Beach House - 7 (2018)

Ik leerde Beach House kennen zoals zoveel anderen door het derde album Teen Dream, nog steeds een weergaloos album, dat op het juiste moment verscheen. Dreampop was hot.
Bloom vond ik al iets minder, maar plukte toch nog de vruchten van het succes van de voorganger. De eerste twee albums had ik intussen ook opgepikt maar stonden duidelijk in de schaduw van genoemde twee.

De verrassing was er vanaf bij Depression Cherry en bij Thank Your Lucky Stars haalde ik mijn schouders al op.

Ik kan dus rustig stellen dat ik niet enorm uitkeek naar deze release, maar de vooruitgesnelde nummers deden toch vermoeden dat dit een return to form zou kunnen worden.
Het dromerige karakter zal altijd blijven en dat hoort ook bij Beach House, net als mijn associatie met Cocteau Twins.

Dark Spring was al een fijne opwarmer, maar Pay No Mind maakt duidelijk dat dit toch weer een stuk overtuigender is dan wat de laatste albums ons boden.
Dat laat Lemon Glow ook horen: het is net wat pittiger waardoor het beklijft en onze oortjes weer eens verwend worden. Echt opwindend zal Beach House nooit worden, maar dat onderhuidse broeierige, die kleine venijnige speldenprikjes, die maken hun muziek net even wat boeiender dan menig ander soortgelijke (dreampop) act. Dromerig met een gruizig randje.

L'Inconnue mag dan wel in het Engels van start gaan, bij 1-2-3-4-5-6-7 gaat het even over in het Frans, een taal die ik hoog heb zitten. Als je goed luistert hoor je de engeltjes in dit nummer echt meedoen. Mooi gedaan en hopelijk raakt Air ook weer eens goed in vorm.

En zo gaat het album heerlijk voort. elektronischer in Drunk in L.A., traag, melancholisch slepend in Dive dat op een bepaald moment een bijna hypnotiserend ritme krijgt.
Of het lieflijke Black Car dat echt Air associaties bij mij oproept en dat is zeker niet negatief.

Vervolgens besef je dat je er gewoon nog vijf te gaan hebt zoals het overheerlijke Lose Your Smile, gevolgd door het wat zwaarder aangezette Woo (zouden ze Vangelis of Jean Michel Jarre geluisterd hebben de afgelopen tijd?!). De Cocteau Twins keren nog even terug in de vorm van Girl of the Year, en Last Ride lijkt het slaapliedje dat ons allen in slaap zou willen sussen, maar doet dat niet omdat deze laatste klanken gewoon veel te mooi zijn.

Teen Dream was indertijd verpletterend en dat hebben ze daarna niet meer weten te evenaren tot nu. Het nieuwe album 7 mag dan wat gemakzuchtig zijn qua titel, qua inhoud is het allesbehalve dat. Beach House weet de muziekliefhebber weer verliefd te maken zonder zichzelf enorm te vernieuwen maar wel door eenvoudigweg met sterke nummers te komen. En dat is fijn. Heel fijn.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Beach House - 7 - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik was er na de release van het briljante Teen Dream in 2010 eerlijk gezegd van overtuigd dat Beach House haar creatieve piek had bereikt. De plaat stond bovenaan mijn jaarlijstje over 2010 en scoort hoog gaat wanneer ik een lijst zou moeten maken voor het gehele nieuwe millennium.

De platen die volgden waren inderdaad niet zo goed als het voorlopige meesterwerk van het Frans-Amerikaanse duo, maar zangeres Victoria Legrand en multi-instrumentalist Alex Scally lieten op de platen die volgden toch meer nieuwe dingen horen dan ik had verwacht en wisten nog steeds platen af te leveren die flink boven het maaiveld uit staken.

Alles dat Beach House sinds haar debuut uit 2006 heeft bedacht komt samen op 7, dat ik na hooguit een handvol beluisteringen al de meest opwindende plaat van Beach House tot dusver durf te noemen. Al een aantal weken komt 7 niet uit de speakers en de stijle groeicurve van de plaat vlakt nog steeds niet af.

Alex Scally en Victoria Legrand kozen sinds Teen Dream voor een steeds wat gepolijster en ook wat wolliger geluid, maar laten nu de teugels vieren. Het geweldige Dark Spring waarmee de plaat opent intrigeert door opvallend drumwerk en door gitaarlijnen die zich zowel door de dreampop, de shoegaze als de postpunk laten beïnvloeden.

Het zijn componenten die in veel tracks op 7 terugkeren. Het gitaarwerk op de zevende studioplaat van Beach House (de prima verzameling restmateriaal die vorig jaar verscheen niet meegeteld) is van grote schoonheid en kan zowel gruizig als dromerig klinken. Het is gitaarwerk dat wordt begeleid door incidenteel opvallend prominent drumwerk, door de atmosferische en benevelende elektronische klankentapijten die we kennen van de vorige platen van de band en natuurlijk door de even onderkoelde als verleidelijke vocalen van Victoria Legrand.

Beach House koos op haar vorige platen vaak voor dromerige schoonheid, maar verrast op 7 met een geluid dat naast dromerige passages ook flink wat ruwe randjes bevat. Het geeft het benevelende geluid van het duo een enorme boost. Zelden maakte Beach House muziek die zo spannend en vooral zo dynamisch was, waardoor 7 lieflijk kan strelen, maar je ook ruw vast kan grijpen.

Op basis van het bovenstaande verwacht je misschien dat Victoria Legrand en Alex Scully een totaal andere plaat hebben gemaakt dan we van hen gewend zijn, maar dat is zeker niet het geval. 7 is in alles een typische Beach House plaat, maar het is wel een Beach House plaat die je 47 minuten lang in een bijzondere wurggreep houdt.

Het zal deels de verdienste zijn van producer Peter Kember, beter bekend als Sonic Boom, die aan de wieg stond van de band Spacemen 3 en wat invloeden van zijn cultband heeft toegevoegd aan het geluid van Beach House.

Het levert een plaat op die van de eerste tot de laatste noot intrigeert en betovert met songs die steeds andere invalshoeken kiezen en hierdoor steeds andere dimensies toevoegen aan het unieke Beach House geluid dat we inmiddels twaalf jaar kennen en koesteren en dat wij betreft uitgroeit boven alles dat de band gemaakt heeft.

7 is een vat vol tegenstrijdigheden waarin de bontste kleuren worden afgewisseld met de donkerste grijstinten, maar uiteindelijk schoonheid en avontuur zegevieren. Natuurlijk is het nog veel te vroeg om 7 van Beach House een meesterwerk te noemen, maar ik doe het toch. Meesterwerk! Punt. Erwin Zijleman

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over beste nieuwe albums en tracks:

Het Amerikaanse duo Beach House brengt inmiddels al ruim tien jaar dromerige popplaten, met Teen Dream uit 2010 als voorlopig hoogtepunt. Op hun vorige albums klonk hun muziek nog altijd fraai, maar inmiddels ook wel overbekend. De hoogste tijd voor een wat ander geluid. Op 7 brengt Beach House nog altijd dreampop, maar de nummers hebben toch net even een andere klankkleur. Zo doet opener Dark Spring mij met z'n gierende gitaren denken aan het voortdenderende No Cars Go van Arcade Fire. Veel andere nummers klinken net iets duisterder dan eerder werk; ze neigen soms naar shoegaze en in de productie is de stem van Victoria Legrand meer in de achtergrond gemixt. Meeslepende nummers als Myth, Take Care en Gila ontbreken, maar 7 is een intrigerende luisterervaring.

Dit mag weer terug omhoog. Klinkt weer beter dan ik dacht, eigenlijk enkele tracks wel die ik nog niet zo goed ken, ook al heel lang geleden dat ik album in zijn volledigheid heb beluisterd, en heb dat ook niet zo veel gedaan. Vooral via de singles van 7 into Beach House geraakt. 7 moet ik eigenlijk een paar keer meer in zijn geheel luisteren, maar de helft ken ik wel al vrij goed.

In de verfijnde wereld van muziekrecensies, wordt het album "7" van Beach House, onthuld in het jaar 2018, dikwijls beschouwd als een magnus opus dat de etherische grenzen van de droompop verkent. Het duo, bestaande uit Victoria Legrand en Alex Scally, heeft met dit meesterwerk een nieuwe dimensie toegevoegd aan hun reeds indrukwekkende discografie, een dimensie waarin de luisteraar wordt uitgenodigd op een auditieve reis door een universum gevuld met sonische wonderen.

Vanaf de eerste klanken van "Dark Spring", het openingsnummer, wordt de toon gezet voor een ervaring die zowel mystiek als onaards is. Het lied serveert als een portaal naar een wereld waarin de luisteraar wordt omhuld door een sluier van klankkleuren die zowel vertrouwd als vreemd aanvoelen. Deze aaneenvoeging van het bekende en het onbekende is een terugkerend thema in het gehele album, dat met elk nummer de grenzen van het genre lijkt te herdefiniëren.

Het is de samensmelting van Legrands hypnotiserende stem en Scally's innovatieve gitaarspel die "7" zijn unieke textuur geeft. Nummers als "Lemon Glow" en "Drunk in LA" spreken boekdelen over het duo's vermogen om atmosferische dieptes te verkennen met een nauwkeurigheid die zowel betoverend als onthullend is. De lagen van geluid, samengevoegd met een meesterlijke precisie, creëren een tapijt van emoties dat de luisteraar moeiteloos meeneemt van euforie naar melancholie en terug.

Wat opvalt aan dit album is niet alleen de kwaliteit van de muziek, maar ook de manier waarop Beach House zichzelf opnieuw heeft uitgevonden zonder hun kenmerkende geluid te verliezen. Dit is een bewijs van hun artistieke rijpheid en een herinnering aan de luisteraar van de kracht van muziek om te vernieuwen en te troosten. Elk nummer op "7" is een verhaal op zich, rijk aan metaforen en beelden die de verbeelding prikkelen en de ziel beroeren.

De openingsklanken van "Dark Spring" zetten onmiddellijk een meeslepende toon, met gelaagde, echoënde vocalen en een onstuimige energie die de luisteraar meesleept in de vloedgolf van het album. Het is een krachtige start die nieuwsgierigheid wekt naar wat volgt. Vervolgens leidt "Pay No Mind" ons door een dromerige reis met een hypnotiserend ritme en teksten die spreken over de acceptatie van vergankelijkheid, een thema dat door het gehele album heen te herkennen is.

"Lemon Glow" onderscheidt zich met zijn sensuele, pulserende baslijnen en etherische vocalen, een betoverende sfeer creërend die zowel uitnodigend als ongrijpbaar voelt. Het nummer vibreert met een elektrische spanning die kenmerkend is voor het experimentele karakter van het album. "Dive" bouwt langzaam op van een bedwelmende, dromerige melodie naar een explosie van shoegaze-bliss, een perfecte demonstratie van Beach House’s vermogen om intensiteit en zachtheid moeiteloos te vermengen.

"Black Car" voert ons verder door een nevelige, mysterieuze sfeer, met minimalistische synth-klanken die een gevoel van isolement en reflectie oproepen. "Drunk in LA" spreekt over nostalgie en de vergankelijkheid van jeugd, omgeven door een licht melancholische, maar prachtig gelaagde instrumentatie die het thema van het nummer versterkt.

"Woo" is een luchtiger, speelser nummer dat een moment van lichtheid en vreugde in het album brengt, met een aanstekelijk ritme en heldere, vrolijke melodieën."Girl of the Year" biedt een meer introspectieve kijk, met een meeslepende melodie die het verhaal vertelt van vergane glorie en de schaduwzijde van roem.

"Last Ride" sluit het album af als een episch, emotioneel beladen nummer dat fungeert als een waardig afscheid, geleidelijk wegebbend in de stilte en de luisteraar achterlatend met een gevoel van voltooiing en overdenking.

In conclusie, "7" van Beach House is een auditief meesterwerk dat de luisteraar meeneemt op een onvergetelijke reis door de dieptes van droompop. Met zijn rijke textuur, diepgaande lyriek en innoverende muzikaliteit, staat dit album als een torenhoog monument in het landschap van hedendaagse muziek. Het is een herinnering aan de oneindige mogelijkheden die ontstaan wanneer twee getalenteerde artiesten hun krachten bundelen om iets echt uitzonderlijks te creëren. Voor degenen die bereid zijn zich over te geven aan de ervaring, belooft "7" een muzikale reis die zowel verrijkend als onthullend is.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl