Kacey Musgraves - Golden Hour (2018)

Kan ik me voorstellen hoor. Ze is ook geen Merle natuurlijk. Het is vooral vergeleken met de Taylor Swifts, Kelsea Ballerini’s, Keith Urbans etc. dat ze echte country maakt; het is wel eigentijdse muziek.

Ik open gewoon op 4,5*, want dit is het beste countrypopalbum dat ik in 3-4 jaar heb gehoord! Niveau Taylor Swift van de eerste 3 platen. Stijlvol en hedendaags, met prachtige, originele arrangementen. En uiteraard heeft Kacey ook een bijzondere stem

Het openingsnummer had voor mij door sufjan stevens geschreven kunnen zijn (hoor ik ook een mandoline?) . Ervaar het zelf, van buiten het country genre, als zeer toegankelijk vanwege de flinke scheut pop en de frisse inventieve productie. Zelf gebruikt ze termen als 'space-country' en is Sade een inspiratiebron voor haar.

De term country kun je rustig weglaten, want het heeft er nagenoeg niets mee van doen. Slechts af en toe zit er in een nummer een kleine knipoog naar de country in. Op het werkelijk briljante Space Cowboy is dit nog het beste te horen. Je kunt je echter afvragen of het een probleem is of het wel of geen country is. Het lijkt me belangrijker de vraag te stellen of dit een leuke plaat is ja of nee. Wat mij betreft kan deze vraag volmondig met ja worden beantwoord. Kacey's stem is om door een ringetje te halen en komt op nagenoeg elke song fantastisch uit de verf. De meeste liedjes zitten uitstekend in elkaar. Bij de productie is helemaal niets aan het toeval overgelaten. Je kunt dit zien als retecommercieel en dat is het natuurlijk ook. Dat hoort echter ook gewoon bij deze plaat en bij Kacey zelf en in dit geval is dat een compliment. Deze stem past eenvoudigweg niet bij een rammelende gitaar. Enige dissonanten op dit album zijn het wel erg kinderachtige High Horse en Velvet Elvis, maar met nummers als Mother, Butterflies, Happy & Sad en Rainbow ben je die 2 slippertjes ook zo weer vergeten en dan nog dus Space Cowboy: zo'n perfect nummer wordt niet heel vaak geschreven. Welk stempeltje je ook op deze plaat drukt: ik vind het geweldig.

Hoezo beweren mensen zo stellig dat dit album nagenoeg niets van country-elementen bevat?
Op wikipedia staat Alternative Country / Psychedelic Folk en RYM classificeert het in eerste instantie als Country Pop. Nee, je kunt platen niet altijd perfect objectief in hokjes indelen, maar het lijkt me overduidelijk dat Musgraves niet opeens een pure popplaat heeft gemaakt.

Voor mij dekt countrypop in principe het beste de lading, maar zo'n crossover met 2 genres houdt uiteraard niet in dat je het opeens geen country meer mag noemen.

Ik zal wel even vragen of er een tweede genre bij kan.

Ik verhoog een halfje, na een luisterbeurt of acht plaats ik dit op gelijke hoogte met Margo Price haar laatste worp die ik ook op een 4,5* heb staan.

Fijne countryplaatjes allebei .

Heb het nummer Space Cowboy opgezet en hoor meteen de autotune. Laat maar...

Dan had ze die bij Jimmy Fallon ook aanstaan, want daar klonk het even schitterend.

Lekker album zeg!!!! Vooral Happy & Sad, Space Cowboy en Rainbow vind ik erg fijn!

Was het gemiddelde van 4,32 zo hoog omdat 18 van de 22 stemmers verliefd zijn?

Verliefd op haar stem ja. En op de tijdloze, originele composities, die laveren tussen country, pop en folk. Nauwelijks fillers op dit album. Musgraves heeft zich hoorbaar laten beïnvloeden door illustere namen als Sufjan Stevens, Taylor Swift en Fleetwood Mac. Het resultaat is een fantastisch album. Vind het dan ook niet gek dat de grootste (indie) blogs als Pitchfork en Stereogum hier ook laaiend enthousiast over zijn.

west kun jij anders uitleggen waarom je slechts 2,5* geeft?

Op het eerste gehoor een fijne popplaat met een licht Country sausje. Fijne stem en mooi geproduceerd plaatje; alle instrumenten staan er glashelder op. Het is een mooi open geluid. Ik vraag me af of het voor mij niet wat te mainstream en/of braaf is; beetje veilig allemaal. Ik mis dat extra's wat muziek bijzonder maakt. We zullen zien....
Of moet ik eerst naar Google afbeeldingen of uitzending gemist #18vande22stemmerszijnverliefd

Ik heb het gehele album nog niet beluisterd, dus ook nog geen stem gegeven. Maar sinds ik haar heb gezien bij de show van Stephen Colbert neig ik nu al naar 5*. Leuke jumpsuit

Ah, dat verklaart jouw hoge score voor de nieuwe Jack White

De eerste luisterbeurt was gelijk een jawdropper,
dit album is zo goed inelkaar gezet van begin tot einde, de atmosfeer is zo goed.
De instrumentatie is zo geniaal minimalistisch neer gezet, waar elk drum fill of banjo rifje echt super veel effect heeft om het nummer naar een nieuw level te brengen, geniaal gewoon!.
En Kacey Musgraves is heel getalanteerd, de melodien en songwriting in het algemeen zijn veel verbeterd.
Geen een nummer is een filler.
Dit is een album die je van begin tot einde moet beluisteren.
Het album voelt ook tijdloos aan wat zeer knap is.

Het blijft een hoog gemiddelde dat waarschijnlijk nog zal dalen.
Maakt toch niets uit, ieder zijn eigen mening/smaak.
Ik draai haar vorige platen nog geregeld, dat zal met deze nieuwe lp niet veranderen.
?

Vanwege haar stem geef ik nog 2,5* en de paar nummers die ik wel aardig vind. Ik vind juist dat er veel fillers op staan. Mijn ultieme voorbeeld hiervan is Butterflies, vandaar ook mijn opmerking over de lente. Ik vind dat nummer echt to cheesy. Hier in huis werd trouwens gevraagd wat ik in vredesnaam aan het draaien was, een Miley Cyrus kloon? Dat ging mij overigens wat te ver.

Wel natuurlijk veel plezier hiermee als je het mooi vindt!

Mijn criterium is, of het me raakt. Komen de emoties over, schuurt het, steekt het op aangename wijze, prikkelt het mijn gevoel voor schoonheid - of anderszins. Helaas, niets van dat alles hier. Vakkundig gemaakt, dat heus wel, maar voor mij is dat lang niet genoeg. Ik gaf haar ooit het voordeel van de twijfel, maar dit album is duidelijk niet voor mij. Twee maal luisteren was voldoende om dat te constateren. Vervolgens snel een album van Clifton Chenier opgezet om de nare smaak weg te spoelen...

Heerlijk album hoor, fris, goede afwisselingen. Instrumentatie top.

De basis voor euforie en dito hoog gemiddelde ontgaat mij een beetje.

Wat ik hieronder terug lees:
1. 'haar stem is zo mooi'. --> Ik hoor vooral autotune. Neem bijvoorbeeld de ballad Rainbow, waar de stem bij uitstek centraal staat. Toonovergangen blurren weg doordat er naar een elektronische toonladder wordt toegewerkt. Hoewel dit ook deels haar eigen stemgeluid is (luister naar de live Spotify EP), wordt dit nog eens extra aangezet door gebruik van dit elektronische paardenmiddel.
2. 'ze maakt nog steeds country' --> Een pedalsteel maakt nog geen country. Dit is popmuziek met een hoofdletter P. Voor mij is country ook de white man's blues. Als ik naar Kacey luister, dan hoor ik vooral een meisjes wat nog niet zo gek veel heeft meegemaakt. Daarom gaat de vergelijking, die eerder door Edgar18 werd gemaakt, met Margo Price ook mank. Het autobiografische Hands of Time is hier een mooi voorbeeld van. Traditioneel, zoals Rudi1984 de stijl van Margo Price noemt, is denk ik de juiste benaming.

Ik vind het album vooral gladjes geproduceerd en vrij zoutloos. Het wordt alleen even spannend bij High Horse, als er in plaats van een banjo een discobeat wordt ingezet.

NB: de liefhebbers hebben Pitchfork wel aan hun zijde: https://pitchfork.com/reviews/albums/kacey-musgraves-golden-hour/

Door de hoge waardering op MuMe, mijn persoonlijke Country aversie even opzij gezet. En terecht dat ze hier in de schijnwerpers wordt gezet, maar de Texas roots van Kacey worden nergens verloochend. De manier van zingen, songstructuur, teksten, banjo en steelgitaar accenten zijn voor mijn oren natuurlijk veel te veel USA. Nauw begrijp ik dat ze nog nooit zoveel Pop en Folk elementen heeft toevoegt, zodat ik niet direct gillend wegren, maar dit blijft voor mij toch gewoon Country, waar ik niks mee heb.
Het is professioneel gemaakt, maar met een te hoog please gehalte, waardoor er geen rafelrandje te horen is. Laat ik het er maar op houden dat dit kwalitatief gemaakte popliedjes zijn met een Country inslag.
En ik heb het geprobeerd, maar zet nu toch weer iets op dat aansluit bij mijn eigen muzieksmaak.

Dat apprecieer ik dus nog steeds aan pitchfork, ze waren er heel snel bij om High Horse als best new track te labelen en nu deze superscore.
Voor mij nog altijd de site die het snelst een toekomstige klassieker opmerkt, en dat wordt deze Golden Hour volgens mij

Ik mis dan juist het punt van dit hele bericht. Of later ik het anders zeggen, ik denk dat je niet zo goed weet wat country is. Ik denk dat ik dat wel weet en deze plaat is er nou een goed voorbeeld van. Waarom labellen Pitchfork, RYM en ook deze site het anders als country? Of waarom komt Billboard deze week uit met de volgende cover:
https://cdn.shopify.com/s/files/1/0237/2843/products/2018_09_300x300.jpg?v=1522333347
Een ieder z'n eigen mening natuurlijk maar zeggen dat dit popmuziek met een hoofdletter P is dat klopt niet. Dat het geen traditionele country is in de stijl van bijvoorbeeld Tammy Wynette dat klopt wel. Maar goed, Miles Davis en GoGo Pengiun maken ook niet dezelfde muziek en toch is het beide jazz. Laten we de country discussie dus parkeren en over gaan tot datgene waar het echt om gaat, de muziek!

Die cover

Hier overigens het artikel zelf: Kacey Musgraves' Psychedelic Evolution to 'Golden Hour' | Billboard Cover | Billboard

Grappig dat je die cover hier post, waar het hele woord country op ontbreekt .

En een nummer als High Hopes (door mij ook al hoogtepuntje aangemerkt), valt toch echt geen country te noemen. Zoals gezegd, een pedalsteel (en een banjo) maken nog geen country.

De reden dat ik hier postte is omdat de interesse gewekt was door de positieve berichten. Normaal gesproken kan ik dit genre (popcountry bij gebrek aan betere metafoor) goed hebben. Oud werk van Taylor Swift, de eerste plaat van Common Linnets; allemaal uitstekend. Ik denk dat ik goed aangeef waarom dit mij niet pakt, namelijk stem en te poppy.

Leuk artikel. Ze zegt verstandige dingen.

The straight-talking singer on her gorgeous new record and the changing face(s) of country music.
Maar ik geef toe, je moet er goede ogen voor hebben.

Bueno. Artikel gelezen waar ze inderdaad hier wat over zegt.

De vraag is wanneer je zover buiten een genre gaat, dat het het genre niet meer is. In dit geval country vs. pop. Omdat iemand met een genre wordt geassocieerd, betekent dus niet dat je per se in dat keurslijf hangt. Zij lijkt daar ook last van te hebben.

Tering wat een album. Elk nummer is echt gewoon raak.