Kacey Musgraves - Golden Hour (2018)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Kacey Musgraves - Golden Hour - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Kacey Musgraves maakte tussen 2002 en 2007 al een drietal weinig opzienbarende platen, maar liet op het in 2013 verschenen Same Trailer Different Park voor het eerst horen wat ze in haar mars had.

De singer-songwriter uit Mineola, Texas, werd op dat moment nog gezien als een exponent van de wat brave Nashville countrypop en bovendien getipt als een van de potentiële opvolgers van Taylor Swift, die de country op dat moment verruilde voor pure pop.

Ik pikte Same Trailer Different Park bij toeval op en hoorde hoe de plaat zich langzaam maar zeker ontwikkelde van een ‘guilty pleasure’ tot een persoonlijke favoriet.

Toen in de zomer van 2015 Pageant Material verscheen waren mijn verwachtingen dan ook hooggespannen en Kacey Musgraves maakte deze verwachtingen meer dan waar. Kacey Musgraves werd nog steeds in het hokje van de Nashville countrypop geduwd, maar liet op Pageant Material op indrukwekkende wijze horen dat hokjes te verenigen zijn.

Op Pageant Material liet de singer-songwriter uit Texas horen dat country uit de jaren 70 prima samen gaat met Nashville countrypop uit het huidige millennium en maakte ze muziek die het goed deed op de populaire country radiostations uit Nashville, maar die ook in de smaak viel bij liefhebbers van alternatievere of juist puurdere Americana en bij liefhebbers van een meer pop georiënteerd geluid.

Door het succes van Pageant Material hebben we lang moeten wachten op een nieuwe plaat van Kacey Musgraves, al leverde ze aan het eind van 2016 nog wel een prima kerstplaat af. Het lange wachten wordt nu echter beloond met Golden Hour, dat de lijn van Same Trailer Different Park en Pageant Material doortrekt en het bijzondere geluid van Kacey Musgraves verder perfectioneert.

Golden Hour is een behoorlijk ingetogen plaat die meer lijkt geworteld in de traditionele country waarmee Kacey Musgraves opgroeide in Mineola, Texas, maar aan de andere kant verwerkt de Amerikaanse singer-songwriter ook nog steeds nadrukkelijk invloeden uit de pop in haar muziek.

Het is muziek waarmee Kacey Musgraves zich nog wat nadrukkelijker onderscheidt van haar concurrenten en het is muziek die ik met geen mogelijkheid kan weerstaan. Direct bij de eerste noten van Golden Hour werd ik gelukkig en toen Kacey Musgraves begon te zingen was ik verkocht.

De mooie en bijzondere stem van de Amerikaanse singer-songwriter staat op Golden Hour nog wat centraler dan op haar vorige platen en wordt omgeven door een prachtige en voornamelijk ingetogen instrumentatie. Het zorgt er voor dat de muziek van Kacey Musgraves zich nog wat meer opdringt en nog wat meer betovert.

De Texaanse singer-songwriter vertelt nog altijd prachtige verhalen en staat ondertussen ook nog eens een brug tussen de countrymuziek uit het heden en die uit een ver verleden. Hier blijft het niet bij want Golden Hour laat ook liefde voor de Amerikaanse pop uit de jaren 70 horen en flirt ook nog een enkele keer met de dansvloer.

Ik hield al intens van de muziek van Kacey Musgraves, maar Golden Hour zet nog eens een flinke stap. De lat lag hoog voor Kacey Musgraves, maar ze gaat er met speels gemak overheen. Bijzonder indrukwekkend en wat klinkt het lekker. Erwin Zijleman

De basis voor euforie en dito hoog gemiddelde ontgaat mij een beetje.

Wat ik hieronder terug lees:
1. 'haar stem is zo mooi'. --> Ik hoor vooral autotune. Neem bijvoorbeeld de ballad Rainbow, waar de stem bij uitstek centraal staat. Toonovergangen blurren weg doordat er naar een elektronische toonladder wordt toegewerkt. Hoewel dit ook deels haar eigen stemgeluid is (luister naar de live Spotify EP), wordt dit nog eens extra aangezet door gebruik van dit elektronische paardenmiddel.
2. 'ze maakt nog steeds country' --> Een pedalsteel maakt nog geen country. Dit is popmuziek met een hoofdletter P. Voor mij is country ook de white man's blues. Als ik naar Kacey luister, dan hoor ik vooral een meisjes wat nog niet zo gek veel heeft meegemaakt. Daarom gaat de vergelijking, die eerder door Edgar18 werd gemaakt, met Margo Price ook mank. Het autobiografische Hands of Time is hier een mooi voorbeeld van. Traditioneel, zoals Rudi1984 de stijl van Margo Price noemt, is denk ik de juiste benaming.

Ik vind het album vooral gladjes geproduceerd en vrij zoutloos. Het wordt alleen even spannend bij High Horse, als er in plaats van een banjo een discobeat wordt ingezet.

Uit mijn tweewekelijkse muziekmail over de beste nieuwe albums en tracks:

Het nieuwe album van Kacey Musgraves is overladen met positieve recensies. Terecht wat mij betreft, want Golden Hour is een ijzersterk countrypopalbum. Met de nadruk op pop, want hoewel de banjo en pedal steel gitaar een rol spelen, bevat deze plaat toch vooral toegankelijke en makkelijk in het gehoor liggende popliedjes. Vaak behoorlijk zoet, maar wat mij betreft niet té. Alleen al in het lange paasweekend beluisterde ik deze plaat tien keer. Mijn favoriete nummers: Slow Burn, Oh, What A World (met banjo én Daft Punk-achtige vocoder) en Happy & Sad (klinkt haast als de oude Britney).

Klein punt van zorg is de ‘houdbaarheidsdatum’. Luisteren 'we’ eind dit jaar ook nog naar deze vrolijke lenteplaat? Haar optreden in de Melkweg valt ongelukkig genoeg midden in de herfstvakantie (21 oktober) waarin we altijd weg zijn. Kaarten zijn verrassend genoeg nog steeds verkrijgbaar.

In het recente verleden ben ik al een paar maal gewezen op dit album, maar door de grammy shower van deze week heb ik Golden Hour dan toch maar eens beluistert. Tsja, Ik hoor het niet. Wel hoor ik op zich prima songs, hier en daar met een jaren 70 Fleetwood Mac sausje. Er is aandacht aan deze plaat besteed, zoveel is zeker duidelijk.

Wat ik toch voornamelijk hoor, is de volledige ongevaarlijkheid, uitzonderlijke gladheid en geen enkel avontuur, dat vele zangeressen in dit genre wel in durven te brengen en dus zoveel interessanter zijn. Als ik mocht kiezen dan wist ik het wel.

Ik vraag me dus oprecht af wat deze plaat dan zo bijzonder maakt.

Ik heb ze eens achter elkaar gedraaid. Eerst Same Trailer Different Park, wat ik een fraaie country- popplaat vind met scherpe teksten. En daarna dit album: Golden Hour. Dan hoor je goed dat dit veel meer een popplaat is met hooguit soms wat countryinvloeden. En dat de teksten nogal zoetsappig zijn. Jammer is verder dat de productie hier zo gepolijst klinkt. Ook staan er een aantal echt mindere songs op: Happy & Sad, Velvet Elvis & Wonder Woman zijn als je naar de combinatie muziek en tekst luistert onvoldoende wat mij betreft. De rest van de songs is aardig tot echt goed en zijn vooral aan het begin en einde te vinden. Echt goed vind ik Slow Burn. Oh, What a World & High Horse. Daar zit Katey, met haar natuurlijk fraaie stem, weer op het juiste spoor. Kortom, een voor mij maar deels geslaagde plaat.

Fijn album, mooie songs en wat heeft Kacey een prachtige stem. Geen country en dat vind ik wel zo prettig.