbaar en ook de meer melodische stukken scheren hoge toppen. Een van de hoogtepunten maar toch staat ie hier niet aangevinkt als favoriet, hoe goed moet de rest dan wel niet zijn??

Only Ones Who Know neemt gas terug en daarom wordt ie wel eens geskipt, terwijl het een verdomd mooi liedje is. Heel sfeervol en eigenlijk zou ik op de volgende plaat wel wat meer rustpunten willen horen want dat kan deze groep evengoed. Er ruist een retro-briesje doorheen Only Ones Who Know dat ik gaarne mag.

Eerste aangevinkte favoriet is Do Me A Favour dat zo rond het middaguur langzaam ontwaakt. De alcohol zit nog wat in het lichaam van de vorige avond en de haren ruiken nog naar sigarettenrook. Maar beetje bij beetje schieten de zaken in actie en telkens wordt er een tandje bijgestoken. Totdat Alex vanuit het niets de aarde van onder m'n voeten maait en hemeltergend mooi, op het randje van het zoetsappige "She walked away ..." inzet. My kind of song!

This House Is A Circus is dan weer meer recht-voor-de-raap en is wat opvliegender. Er wordt geen rekening meer gehouden met onze gevoelens en de band is genadeloos. Zeker een topper, maar het is het gelijkaardige If You Were There, Beware waarbij ik m'n tweede bolletje aanklik. Een kluwen van gitaarerupties en dan -pats- on est parti: die eerste zin klinkt zo ongelooflijk lekker - "If you were there, beware, the serpent soul pinchers" - wat hou ik van dat stukje!

Dan volgt The Bad Thing, in mijn optiek de minste van de hele plaat. Het begint ongelooflijk flauw en hoewel er beterschap volgt, kan de schade in de korte tijdspanne (2.23) niet meer helemaal worden goedgemaakt. Maar echt slecht is het uiteraard allemaal niet, gewoon opvallend minder na al dat fraais.

En dat ie wat fletser is, wordt nog duidelijker als Favourite Worst Nightmare besloten wordt door wederom twee parels. Eerst is het de beurt aan het aan Do Me A Favour verwante Old Yellow Bricks, dat in de toekomst het favoriete track-vinkje kan stelen van If You Were There, Beware. Eens te meer loopt de song over van de (weergaloze) melodieën, waarbij ik m'n knie vanuit m'n ooghoek zie meetappen met de aanstekelijke drums. Ik probeer 'm te bedaren, maar dat blijkt onmogelijk te zijn. Ik zal hem dan verder maar niet storen.

Het absolute orgelpunt moet dan nog komen: 505. Galmend orgeltje, enter: Turners prachtige vocalen. Gitaartje aaien, ritmesectie sluit bij. Wát een nummer.

Het grenzeloze enthousiasme over het debuut van Arctic Monkeys vind ik zonder twijfel overdreven, maar met hun tweede album hebben ze me wél volledig ingepalmd. Favourite Worst Nightmare is een schijfje waar ik altijd zin in heb, en dat zijn de beste, niet waar?

Dit is een machtig album. Ik lees wat commentaren over jonge ventjes, energiek maar niet historisch enz. Hmmm... misschien niet. Maar ik ben zelf ook een jong ventje en ik kan hier heel erg van genieten. De muziek is inderdaad erg energiek. Muzikaal en vocaal tip top in orde. De Arctic Monkeys hebben een eigen sound en zijn in mijn ogen een hele bijzondere en sterke band. Ik kan geen genoeg krijgen van Favourite Worst Nightmare.

-Brianstorm: Meteen bij het eerste nummer geeft iedereen de volle 200%. Wat is dit een enorm lekker nummer zeg! Tijdens school zet ik meestal een cd op tijdens het huiswerk maken, dat werkt gewoon fijner. Maar bij dit nummer kan ik niet stilzitten. Dan moet ik wel even mijn pen neerleggen en genieten (meedijnen met mijn hoofd en even met mn gitaar onversterkt meespelen ). Instrumentaal is dit nummer geweldig, hoewel de Monkeys hier nog redelijk veel power chords gebruiken klinkt het allemaal best 'uniek'. Ook de zang van Turner is erg sterk hier. Erg aanstekelijk nummer, geweldige opener. 5*

-Teddy Picker: Iets minder 'hard' dan Brianstorm, maar enorm lekker. Het riedeltje is alleen ietwat simpel. De zang van Alex klinkt erg goed en hij wordt mooi aangevuld door de gitaren en drums. De tekst is ook erg goed, met de nodige kritiek op het bestaan van beroemdheden en onder andere een verwijzing naar Duran Duran(?). Save it for the morning after. En dan die geweldige solo, van hoog naar laag, heerlijk gewoon. En dan die afsluiter. "When there's people like you!" 4,5*

-D is for Dangerous: Klinkt opnieuw weer erg lekker. Alleen is de zang iets minder dan normaal. Ook erg mooi vind ik dat ze de gitaren even gewoon stil laten vallen om de bass te laten horen. Dit doen ze wel vaker en dit vind ik erg goed. De bass is duidelijk aanwezig en niet een nauwelijks hoorbaar onderdeel zoals je dat in aardig wat bands wel tegenkomt. Erg mooi gitaarspel van de heren weer, jammer dat hij zo plotseling afloopt alleen. 4*

-Balaclava: In mijn ogen instrumenteel ietsje minder (behalve dat stuk na de tekst zegmaar), maar de zang maakt veel goed. Erg fijn nummer. 3,5*/4*

-Fluorescent Adolescent: erg leuk deuntje en een erg goede tekst. Heel veel meer heeft dit nummer helaas niet meer te bieden. Een goed nummer, maar wat overgewaardeerd. Niet de gitaren, maar de bass steelt hier de show. 3,5*

-Only Ones Who Know: Het slechtse nummer van het album. Instrumenteel heel saai en de zang is niet bijzonder. Het lied wordt alleen maar gered omdat Alex een mooie stem heeft. Maar er valt nog net naar te luisteren. 1,5*/2*

-Do Me a Favour: Fantastisch nummer. Het eerste gedeelte moet het vooral hebben van de rustige drum en bass. De Monkeys laten zich van een iets andere kant zien, die overigens net zo goed is als hun vrolijke en energiekere kant. Na een tijdje komt de gitaar wat meer naar voren, deze is ook rustig maar klinkt goed. Maar het beste moet nog komen, dit is het mooiste als je het nummer voor het eerst luistert. Na dat ene zinnetje: "...Will force you to be cold." BAM! Ze gaan daar dan zo flink tekeer! Al die emotie en energie eruit, heerlijk. 4,5*

-This House is a Circus: Erg lekker. Het begint met simpele gitaar maar erg goede zang. De bass speelt het riffje al zachtjes op de achtergrond. En dan net zoals bij Do Me a Favour: "...In dead man's eyes." Dan worden de gitaren pas echt goed gebruikt, wat klinkt dat toch enorm lekker zeg! En daarna krijgen we hetzelfde deuntje te horen maar dan met een erg leuk effect eronder. Jammer dat dit eigenlijk het beste stuk van het nummer is en het nummer hierna niet meer piekt. 4,5*

-If You Were There, Beware: Hier zijn de gitaren gewoon geweldig. Alleen zakt het nummer in het midden ietwat in. Maar plotseling distortion en weer volle bak van alle vier de heren. Daar kan ik zo erg van genieten, ze herhalen het kunstje iedere keer, maar het werkt ook iedere keer. 4*

-The Bad Thing: Gewoon leuk, maar nergens heel bijzonder. 3*/3,5*

-Old Yellow Bricks: Simpel nummer, maar toch wel pakkend op een of andere manier. De zang is erg sterk en de drums vullen het nummer prima op. De bridge en solo zijn wel verrassend en maken de eentonigheid van de rest van het nummer helemaal goed. 3,5*

-505: Jammer genoeg niet een erg goede afsluiter van een geweldig album. 505 is nogal saai, na tweeënhalve minuut komt er pas echt vaart in. 2,5*/3*.

Heerlijk album, deze kan ik blijven draaien. Ik ben nu wel zeer benieuwd Whatever People Say I Am, That's What I'm Not, al verwacht ik niet dat die het niveau van Favourite Worst Nightmare kan evenaren. Geweldig album van een fantastische band.

4,5*

De tweede album van Arctic Monkeys is een kleine tegenvaller. Waar het debuut constant van een hoog niveau is, zakt dit album halverwege weg naar een matig niveau. Dit gebeurt na het uitstekende Do Me a Favour. Overigens is 505 wel een prima afsluiter.

En dat terwijl het album zo goed begon. Brainstorm, D is for Dangerous en Teddy Picker zijn nummers die de verwachtingen waarmaken, en Fluorescent Adolescent is het aanstekelijke meesterwerk van dit album. Halverwege lijken zij een beetje de weg kwijt te zijn, met The Bad Thing als dieptepunt. Gelukkig zijn het allemaal korte nummers, maar jammer is het wel.

Wat is Do Me A Favour toch een briljant nummer! Het is verreweg de beste break-up song die ik ken. Daarom zal ik eens proberen uit te leggen wat ik nou zo goed vind aan dit nummer.

Ten eerste heeft dit nummer een geweldig mooie opbouw. Het eerste couplet is nog heel rustig. Je hoort de zachte drums met een simpel gitaarriffje op de achtergrond. Na dit couplet komt er een gitaar bij en daardoor klinkt het tweede couplet al wat steviger. De sombere sfeer van het nummer wordt al duidelijk hoorbaar.
Na het 'do me a favour'-stukje (wat we een refrein zouden kunnen noemen, maar dat niet echt is, omdat het niet meer herhaald wordt) keert de rust weer terug. Bijna alle muziek sterft even weg om de tekst van het volgende couplet extra goed te benadrukken. Want dit stukje tekst is nogal treurig en emotioneel en geeft eiugenlijk de essentie van het hele nummer weer. Goed opletten dus!
Vanaf 'curiosity becomes a heavy load' komen de twee gitaren weer terug. En dan barst het onheil los! Er wordt heerlijk gerockt, zoals we dat van de Monkeys kennen. Dat doen ze mede om het laatste stuk songtekst wat extra kracht bij te zetten. Want zeg nou eerlijk: wat is een break-up liedje zonder een krachtige tekst? Inderdaad: een standaard break-up song. En van standaardliedjes moeten de Arctic Monkeys niets hebben.

Wat ik ook een sterk punt van dit nummer vind is de afwijkende structuur. Daarmee bedoel ik een opbouw die afwijkt van het standaard couplet-refrein-couplet-bridge-refrein. Eigenlijk bestaat dit nummer uit zes verschillende coupletten, in zes verschillende vormen. Er zit zelfs niet eens een duidelijk refrein in! Van de ene kant is dat fijn omdat het voor veel afwisseling en weinig herhaling zorgt, maar het kan ook averechts werken. Zonder een duidelijke structuur kan een nummer stuurloos worden en chaotisch op de luisteraar overkomen. Gelukkig trapt Do Me A Favour niet in die val, omdat de afwisseling tussen hard en zacht spel (zoals ik in de vorige alinea heb uitgewerkt) het nummer goed op de rails weet te houden en de aandacht van de luisteraar continu weet vast te houden.

En dan is er nog die fantastische tekst! Voor de mensen die de tekst van dit nummer niet kennen: het gaat over een man en vrouw die hun relatie beëindigen. Meer is het eigenlijk niet. Op zich is dat een goed onderwerp, maar de kunst is om dat onderwerp te verpakken in een goede songtrekst. En laat Alex Turner daar nou toevallig erg goed in zijn. Er zijn natuurlijk heel veel schrijvers die degelijke teksten kunnen schrijven, maar de toegevoegde waarde van Turner zit hem in zijn creativiteit. Hij bedenkt zinnen en metaforen die anderen nooit zouden kunnen bedenken, hij gebruikt moeilijke woorden die anderen nooit in een songtekst ingepast krijgen en hij weet vaak een bepaald soort humor in zijn teksten te stoppen.
De eerste zin van Do Me A Favour vind ik meteen een typsche Alex Turner-zin: Well the morning was complete. Wat een enorme bak cynisme zit er in die zin verborgen! Ook een zin als Do me a favour and break my nose vind ik erg sterk. Deze zin weet, ondanks zijn serieuze aard, toch een glimlachje op mijn gezicht te toveren en dat vind ik knap.
Maar deze songtekst heeft meer dan alleen een paar leuke, treffende zinnen. Deze frase vind ik bijvoorbeeld prachtig:
En nu ik toch zo lekker bezig ben met het strooien met songteksten kunnen de laatste regels van dit nummer er ook nog wel bij. De muziek is harder en krachtiger dan het tijdens het hele nummer is gweweest en de spanning is duidelijk voelbaar. Dan komt deze tekst:
Een ander voordeel aan de teksten vind ik dat ze gezongen worden door Alex Turner. Hij heeft naar mijn mening een geweldige stem en dat voegt zeker iets toe aan het nummer. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor zijn accent.

En tot slot: Het klinkt ook nog eens heel lekker! Wat wil een mens nog meer?

Arctic Monkeys schieten wederom in de roos met hun tweede plaat "Favourite Worst Nightmare". Deze plaat staat weer bol van aanstekelijke, verrassende, originele en slim in elkaar stekende songs. De Arctic Monkeys kiezen niet voor het standaard concept, maar hun songs zitten vol met niet alledaagse hooks en breaks. Daarnaast zijn de teksten van Alex Turner venijnig, sarcastisch, doordacht, maar vooral heel slim en origineel. Je zou het bijna een vorm van moderne poëzie kunnen noemen. Ook is "Favourite Worst Nightmare" weer bijzonder energiek, met een enkel rustpunt. Ook deze rustpunten zijn de moeite waard, al zijn de Arctic Monkeys up hun best als ze een goede dosis red bull achter de kiezen hebben. Na hun overweldigende debuut maken de Arctic Monkeys met "Favourite Worst Nightmare" de belofte meer dan waar.

Naar aanleiding van dit topic heb ik deze plaat beluisterd.

Van horen zeggen, op die manier ken ik de Arctic Monkeys. En ik heb het idee dat rond de festivals de naam vaak voorbij komt vanwege een goede livereputatie. Knalt er vanaf de eerste noten meteen vol in. Rauw, ruig, beetje punkinvloeden volgens mij (zover ik punk ken). Stem past goed bij de stijl met de energieke korte zanglijnen. Er zit op zich ook wel een fijne groove, een bepaalde funkyness in de muziek. Het is van die muziek waar je onbewust je been, voet, hoofd of [vul een lichaamsdeel in] op mee gaat laten bewegen. Of het muziek voor mij is? Niet per se, al is het wel fijn dat het korte nummers zijn. Dan is het toch allemaal wat behapbaarder. In het begin van een dergelijk album zit ik er nog wel lekker in, maar gaandeweg heb ik het “geram” wel gehoord. En ik kan me inderdaad best wel indenken dat op een festivalpodium dit een feestje is.

Over het geheel genomen een leuk plaatje.

Minder onstuimig dan de voorganger en vooral meer onderlinge variatie tussen de nummers. Dat leidt soms ook tot een mispeer. Hoe slaapverwekkende troep als Only Ones Who Know en If You Were There Beware ooit door de schifting gekomen is?

Daartegenover staan aanstekelijke, sterke poprocksongs als Teddy Picker, D Is for Dangerous en This House Is a Circus. Ook de klassiekerstatus van 505 kan ik goed begrijpen, een zeer goed opgebouwde track met een fijne melancholische sfeer.